မိမိကိုယ္ကို ဘာသာျပန္ျခင္း

အမည္မဲ့ ခံစားမႈမ်ားနဲ႔
နာရီမ်ား ၀ါးစားေသာက္
တံခါးေပါက္ေတြ ဖြင့္ခဲ့တယ္။

လႈပ္ရွား လႈပ္ရွား
ကေလးမ်ားရဲ႔ ငိုသံ ရယ္သံ
ပန္းျခံထဲက
စစ္ေတာင္းကမ္းယံထဲက
ေခ်ာင္းေရဆန္တိုးတဲ့ မနက္
ေခ်ာင္းေရျပန္ခ်ဳိးတဲ့ ညေန
ငိုလြယ္ ရယ္လြယ္ ေသခ်ာမႈေတြထဲက
ခ်ည္ေထြးတစ
အခုေတာ့ တသသ
ရစ္ပစ္ေႏွာင္ေထြး ခဏ ခဏ။

စာအုပ္၊ ေက်ာက္တံ၊ လြယ္အိပ္
ျမက္သိပ္ကြင္းျပင္၊ ေရတင္အိုင္ထဲ
ခုန္ခြဲေျပးလႊားတဲ့ ရိုးသားဘ၀
စိတ္ဆိုးရင္ ဖိုက္တင္ခ်
ခဏ ျပန္ေခၚတဲ့
ဘ၀ ေသးေသးေလးမွာ
စဥ္းစားစရာ အေႂကြးတင္ခဲ့တာ
အခုအခ်ိန္ထိ တခါခါ
ခံစားစရာ အမည္မဲ့
တိမ္တိုက္ဖြဲ႔မိုး ညိဳးလ် ညိဳးလ်။

တံခါး ေခါက္တတ္တဲ့ လက္
အခု မနက္
ဘာကို ႏႈတ္ဆက္မယ္ ?
ဘာ ခရီး ဆက္မယ္?
ကြယ္...

မေသမခ်ာ
သံစဥ္ မညီမညာ
ဒူရိယာ တလက္ထဲက
ဂႏၱ၀င္ဂီတ
မထြက္လာတာ
ဘာေၾကာင့္
ဘာေၾကာင့္။

ျမစ္ႀကီးတစင္းေဘး
ကေလးဘ၀မွာ
ေရမွာ ေပၚတဲ့ေသာင္
လိႈင္းသံ ေအာင္တဲ့ည
ေရက် ေရတက္
လိႈင္းတက္ လိႈင္းဆုတ္၊ လိႈင္းပုတ္ ဗ်ဳိင္းပ်ံ
ကာရန္ ဆန္ခဲ့ေသးတယ္။

မတိက်မႈ
တိက်မႈ
ေရေသဆန္ဆန္ ခုဘ၀ထဲက
၀ဲၾသဂ ေရပြက္ခဏမွာ
မီးစထြန္း ကၽြန္းကြာလွမ္း
ဂြတ္ဟုတ္အငူကို လြမ္းခဲ့ေသးတယ္။

တိတ္ဆိတ္လြန္းစြ
ညမ်ားရဲ႔
ရင္ခုန္သံ ညံတဖြဲ႔ကို
အေမွာင္မဲ့မဲ့ မမဲ့မဲ့
လိႈင္းျဖတ္သြားခဲ့ရင္ပဲ
ေပ်ာ္ရႊင္လြန္းစြ။

ဒါေပမယ့္
အသံအက္ရွ၊ မွန္နက္စေတြ
ကြဲရွနစ္၀င္၊ ႏွင္းထုျပင္မွာ
ညဟာတုန္ခါ
ကဗ်ာေတြလည္း အျမံဳသာသာ
လူ႔စိတ္ေတြ တုန္ခါဖို႔ ေနေနသာသာ
ဆုတံဆိပ္ေတြမွာ
ဖုန္မခါႏိုင္ေသးဘူး။

<ေနလံုးအရိပ္၊ လမ္းျပပုလိပ္>
ေျခသံေတြ သိပ္သည္း
ေခၽြးေတြ ပိတ္ရႊဲ
ေျပးလႊားဆြဲရုန္း၊ ကာဗြန္တုန္းၾကားမွာ
ဒါဟာ...
လိႈင္းပုတ္သံသာ မဟုတ္
ဗ်ဳိင္းအုပ္ပ်ံတာ မဟုတ္။

ေရတင္ျမက္ခင္း မဟုတ္
ေရငင္လက္တြင္း မဟုတ္
ေရႊက်င္တြင္း
ေငြက်င္တြင္း နက္ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္မွာ
ရႈပ္ေထြးလာတာလည္း သိေနတယ္။

ခင္ဗ်ားဟာ..
ကၽြန္ေတာ္ဟာ...
ေလးသေခ်ၤ ကမၻာတသိန္းမွာ
ဘာမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ေပမယ့္
၅၅၀ ထက္ေပြတဲ့
နိပါတ္ေတြနဲ႔
ျဖစ္ရပ္ေတြ ထိရွခဲ့ၿပီ။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း
လိႈက္လွဲေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း
ပူေဆြးျခင္း
နင့္နဲ ပူေဆြးျခင္း
ျပည့္စံုျခင္း
အတိျပည့္စံုျခင္း
ဆံုးရႈံးျခင္း
လံုး၀ ဆံုးရႈံးျခင္းထဲက

"အမည္မဲ့" တေၾကာင္းသာ
ေကာင္းစြာ ဘာသာျပန္တတ္တယ္။

ေယာဟန္ေအာင္
စက္တင္ဘာ ၁၄၊ ၁၉၈၆။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဆူးေလလမ္း

ခိုတအုပ္
ပိုက္ကြန္တခုကို
ရုပ္လိုက္ ျဖန္႔လိုက္။

မီးအနီ
ကားရွည္တတန္း
လမ္းေပၚမွာ
ဆုတ္လိုက္ တုန္႔လိုက္။

လမ္းေပၚမွာ
သြားသြား စားစား
စကားမ်ားသူမ်ား
တအား။

ျမင့္ျမင့္မားမား
ထုထည္လြင့္လ်ား
ေဆးသားအသစ္နဲ႔
ေခတ္တိုက္တာမ်ား။

ထူးထူးျခားျခား
သစ္သီးပုတ္သိုးၾကားက
မႈိမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

"ျဖစ္မယ္မဟုတ္လား ... ကိုယ့္လူ"

ေယာဟန္ေအာင္
ဇူလိုင္ ၆၊ ၁၉၈၆။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

မာန

ဦးေဏွာက္တခုကို
ကုတ္ျခစ္ ဆုတ္ျဖဲပစ္ခံရ။

က်ားမ်က္လံုးလိုပ
ေဒါသတံခါး၀ဟာ၊ အရာရာေၾကာင့္
ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ေနခဲ့တယ္။

<ခဲတံ၊ စာအုပ္၊ စာသင္ခန္း>
ေသးႏုတ္ေသာ စာတတန္းဟာ
ဘ၀ကို
ဘာသာျပန္ေသာ မွတ္တမ္းလား။

ျမဴမႈန္မ်ားရဲ႔ အာကာသ
မသိၾကသူမ်ားဟာ
ပုရြတ္ဆိတ္မ်ားကို
အထင္ေသးလိုေသး
ဘာေတြ ေရးထားမွန္းမသိတဲ့
စာတမ္း၏ ေကာင္းကင္မွာ
သူတို႔ လမ္းမရွာတတ္ဘူး မဟုတ္လား။

ေခါင္းကို ထုႏွက္ထားတဲ့
စာရြက္ဟာ
ေလမွာ မပ်ံႏိုင္ဘူး
ဒူးေထာက္ခဲ့ရတယ္။

ေလာင္ကၽြမ္းေဆြးေျမ႔ေနတဲ့
ဦးေဏွာက္ အေငြ႔ေတြဟာ
ဂႏၱ၀င္ ေတးရွည္ထဲက
စာသားပါဒလို
ရသကိုယ္ထည္နဲ႔
ဘယ္ေတာ့ ပ်ဳိရြယ္မွာပါ့။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇူလိုင္ ၁၊ ၁၉၈၆။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပား (၁)

ရာစုႏွစ္မ်ားရဲ႔
အုတ္ခ်ပ္မ်ားနဲ႔
ဖြဲ႔တည္ထားၿပီး
ဂုဏ္ပုဒ္နာမ ဟိန္းထဟီး။

စာအုပ္မ်ား
အထူႀကီး၊ အႀကီးႀကီး။

လူမ်ား
မ်က္စိႀကီး၊ နားႀကီး
စကားလံုးမ်ား ပညာရင့္သီး။

၎တို႔အနီးမွာ
ဦးေဏွာက္ေသးေသး အိမ္ေျမာင္ငါ။

ေယာဟန္ေအာင္
ၾသဂုတ္ ၃၀၊ ၁၉၈၆။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပား (၂)

အသက္ငင္ေနတဲ့ ေႏြရဲ႔
တိမ္တမ
ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း
လႈပ္ခ်ၿပီးတဲ့ညမွာ
ေတာင္ပံ ခတ္လာသံမ်ား
ၾကားရဲ႔လား ....

ၾကားၾကရဲ႔လား..
နားထဲမွာ။

တိတ္ဆိတ္မႈထဲမွာ
စူးရွစြာ
ေမွာင္နက္မႈထဲမွာ
ေတာက္လက္စြာ
အုပ္ဖြဲ႔ပ်ံသန္းလာတာ
ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ။

စိုထိုင္းေအးစက္
ညမ်က္ႏွာစာ။

ဖီးနစ္ငွက္ ပမာ
ခရီးသစ္ယၾတာအတြက္
အၾကံထက္သူ
<ဖလံ ပလူမ်ားဟာ>
မီးထဲမွာ
နစ္ေနတာ
ျပာတျဖစ္လဲ ငါ။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇူလိုင္ ၄၊ ၁၉၈၆။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ရွင္သန္ျခင္း ပဋိပကၡ

မနက္ခင္း
ၾကယ္ႏူးဖြယ္ အေတာတစနဲ႔
အားတင္းႏိုးထ
ညေန
ေမ်ာက္မင္း အူသံရွည္နဲ႔
ရွင္သန္ျခင္း ေ၀ဒနာ ကေမၻကမၻာ။

ႏိုးထျခင္းနဲ႔အတူ
ျမဴေတြဆိုင္း
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟစည္း၀ိုင္း
ေပြ႔ဖက္၀ိုင္းက
ရွင္သန္ျခင္း အသိတစ
အပ္နဖား၀။

သက္ျပင္းမ်ား
မႈတ္ထုတ္ၾက
ေျခလွမ္းေရွ႔မွ အရိပ္မ်ား
ျဖတ္သြား ဖိနင္း
သဘာ၀ရဲ႔ ၾကည္ႏူးျခင္း
သုတိသာယာ ပန္းတခင္း
ငန္းတို႔ေပ်ာ္ရာ နတ္ေရတြင္း
အလ်ဥ္းမၾကည့္ၾက
ျပဴတင္း မလွစ္မဟ
ငါ့ဘို႔ ငါဘို႔ ငါဘို႔
ေရွ႔သို႔ တိုးသြားၾက။

ရသ သဘာ၀
ရုပ္ပစၥည္း ပမာဏနဲ႔
ဘ၀အတြင္း
ရွင္သန္ျခင္း ပဋိပကၡ
ညိႇလို႔မရ။

ေယာဟန္ေအာင္
ဧၿပီ ၁၄၊ ၁၉၈၆။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ညီမေလးေရ နမိတ္မရွိ နမာမရွိ

သိပ္ေတာ့ အဓိပၸါယ္မရွိပါဘူး
အေတြးေတြ မူးေ၀တဲ့အခါ
ေျပလိုေျပညား
ဘူတာေလးနား
ကိုယ္သြားထိုင္တတ္တယ္။

ညက
ေလးေလးလံလံ အိပ္မက္လို႔
လိပ္ျပာထြက္ေပါက္ မရွိ
ေညာင္းခ်ိေနတဲ့ ဦးေဏွာက္ေတြနဲ႔
တံတားေပၚေလွ်ာက္လာ
အမိႈက္ေတြ ေမ်ာတာၾကည့္လို႔
ပ်ဳိ႔အန္ခ်င္လာတယ္။

ရထားလမ္းဆံုးေတြ
အမိုးခံုးထဲသို႔ တိုး၀င္သြားတယ္
ၿပီးဆံုးျခင္းတရားဆိုတာ
မရွိဘူး မဟုတ္လား။

ေၾကးနန္းတိုင္မ်ားေပၚမွာ
အုပ္ႂကြပ္နီျပားေပၚမွာ
ငွက္ငယ္မ်ား
အေတာင္ပံျပန္႔ကားလို႔
အေ၀းသို႔ ပ်ံမသြား
အသိုက္ဖြဲ႔ထားၾကတယ္။

ေကာင္းကင္က်က်မွာ
သက္ျပင္းစေတြ ေရာေဖ်ာ္လို႔
မ်ဥ္းၿပိဳင္ေပၚထိုင္ရင္း
ညီမေလး သတင္းၾကားခ်င္တယ္။

ေတြ႔ျမင္ေနရတာေတာ့
ရထားစက္ေခါင္း အပ်က္မ်ား
သူေတာင္းစား မိသားစု
အဓိပၸါယ္မဲ့ လမ္းပ်က္တခုပဲေပါ့။

အညိဳအမဲစြဲ
ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္
တေယာက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့တယ္။
<ညီမေလးေရ>
လက္ပမ္းက်သူအတြက္
အိပ္မက္ဆိုးခ်ည္းပဲေလ။

ခ်မ္းလိုက္ပံုမ်ား
ေဆာင္းညေတြရဲ႔ ငွက္ဖ်ားပံုမ်ဳိး
ေသြးဥေတြ တိုးေ၀ွ႔ ပိတ္သိပ္လို႔
တိတ္ဆိတ္ေစးပ်စ္
သစ္ရြက္ေပၚ ေရက်သံၾကားရတယ္။
<ကိုယ္ပန္းခူးေနရက္က>
တေပါက္
ႏွစ္ေပါက္
ညည့္ကို အေပါက္ေဖာက္လို႔
တိမ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာ
ျပာႏွမ္းႏွမ္း ခါက်
ကိုယ့္ကို အရူးအမူး နမ္းၾကတယ္။

ပန္းေတြ ေပြ႔ပိုက္လို႔
ေျပးလိုက္ ေမာလိုက္
ေတြ႔လိုက္ ေ၀းလိုက္။

မင္းအ၀တ္အစားေတြ
ေငြသားၿပိဳးျပက္
အိပ္မက္ဆန္လွ
လွတယ္.. သိပ္လွတယ္
ခ်စ္သူေရ
ေရာက္ေတာ့မယ္ကြယ္။

ကိုယ္ေပးတဲ့ပန္းေတြ
အလို နီရဲလို႔
ရီေနတဲ့ ညီမေလး အသံထဲလည္း
ေသြးစေတြရႊဲ
မႈန္၀ါး၀ါး အိပ္မက္ထဲမွာေပါ့။

အေတြးေတြ ေလးလံလို႔
ကိုယ္အသံက်ယ္က်ယ္ မျပဳရဲဘူး။
မနက္ျဖန္ကူးတဲ့အခါ
ပဲ့တင္ျပန္လာမွာ စိုးေနတယ္။

ဘာမ်ားပါလိမ့္ကြယ္ ?

ေယာဟန္ေအာင္
ဇူလိုင္ ၂၅၊ ၁၉၈၇။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

အနာတရ

မင္းကိုငါ
ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ ဆိုတာ
ငါသိေနပါတယ္
အနာတရေပါ့။

ညေနက
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔
ပ်င္းတြဲ႔မႈ ေဆးေၾကာစရာ
ပခံုးေတြခါခ် ယာယီ
ဇြန္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ထိုင္ခဲ့ၾကတယ္
လာခဲ့ၾက အတိတ္ေတြဖြင့္ဟ
ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ မကၽြမ္းက်င္မႈ
အမိႈက္စနမ်ား
ဘ၀ကို ပြန္းစားခဲ့ၾက။

ျပန္လာခဲ့ရ
ညေနေမွာင္ရီ
မပီမသ
မပီ.. မသရာက ပီ...သ
ေဖာ္မျပတတ္ေအာင္
အမွတ္ရလာတယ္။
လမ္းမေပၚက၊ ညေနလူခင္းထဲ
ကိုယ္တေယာက္ထဲ
ရပ္စဲၿငိမ္သက္
ဘယ္သူ႔ကို ရန္ဖက္ျဖစ္မလဲ
ဘယ္သူ႔ကို ျပန္ဆက္ခ်စ္မလဲ
မရွိေတာ့ေလ။

ကုကၠဳိပင္တန္း၊ မိုးေငြ႔သန္းယွက္
ေလဖ်ာယွက္ေ၀ွ႔
တံတားငယ္ေအာက္မွာ
ဗြက္ေရေတြ တေရြ႔ေရြ႔
ေန႔ည မကြဲမျပား
ပိတ္ေစ့ထူသည္း မိုးသားၾကားမွာ
မိုးဖြားက်လာ
မၾကာခင္
သည္းထန္လာေတာ့မယ္။

ဓာတ္ႀကိဳးေတြထက္
စြန္ပ်က္ႀကိဳးစ၊ လႈပ္ႂကြခါယမ္း
လမ္းေပၚကားမ်ား၊ မွန္တံခါးခ်
လူေတြ သုတ္ေျခတင္ရ
သီခ်င္းေႏြးေႏြး
ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးမ်ားလည္း
က်ဲေတာက္ေဖ်ာ့လွ်
အိမ္ေတြထဲက မီးစမ်ားက
ေငြ႔ထပူေႏြးေစေပမယ့္
မိတ္ေဆြမဆန္တဲ့
ျခံတံခါးမ်ားက
"လံုျခံဳရာ ဘ၀တဲ့"
ရေစရဲ႔။

အလွ်င္မလို
ကိုယ္ ျဖည္းျဖည္းပဲေလွ်ာက္
ေျခာက္လွန္႔ကိုင္းလႈပ္၊ ကုကၠဳိပင္အုပ္
ေရစက္ေတြ ေခါင္းေပၚျဖဳတ္ခ်
သစ္ရြက္ေတြခ်ာလည္ ျပဳတ္က်
အသံေတြလည္း ၾကားရ
ေမာ့မၾကည့္လည္း သိရတယ္။
သစ္ရြက္ေတြ စိမ္း ၀ါ
ပန္းေတြျဖာပြင့္၊ ေႂကြလြင့္
ေနၾကမွာ
ဒါဟာ ဒုကၡပဲလား။
မႈန္၀ါး ျမင့္လြန္းၾကတယ္။

ဆံစေတြထက္၊ မိုးစက္ေတြ
ေလနဲ႔ ဆက္ပက္၊ ရႊဲစက္စို
ကိုယ္လံုးေအးျမ
ဆံစေတြက စီးက်
ႏွာဖ်ားေတြက စီးက်
ရင္ပတ္ေတြက စီးက်တယ္
ေျမာင္းေတြ နီရဲသြားၾကတယ္။

ကိုယ့္အခန္းထဲေရာက္ေတာ့
၀တ္စံုေျခာက္လည္း
ဖြာလံက်ဲေနတဲ့
အလြမ္းေတြပဲ
<တညလံုး>
တမ်က္စီး လွည္းထုတ္ေနမိတယ္။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇူလိုင္ ၁၄၊ ၁၉၈၇။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...