Sunday, November 4, 2007

ေရႊ၀ါေရာင္စပါးေတြ ရင့္မွည့္ေနၿပီ ညီမေလး

သစ္ေကာင္းအိမ္

ငါတုိ႔ ကုိးကြယ္တဲ့ဆင္းတုကုိ
ေခါင္းရုိက္ခြဲသူ
ငါတုိ႔ဦးၫႊတ္တဲ့ တရားကုိ
လွံစြပ္နဲ႔ထုိးသူ
ငါတုိ႔၀ပ္တြားတဲ့ ၀တၱကေျမကုိ
က်ည္ဆံနဲ႔ မီးေလာင္တုိက္သြင္းသူ

လမ္းေဘး
ေတြ႔ရာအုတ္ခဲနဲ႔ ငါတုိ႔ျပန္ထုတယ္
ဒါ … အၾကမ္းဖက္မႈလား

ၾကမ္းၾကမ္းဖက္ထားၾက
ငါတုိ႔ရြက္ေတြကုိ
ၾကမ္းၾကမ္းဖက္ထားၾက …



ၾကမ္းၾကမ္းဖက္ထားၾက
ငါတုိ႔တက္ေတြကုိ
ၾကမ္းၾကမ္းဖက္ထားၾက

ရန္သူကုိ ရန္သူလုိ႔ မေခၚနဲ႔ဆုိ
ငယ္ငယ္ကဖတ္ဖူးတဲ့ ကာတြန္းထဲက လူရုိင္းေတြလုိ
“ ယူသန္ … ယူသန္..” လုိ႔ ေအာ္မယ္

မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းေရ ….
အသက္ကယ္ေဘာမပါတဲ့ ကမၻာႀကီးထဲ
ဘီကီနီမ၀တ္ဘဲ
ေရနစ္ေနတဲ့ေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ
ငါတုိ႔ျဖစ္တယ္

ျမင္ကြင္းေတြဟာ ဟင္းလင္းပဲ

ေဆာင္းဦးေပါက္ကြင္းျပင္မွာေတာ့
ေရႊ၀ါေရာင္စပါးေတြ
၀င္းမွည့္ေနၿပီ ညီမေလး … ။

သစ္ေကာင္းအိမ္
(၀၄၊ ၁၁၊ ၂၀၀၇)


1 comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

(အသက္ကယ္ေဘာမပါတဲ့ ကမၻာႀကီးထဲ
ဘီကီနီမ၀တ္ဘဲ
ေရနစ္ေနတဲ့ေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ
ငါတုိ႔ျဖစ္တယ္)

ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းနဲ့အတူ ကဗ်ာတပုဒ္လံုးကို ခံစားသြားပါတယ္ ။