အရက္သမားလူထြက္ေတြ
ဘုန္းၾကီးေဟာင္းေတြ
စိတ္ခမ္းႏိုင္ငံေရးသမားေတြ
စစ္က်န္စစ္သားေတြ
စုေပါင္းတီးခတ္တဲ့
ေလာကီ ႏိုက္ကလပ္တဲမွာ ပုထုဇဥ္ဂီတ။
ေအာင္ျမင္မွဳတို႔ ဘုန္းဘုန္းေသေသာ
ေပးဆပ္မွဳတို႔ အဓိပၸါယ္အေသာ
လူ႔တန္ဖိုးတို႔ လူရုပ္မေပါက္ေသာ
ဒီေျမရဲ့ စိတ္က်ေရာဂါဟာ
အျမဲစိမ္းသစ္ေတာတစ္ခုလို က်မၼာလို႔
စပိန္ႏြားရိုင္းတစ္ေကာင္လို သန္စြမ္းလို႔။
အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးေနတုန္း
ေလာကလက္ေဆာင္ဆိုးေတြ လာဘ္ထိုးခံရအတိတ္မ်ား
ျဖစ္တည္ျခင္းကို ပံုသြင္းမွားခဲ့ေသာ
တစ္ခင္းလံုးပိုးက် ဥယာဥ္မွဴးရဲ့ စိတၱဇမ်ား
အရာရာဟာ
ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ၾကီးလို လုပ္ၾကံခံရျပီးေနာက္
ဒီအခန္းရဲ့ ေစာင့္ေရွာက္မွဳမွာ တည္ျငိမ္။
ဒီမွာေတာ့
အနာဂတ္ေတြ အိမ္မက္ေတြ
ေလာဘေတြ ရမၼက္ေတြ
အံဝင္ဂြင္က်မွဳေတြ ဆႏၵတြ
အားလံုးေသခဲ့
ဒုတ္ျပီးဓါးျပီး အေတြ႕အၾကံဳတို႔နဲ႔ ရင့္ေရာ္ရင့္က်က္တယ္။
ဘုရားအပါးပါးတို႔ရဲ့ ဥေပကၡာေျမဆိုတာ
ဘာစိုက္စိုက္ မေပါက္တဲ့ ဆာဟာရ ေပါ့ကြာ။ ။
သုအိုင္စံ
Tuesday, May 31, 2011
(၁၈) ႏွစ္ေအာက္မဝင္ရ
Monday, May 30, 2011
အသံုးမျပဳရေသးေသာဆႏၵမ်ား
(၁)
ငါ့အသက္ထက္ ဆထက္မ်ားစြာ
ရွည္ၾကာရင့္အို ဗံုးခိုကတုတ္
ခပ္စုတ္စုတ္ဟာ ငါ့တိုက္တာေပါ့။
ငါဆိုတာက ထာဝရလင္း
ထင္းမီးဖိုေဘး ေမြးဖြားခ်က္ျဖတ္
ေသနတ္သံၾကား ဗံုးဆံၾကားမွာ
ၾကီးထြားလူျဖစ္ ရွစ္ႏွစ္အရြယ္
ေကာင္ေလးငယ္ငယ္။
စာအုပ္မဟုတ္ ခဲတံမဟုတ္
လြယ္အိပ္စုတ္ထဲ ေက်ာက္ခဲေလးခြ
ဓါးမပဲ့ေဆာင္ ငွက္ေထာင္ထင္းေခြ
အျပင္းေျဖ ခရုငုတ္
ေန႔စဥ္ဆက္လုပ္ ငါ့အလုပ္။
နံနက္လင္းေသာ္ ေလွကားေပၚမွ
ခုန္ခ်ေျပးသြား လွ်ိဳေျမာင္ၾကားေရာက္
ျမစ္ကမ္းနားေရာက္ ေတာင္ကမ္းပါးေရာက္
ေနလံုးေပ်ာက္ေသာ္ ေလွကားေပၚတက္
ဒီတစ္ရက္မွာ စုေဆာင္းစရာ
ဘာမွမပါခဲ့
အသက္တစ္ရက္ၾကီးခဲ့တယ္။
(၂)
အဲဒီလိုနဲ႔
ညကိုေန႔မ်ိဳ ေန႔ကိုညမ်ိဳ
ေန႔နဲ႔ညက ငါ့ကိုမ်ိဳခ်
ဒီလိုဘဝမွာ.....
တခါတခါ က်ည္ေဖာက္ရာက
ဝင္လာတတ္တဲ့ အလင္းစက္ေလး
ငါေငးေၾကာင္ၾကည့္ ေတြးေနမိ။
(၃)
အမိုးေျပာတယ္ ငါ့အရြယ္ဟာ
ပညာကိုရွာ ေက်ာင္းမွာစာက်က္
ျဖစ္သင့္သတဲ့
ေက်ာင္းဘယ္မွာလဲ ငါလည္းေမးေတာ့
မ်က္ႏွာေဖ်ာ့ညွိဳး အမိုးေျဖခဲ့
စစ္မဲ့ေနရာ ျငိမ္းခ်မ္းေျမမွာ
ျမိဳ႕ေတြမွာေတာ့ ေက်ာင္းရွိတာေပါ့
အမိုးတို႔မွာ အသျပာမဲ့
အရာရာမဲ့ သိပ္ခက္တယ္။
ကေလးမ်ားအတြက္
ထိုက္သင့္တဲ့ေျမ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ေျမ
ျဖစ္ပါေစေတာ့
"အို...စစ္တြကို ရပ္ၾကပါေတာ့
က်မသားေလး ေက်ာင္းအပ္ပါရေစ"။
(၄)
အမိုးစကား ပဲ့တင္ၾကားလွ်က္
ေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္ စာသင္ခ်င္တယ္
ငါ့ရင္ထဲက
ငါ့ဆႏၵေတြ ငါ့ဆႏၵေတြ...။
(၅)
က်ည္သီးတစ္လံုး ဘတ္သံုးေထာင္တဲ့
က်ည္သီးဆိုတာ ေတာင္ယာခင္းထဲ
က်ကြဲမီးေလာင္ ေတာင္ယာျပာၾကြင္း
စပါးခင္းေပ်ာက္ သိပ္ေၾကာက္စရာ။
စစ္ပူတုန္းက
အိမ္စုတ္ရဲ့ေဘး ဝါးရံုးေဘး၌
ေျမထဲစိုက္ျပီး မကြဲက်ည္သီး
တူးျပီးေရာင္းခ် ေငြရႏိုင္သည္
ေပါက္တူးကိုကိုင္ ေခ်ြးျဖိဳင္ျဖိဳင္က်
တူးဆြေဖာ္စဥ္ အမိုးျမင္ေသာ္
ဝါးတုတ္ကိုဆြဲ တအားလႊဲရိုက္
ငါငိုရွိဳက္ေတာ့...
အမိုးလည္းငို ငါလည္းငိုခဲ့
ဘယ္လိုပါလဲ ေဝခြဲခက္ခဲ့။
(၆)
တစ္ညနက္နက္ ငွက္ဖ်ားတက္စဥ္
ရမ္းေယာင္အိမ္မက္ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္
စာသင္ခ်င္တယ္ အမိုးရယ္ဗ်ာ
လိုက္ပို႔ပါလား ေျခာက္ျခားေအာ္ဟစ္
ႏိုးလာရစ္ေသာ္...
ငါ့ရဲ့နေဘး မီးဖိုေဘးမွာ
ပူေဆြးစိတ္ပ်က္ အားကိုးရာမဲ့
ေဝဒနာဆိုးနဲ႔ ငါ့ရဲ့အမိုး
ဆန္ျပဳတ္အိုးေလးတူးေနစဥ္
ဆန္ ျပဳတ္ အိုး ေလး တူး ေန စဥ္။ ။
(ဒါကို ေရးခဲ့တာ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ။ ေတာေခါင္ေခါင္ လူမ်ိဳးစုေဒသေတြဆီက ပညာသင္ခြင့္မဲ့ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ဘဝကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားေရးဖြဲ႕တာပါ။ အဲဒီတုန္းက အဲဒီကေလးေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ေျပာက္က်ားစစ္ေၾကာင္းေတြကို မ်ားစြာကူညီခ့ဲဖူးပါတယ္။)
သုအိုင္စံ
၂၀၁၁
အရက္ေသာက္သူမ်ား
သြန္ခ်င္သြန္ ေသာက္ခ်င္ေသာက္
မမွာပဲ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ခြက္ေတြနဲ႔
အရက္ဆိုင္ၾကီးကေတာ့ ဆူညံလွ်က္ပဲ။
အေဖခ်က္တဲ့အရက္ထဲ
အေမလုပ္တဲ့ေရခဲေတြပစ္ထဲ့
လူဆိုတာ အရည္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အရက္ခြက္ေပါ့။
ခ်ိဳခ်ိဳခါးခါး ျပင္းျပင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့
ေမာ့ေသာက္သြားရမဲ့ ဒုကၡရားေတြနဲ႔
မူးျပီးရင္းမူးေနမဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္းေတြနဲ႔
ဘဝဆိုတာ
မၾကိဳက္ပဲ နားယဥ္လာခဲ့တဲ့ သီခ်င္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။
စားသံုးေနတာလား ေရာင္းခ်ေနတာလား
စားသံုးရင္း ေရာင္းခ်ေနတာလား
ဘုရားသခင္ဖြင့္ထားတဲ့ ဒီအရက္ဆိုင္ထဲမွာ
ကိုယ့္ခြက္္ကိုယ္ အငမ္းမရေသာက္ၾက
ကိုယ့္ခြက္ကိုယ္ အၾကာၾကီးပစ္ထားၾက
ကိုယ့္ခြက္ကိုယ္ ေငးၾကည့္ေတြေဝၾက
ကိုယ့္ခြက္ကိုယ္ ရက္ရက္စက္စက္ သြန္ပက္ၾက
ကိုယ့္ခြက္ကိုယ္ ဓါတ္ခြဲရွာေဖြၾက
ကိုယ့္ခြက္ကိုယ္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္သီကံုးၾက
ကိုယ့္ခြက္ကိုယ္ ၾကိဳးစားနိဂံုးခ်ဳပ္ၾက
အခ်ိန္ေတြကို အျမည္းလုပ္ၾကတယ္။
အရက္သမားတိုင္းဟာ
အရက္ဆိုင္ထဲကအထြက္
မရဏေတးကို ဟစ္ဆိုသြားခဲ့တယ္။ ။
သုအိုင္စံ
Sunday, May 29, 2011
ေဘာလံုးထဲကေဘာလံုးပြဲ
ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲက ေလထုဟာ
ေအာက္ဆီဂ်င္လား ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္လား
မြန္းၾကပ္မွဳထဲမွာ လြပ္လပ္ေနတဲ့
ေလအမ်ိဳးအစားတစ္ခုဆုိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ က်ေနာ့္သား ကန္တဲ့ပြဲမွာ
ဒိုင္အျဖစ္ကစားခဲ့တာ က်ေနာ္ပါ။
က်ေနာ္က ကမၻာၾကီးကို ကြင္းလယ္ထဲပစ္ခ်
ပြဲစအခ်က္ေပးဝီစီကို မွဳတ္လိုက္တဲ့အခါ
က်ေနာ့္အေဖက ငယ္ေသြးငယ္ေျခေတြျပေတာ့တာပဲ။
+အာဒမ္ကဧဝေပါင္ၾကားထဲ ကန္ထည့္လိုက္တဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+မီးကိုေတြ႕ျပီး ကန္မိလိုက္တဲ့ ေယာင္ေယာင္ကန္းကန္း ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+လူရိုင္းတစ္စုနဲ႔တစ္စု သတ္ၾကတဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ကိုလံဘတ္က ေျမာက္အေမရိကကို တအားၾကံဳးကန္လိုက္တဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ပထမကမၻာစစ္ၾကီး ဦးက်ိဳးသြားတဲ့ ေခြးက်က်တဲ့ေၾကာင္ရဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ႏြားနဲ႔ကား အေျပးျပိဳင္တဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ဟစ္တလာအရူးထတီးခတ္တဲ့ ဂ်ဴးေတြဘုန္းဘုန္းေသ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ဟီရိုရွီးမားကို အေမရိကန္ကကန္လိုက္တဲ့ ေလယာဥ္ေပၚက ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးျပီးေနာက္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက်ဆံုးတဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
+ဘီဂိတ္က ကြန္ျပဴတာထဲကန္ထည့္လိုက္တဲ့ သပ္ရပ္သစ္လြင္တဲ့ ကန္ခ်က္မ်ိဳး
အဲဒီကန္ခ်က္မ်ိဳးစံုနဲ႔
က်ေနာ့္အေဖက တဝုန္းဝုန္းကန္ထည့္ေပမဲ့
တစ္ဂိုးပဲရတယ္
အဲဒီဂိုးက "သမိုင္း" တဲ့။
ဒီပြဲမွာ မီးစင္ၾကည့္ကန္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္သားက
သူ႕ေခတ္ သူ႕ဗ်ဴဟာနဲ႔ ကန္သြင္းခဲ့သမွ်
ႏွစ္ဂိုးရတယ္
ပထမဂိုးက "ေျပာင္းလဲျခင္းအသစ္"
ဒုတိယဂိုးက "ျငိမ္းခ်မ္းေရးအစစ္" တဲ့
ဒီဒုတိယဂိုးဟာ
တခ်ိဳ႕က "ဂိုးတယ္" တခ်ိဳ႕က "မဂိုးဘူး" တဲ့
အခုခ်ိန္ထိ က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္ရခက္ဆဲ
ကမၻာၾကီးကို က်ေနာ္တို႔ ဆက္ကန္ေနဆဲပဲ။
ကမၻာၾကီးထဲက လူသားေတြဟာ
ခ်စ္ျခင္းသေကၤတေတြလား မုန္းျခင္းသေကၤတေတြလား
ေဘာလံုးထဲေရာက္ေနတဲ့
ကြင္းလယ္က ကစားသမားေတြဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ။
သုအိုင္စံ
၀၈.၁၂.၂၀၀၄
Saturday, May 28, 2011
ဆာေလာင္ေနေသာတစျပင္
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ေက်ာင္းဆာေနတဲ့ ကေလးမ်ား
အလုပ္ဆာေနတဲ့ ဘြဲ႕ရမ်ား
တရားတဲ့အမိန္႔ဆာေနတဲ့ စစ္သည္မ်ား
လြပ္လပ္မွဳဆာေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ပညာဆာေနတဲ့ ဦးေႏွာက္မ်ား
အစာဆာေနတဲ့ အစာအိမ္မ်ား
အလွအပဆာေနတဲ့ မ်က္လံုးမ်ား
အခ်စ္ဆာေနတဲ့ ႏွလံုးသားမ်ား
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
သီလဆာေနတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားမ်ား
စစ္ဆာေနတဲ့ ရန္ျငိဳးမ်ား
အကြ်တ္တရားဆာေနတဲ့ မိုက္မဲမွဳမ်ား
ကယ္တင္ျခင္းဆာေနတဲ့ ဒုကၡမ်ား
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆာေနတဲ့ မတည္ျငိမ္မွဳမ်ား
ေျပာင္းလဲျခင္းဆာေနတဲ့ ေခတ္ေနာက္က်မွဳမ်ား
သခ်ၤိဳင္းဆာေနတဲ့ လူအရိုးမ်ား
နိဂံုးဆာေနတဲ့ စစ္ပြဲမ်ား
အဓိပၸါယ္မွန္ဆာေနတဲ့ လူ႔ဘဝမ်ား
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
အရိပ္ဆာေနတဲ့ လြင္တီးေခါင္မ်ား
စိမ္းလန္းျခင္းဆာေနတဲ့ ေတာေတာင္မ်ား
သီးႏွံဆာေနတဲ့ မီးေလာင္ေျမမ်ား
အသံုးျပဳမွဳဆာေနတဲ့ ျမစ္ေတေလမ်ား
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ေအာင္ပြဲဆာေနတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ား
ေျခလွမ္းဆာေနတဲ့ လမ္းမမ်ား
ေခါင္းစဥ္ဆာေနတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ား
ေကာင္းကင္ဆာေနတဲ့ ေခါင္းစဥ္မ်ား
ေကာင္းကင္ဆာေနတဲ့ ျပည္သူမ်ား
မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
အဲဒီမေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္းကင္ကိုျဖိဳခ်
ကမၻာကို ေကာင္းကင္သစ္နဲ႔ အမိုးမိုးၾကမယ္
သင္ဆာေနတာဟာ ေကာင္းကင္သစ္ဆိုရင္ေတာ့
ေကာင္းကင္သစ္က ဆာေနတာဟာ သင္ပဲျဖစ္တယ္။ ။
သုအိုင္စံ
၀၁.၀၁.၂၀၀၃
Thursday, May 26, 2011
လမ္းတစ္ေခ်ာင္းရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္အက်ဥ္း
အမည္.............................................. ကမၻာပတ္ဟိုင္းေဝး
ငယ္နာမည္........................................ လမ္းၾကားေလး
မိဘအမည္........................................ ဘယ္ေျခဖဝါးနဲ႔ ညာေျခဖဝါး
ေမြးဇာတိ.......................................... လူသားရဲ့ ေျခေအာက္တည့္တည့္
ေနရပ္လိပ္စာ..................................... အတည္အက်မရွိ (အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ား)
ေမြးေန႔............................................. လူသားလမ္းစေလွ်ာက္တဲ့ေန႔
အိမ္ေထာင္........................................ ရွိလိုက္၊ မရွိလိုက္
ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ.......................... ဘာသာစံု
အမ်ိဳးအႏြယ္...................................... ေျမသားအမ်ိဳးအႏြယ္
ပညာအရည္အခ်င္း.............................. အကန္႔အသတ္မဲ့
တက္ေရာက္ခဲ့သည့္ေက်ာင္း................... ကမၻာေျမ
ဝါသနာ............................................. နယ္ေျမသစ္ရွာနယ္ခ်ဲ႕ျခင္း
အၾကိဳက္ဆံုးေနရာ............................... စၾကၤဝဠာ
အေကာင္းဆံုးအရည္အေသြး.................. ေပးဆပ္မွဳ
အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ................................ လမ္းပီသတဲ့လမ္းျဖစ္ေရး
လက္ရွိအေျခအေန.............................. ဖုန္းဆိုးေျမထဲမွာ ျဖတ္သန္းဆဲ
အနာဂတ္အစီအစဥ္..............................အျခားျဂိဳလ္မ်ားသို႔ခရီးစဥ္၊ လမ္းယဥ္ေက်းမွဳႏွင့္ လမ္းမ်ိဳးဆက္ျပန္႔ပြားေရး၊ ခရီးစဥ္ (၁) လကမၻာသို႔။
အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔လုပ္သက္......................အာဒမ္နဲ႔ဧဝ ကို ေတြ႕ဆံုေပးႏိုင္ခဲ့။ ပထမကမၻာစစ္နဲ႔ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းမွာ လူ၊ လက္နက္၊ ရိကၡာ၊ အမုန္းတရား စတာေတြကို ဟိုပို႔ ဒီပို႔ လုပ္ေပးမိခဲ့။ ယေန႔ထိ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးတာဝန္ကို ယူထားဆဲ။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးသမားေတြ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးႏိုင္ဖို႔ လံုျခံဳေရးယူခဲ့။ တစ္ဖက္မွာလည္း စစ္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ အႏိုင္က်င့္မွဳကို ၾကံ့ၾကံ့ခံခဲ့။ သိပ္မ်ားတယ္။
P.S. ။ ။ ကမၻာပတ္ေနတဲ့ ဟိုင္းေဝးတစ္ခုအေနနဲ႔ သမုဒၵရာေတြနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါ ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္သြားမလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ လမ္းက ေအာက္ပါအတိုင္း ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ "က်ေနာ္တို႔လမ္းေတြမွာ ဒီစီမံခ်က္က ရွိျပီးသားပါ၊ သမုဒၵရာေတြနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ဟာ သေဘၤာၾကီးေတြ၊ ေလယာဥ္ၾကီးေတြ အေယာင္ေဆာင္ျပီး ခရီးဆက္ရပါမယ္၊ ယာယီအားျဖင့္ လမ္းရဲ့အဘိဓမၼာ ခဏေပ်ာက္သြားေပမဲ့ တစ္ဖက္ကုန္းေျမ ေရာက္တဲ့အခါ လမ္းဟာလမ္းပဲ ျပန္ျဖစ္မွာပါ၊ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တို႔ လမ္းအမ်ိဳးအႏြယ္တစ္ခ်ိဳ႕ရဲ့ "လမ္းသည္ အျမဲတမ္း လမ္းျဖစ္ရမည္" ဆိုတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့အစြဲကို ခြ်တ္ရပါမယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ ခရီးဆက္ခဲ့တာ အခုေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ခရီးေပါက္ခဲ့ပါျပီ" ။
P.P.S. ။ ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ လူသားရယ္ ကမၻာေျမရယ္ကို တိုက္ရိုက္ဆက္ဆံေနရတဲ့ လမ္းအေနနဲ႔ ဘာေျပာခ်င္ေသးသလဲလို႔ေမးေတာ့ အခုလို ေျဖခဲ့ပါတယ္။ "လိုရာကို ေရာက္ေအာင္သြားၾကမဲ့ လူေတြကလည္း ေရာက္ေအာင္သြားၾကေပါ့။ နားခ်င္သူေတြကလည္း နားၾကေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းကေတာ့ ကူညီေပးဆပ္ေနမွာပါ။ လမ္းကိုယ္တိုင္လည္း ခ်ီတက္ေနရတုန္းပါပဲ။ လူသားနဲ႔ ကမၻာေျမအတြက္ဆို လမ္းရဲ့ ေက်ာကုန္းၾကီးတစ္ခုလံုး ေပါက္ျပဲစုတ္ျပတ္သြားပါေစဦး၊ လမ္းကေတာ့ ေက်နပ္ ဂုဏ္ယူေနမွာပါပဲ။ လမ္းဆိုတာ မကုန္ဆံုးတတ္တဲ့ (အဆံုးတစ္ခုနဲ႔)၊ မကုန္ဆံုးတတ္တဲ့ (အျပံဳးတစ္ခုနဲ႔) တစ္သက္လံုး ရုန္းကန္ခ်ီတက္ေနပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" ။ ။
သုအိုင္စံ
CEMETERY ROSE AND DEATH KISSES
Just like you,
I was heavy-loaded
Just like you,
I drove ahead
On this highway,
All the destinations were unsure
All the definitions were unclear
Almost all the accelerations differed
Just like you,
I slept in that darkness
Just like you,
I had the food of tastelessness
On this highway,
I waved GOODBYE to red tale lights of memory
I said HELLO to the front lights of presency
Just like you,
I hated the police camera of lawful shits
I hated the stupid drama of awful promise
On this highway,
I used to lose all my maps
I used to lose all my bests
Just like you,
I was listening to the silence
And wondering what is really inside
Just like you,
I was looking at the emptiness
And wondering how the real MEANING look alike
Just like you,
I never looked back
I was almost empty handed.
Just like you,
I left nothing over there
I brought nothing to here
Just like you, on this highway,
On this highway, just like you,
The highway itself was just like you
You yourself was just like the highway
And I myself was also in the same way
Just like you,
I'm here and dead
Take a look at those cemetery roses
They're all nicely standard and fresh
Just like you,
Just like me,
Just like all,
Nobody wants to use them and ignore their beautifulness
Would you accept one of the roses to celebrate our death?
"Long Live This Death: Long Live Our Death:"
Just like every human history is empty and useless
SKELETON KISSES ARE ETERNITY!!!
A'karikz Yannaing
THE SECOND SECOND
Monday, May 23, 2011
ႀကိတ္ဖတ္မ်ား
(၁)
ေမွာင္ၾကီး မည္းမည္းမွာ
ေလွကားေစာက္ အျမင္႕ ၾကီးေပၚက
စမ္းျပီး ဆင္းရသလို တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ။
ငါတို႕ဟာ အျမဲပဲ မျမင္မကန္း
ငါတို႕ ပင္ပန္းၾက ၊
ငါတို႕မွာ အာယတန အတြက္
အပိုပစၥည္း ဆိုတာ မရွိ
ငါတို႕ အသိဥာဏ္ဟာ ကူလီပိန္ပိန္လို
သူ႕ေက်ာေပၚ မမွ်မတ ၊မႏိုင္၀န္ထုပ္ ပိက်လို႕
ငါတို႕ ဆင္းရဲ ခဲ႕ပါတယ္
သို႕ေပမယ္႔ အခ်ိန္အားရင္ လမ္းသလားဆဲ။
(၂)
မင္းမလာေတာ႕လည္း
ငါ႕မယ္ ေမွ်ာ္ရတာေပါ႕
ငါ႕လည္ပင္းဟာ အုတ္ရိုးေပၚ ေက်ာ္ခဲ႕
ငါ႕စိတ္ေတြေျပးၾက ။
ငါကိုယ္တိုင္
လိုက္ မမီ ေအာင္ပဲ
ငါ႕စိတ္ေတြ ေျပးၾက ။
(၃)
ေနာက္ တစကၠန္႕ေလာက္မွာ
ငါဟာ တခုခုနဲ႕ တိုက္ျပီး
လဲျပိဳ သြားနိုင္တယ္ ။
ေနာက္တစကၠန္႕ ေလာက္မွာ
ငါဟာ ေခါက္ကနဲ စိတ္ေဖါက္သြားႏိုင္ရဲ႕ ။
ေတြးရင္း
အေတြးမွာ
ငါ႕စိတ္ဟာ ရွည္လ်ား ၊
ေတြးရင္း
အေတြးမွာ
ငါ႕စိတ္ဟာ လွဳပ္ရွားေပါ႕ ။
ပြက္ပြက္ဆူ
ယိမ္းထိုး
လွုပ္ရမး္လို႕ ။
ငါ႕စိတ္ လွုပ္ရမ္း ေနပံုကို
ငါျပန္ၾကည္႕ရမယ္။
ငါ႕စိတ္ လွုူပ္ရမ္းေနပံုကို
ငါျပန္မၾကည္႕မိရင္
ေနာက္ တစကၠန္႕ ေလာက္မွာ ..........။
(၄)
ညတုန္းက အိပ္မက္ေတာ႕
ငါဟာ
ဆုတ္ျဖဲ ခံရတဲ႕ စကၠဴလို
နာလြန္းေတာ႕ ေအာ္မိတယ္။
ေအာ္သံရဲ႕ လွိဳင္းၾကီးေတြ
အတိုင္းသား ျမင္ရရဲ႕ ။
တကယ္ပဲ
ဖြါလန္ ၾကဲလို႕ ။
အသားတစ္ေတြ
စိတ္ေတြ
ေအာ္သံေတြ
စိတ္ဗို႕အား မမွန္ေတာ႕
နံရံေရွ႕မွာ
ဒူးေထာက္က်ခဲ႕ ပါတယ္။
(၅)
တစ္စစီ
ဆုတ္ျဖဲ ဖို႕
ငါဟာ ပါးပါးေလး ပဲ ။
(၆)
ခင္ ဗ်ားတို႕စာ ဖတ္ရ
ေခမာသီ၀ံ သတိရ။
ခင္ဗ်ားတို႕စာ ဖတ္ရ
ပန္းဆိုးတန္း သတိရ
ခင္ဗ်ားတို႕စာ ဖတ္ရ
ရန္ကုန္ ေၾကးအိုး သတိရ
ခင္ဗ်ားတို႕စာ ဖတ္ရ
ကြ်န္ေတာ္႕ မွာ အသက္ရွည္ရ ။
အခု
ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆီမွာ
ညေနဟာ
တိမ္ေတာက္ခဲ႕ ပါျပီ ။
ကြန္ေတာ္တို႕ ေခါင္းေပၚ ေက်ာ္လ်က္
ငွက္မ်ား
အိပ္တန္း ပ်ံခဲ႕ပါျပီ ။
လေရာင္ကို ေစာင္႕ ၾကည္႕ဖို႕
ကြ်န္ေတာ္ဟာ
အခန္း(၅) ကိုေရႊ႕ခဲ႕
ဘ၀ တဏွာနဲ႕
ကြ်န္ေတာ္ဟာ
ခင္ဗ်ားတို႕ စာေတြ
အၾကိမ္ၾကိမ္ ဖတ္တယ္။
(၇)
သူငယ္ခ်င္း လင္မယား
ကေလးတစ္ေယာက္ ထားျပီး
ထြက္ခြါ သြားၾကျပီ ။
ေဇာ္ (ပ်ဥ္းမနား)လည္း
ထြက္ခြါ သြားခဲ႕ျပီ
ငါတို႕ေကာ
အခ်စ္ေရ
ဘယ္ေတာ႕လဲ ။
(၈)
ကြ်န္ေတာ္႕
ေမာင္သင္းခိုင္ မ်ား
က်န္းမာပါေစ။
(၉)
ငါတို႕မွာ
တန္းစီ ဇယား ေတြမ်ားတယ္။
၀င္ဖို႕၊ ထြက္ဖို႕
ပစၥည္း သြင္းဖို႕ ၊ပစၥည္းထုတ္ဖို႕
ေနဖို႕၊ ေသဖို႕
အခ်ဴပ္သားတစ္ေယာက္
ထိ္ပ္တုံး အျဖဳတ္ ေစာင္႕သလို
မီးေလာင္ေနတဲ႕ အိမ္မ်ား
မီးသတ္ကား ေစာင္႕ သလို
ကိုယ္႕အလွည္႕က်ေအာင္
ေစာင္႕ရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ေပၚမွာလည္း
အသားတံဆိပ္ ကိုယ္စီနဲ႕
၉၄၃၅ / င
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္ စစ္မစစ္
ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား စစ္မစစ္
နံပတ္နဲ႕ တိုက္ၾကည္႕ရတယ္။
(၁၀)
''ကိုယ္မေမ႕တာ ယံုေစခ်င္ ....''
ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္း ညဥ္းမိတယ္။
ေရမိုးခ်ိဴးရင္း
ေျခလက္ ဆန္႕ထုတ္ရင္း
စားေသာက္ရင္း
ေမွ်ာ္ရင္း
ဒီလိုနဲ႕ ေန႕တာ တို
ဒီလိုနဲ႕ ေန႕တာ ရွည္
ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ေန႕ရွိသ၍ ျဖစ္ပါတယ္။
ေၾကာင္ေတြ ကို ျဖန္ေျဖဖို႕
အန္း ေရ လိုေတြးဖို႕
မၾကာခဏ
ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖို႕
ကြ်န္တာ္တို႕ ရဲ႕ ညရွိသ၍ ျဖစ္ပါတယ္.။
(၁၁)
ငါဟာ
သစ္ရြက္ ၀ါးရြက္လို
စိတ္ ကစား ခဲ႕ပါတယ္။
ငါဟာ
သိၾကားမင္း ဆင္း သလို
မိုးကို ေမာ႕ၾကည္႕ခဲ႕ပါတယ္။
ငါဟာ
လိပ္ျပာ ဖမ္းသလို
ေျခေဖါ႕နင္းခဲ႕ ပါတယ္္။
ငါဟာ ခလုတ္တိုက္လဲ သလို
အုပ္ကြဲ က်န္ရစ္ပါတယ္။
ငါဟာ.......
(၁၂)
လင္းႏို႕ ရဲ႕ ကြ်မ္းက်င္ မွဳ နဲ႕ ညေရာက္လာ
ဒီည ငါဟာ
သစ္ပင္မ်ား တိုက္တာ အိမ္ေျခမ်ား နံရံ ျမင္႕ျမင္႕မ်ားကို
ေရွာင္တိမ္းလ်က္
ငါဟာ ကြ်မ္းက်င္စြာ ၊ အကန္႕အသတ္မဲ႕ စြာ
ညမွာ ပ်ံသန္းေနပါတယ္။
(၁၃)
ေျခာက္လ ဆိုတာ
လူေတြ
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္
ေမ႕ေလ်ာ႕ ပစ္ဖို႕
လံုေလာက္တဲ႕ အခ်ိန္ပဲ ။
မင္း ေရာက္မလာ နိုင္တာလည္း
မင္းအေၾကာင္း နဲ႕ မင္း
ရွိမယ္။
(၁၄)
ဒီည
ငါဟာ
ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနတယ္ ။
တစ္ဘ၀လံုး ျပန္ရွာေတာင္
ငါတို႕ အစ
ငါတို႕ ျပန္ေတြ႕ႏိုင္ပါ႕မလား ။
သို႕ေပမယ္႕
ငါ တို႕ အဆံုး
ငါတို႕ (သိလိုရင္) သိခြင္႕ရွိပါရဲ႕။
ငါတို႕ အဆုံး
ငါတို႕ ခံစား ၾကည္႕ႏိုင္ရဲ႕ ။
အဆံုးကို ဆံုးျဖတ္ဖို႕ မွာ
ငါတို႕
တြန္႕တို ဆုတ္နစ္ၾက ။
ငါ ေရွ႕ က
ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္
ေသျခင္း တရားဆိုတာ
ေလယာဥ္ပ်ံ တစ္စီးက တစ္စီး
ေျပာင္းစီး သလိုပဲ တဲ႕။
သူ
ေလယာဥ္ပ်ံ ေျပာင္းတုန္းက
လက္ျပသြားခဲ႕ ေသးသလားကြာ ။
ငါ
သူ႕ကို
ဦးညြတ္ရဲ႕ ။
(၁၇)
ငါတို႕ ဟာ
တြဲပ်က္ ရထားၾကီးပါကြာ
ဘီးက ပူသနဲ႕
မိးခိုး ေတြဟာ
အူထြက္လို႕ ။
(၁၈)
ငါတို႕ ဟာ
အျဖဴ အမဲ ဓာတ္ပံု လို
အျဖဴအမဲ ေခတ္မွာ
က်န္ခဲ႕ျပီ ။
ငါတို႕ ဟာ
လမ္းေဘး ဓာတ္တိုင္လို
လမ္းေဘးမွာ
က်န္ခဲ႕ျပီ ။
သို႕ေပမယ္႕
ငါတို႕ အေက်ာေပး လိုက္ပါ ေပရဲ႕
ငါတို႕ ထက္
လက္ရည္ ညံ႕တဲ႕
ကမၻာ ၾကီး ။
(၁၉)
ဒီလိုပဲ
ကိုယ္႕ ကိုယ္ကိုယ္
ေရ ပတ္ တိုက္ရ ။
ငါတို႕ဟာ
ေသခ်ာမွဳ တခုဆီ
ဦးတည္ သြားေနေလရဲ႕..။
ကိုယ္႕ ဘိြဳင္လာ
ကိုယ္ ကိုယ္ တိုင္
မီးထိုးရ ။
ငါတို႕ ဖင္႕ႏြဲ ခဲ႕ေသာ္လည္း
ငါတို႕ ေသခ်ာ ရဲ႕
ျပိဳ ကြဲရာက
ျပန္စု မိတဲ႕ အခါ
ျပဒါး လို တစ္လံုးတစ္စည္း တည္း ျဖစ္သြားျပန္တယ္။
(၂၀)
ငါမၾကား၀ံ႕တဲ႕ အသံ
ငါ႕ဆီပ်ံသန္းလာသလား
လမ္းတ၀က္ ေရာက္ျပီလား
ေနာက္ တစ္ရက္ ေရာက္မွာလား
အေနအထိုင္ မတတ္
မိမိ ကိုယ္ ကို
မီး ရွိဳ႕မွဳမ်ား
ငါဟာ
တစ္ခ်က္ခ်င္း
အသက္ရွင္ ေနတယ္။
ဘာကို
ၾကိဳျပီး
ေမွ်ာ္ လင္႕မလဲ။
(၂၁)
တစ္ခါတစ္ရံ
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ
ကြ်န္ေတာ္႕ ကဗ်ာေပၚ
သံသယ ရွိပါတယ္။
တစ္ခါ တစ္ရံ
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လြန္သြားခဲ႕။
တစ္ခါတစ္ရံ
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေရာက္မလာဘူး။
တစ္ခါတစ္ရံ
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ျမင္းကပ္ တစ္ေကာင္လို
ဘယ္ေလာက္ပဲ ရိုက္ ရိုက္
မလွဳပ္ ေတာ႕ဘူး။
သို႕ေပမယ္႕
ေက်ာက္ခဲ လည္း ေက်ာက္ခဲ အေလ်ာက္
ရြံ႕ေစး လည္းရြံ႕ေစး အေလ်ာက္
လိုအပ္မွဴ ရွိတယ္။
ပိုတယ္ဆိုျပီး သြန္ပစ္စရာ
ဘာတစ္ခုမွ မျမင္မိဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ ဟာ
ကိုယ္႕ ကိုယ္ ကို
သြန္မပစ္ခဲ႕ပါဘူး။
(၂၂)
ကြ်န္ေတာ္ တို႕ ေခါင္းထဲ
ျခင္ မေအာင္း ေအာင္
အဖံုး ဖံုး ထားရံု ။
(၂၃)
တစ္ခါ တစ္ရံ
စိတ္ဟာ ဂူေအာင္းရင္း
သူ႕ဒဏ္ရာ ကထြက္တဲ႕
သူ႕ေသြး သူျပန္လ်က္ ရင္း
အနာက်က္ခ်ိန္ ကို ေစာင္႕ရတယ္။
အမွားလည္း
အမွားၾကာရင္
အျမစ္ထြက္ လာတတ္တယ္။
ၾကိးေကာင္ၾကီးမားမွ
ေနရာေရႊ႕ စိုက္ရရင္
ခက္ျပီ။
မိမိ အား
ဟို ဖက္ကမ္းပို႕ဖို႕ အေရး
မိမိ ကိုယ္တိုင္ '' ေဖါင္ '' ပဲ ။
ငါတို႕
မိမိ ကိုယ္ ကိုယ္
ေရြး ႏုတ္ၾကစို႕ ။
(၂၄)
အခ်စ္ေရ
ကမၻာ ၾကီးဟာ
ေျမျမဳပ္ မိုင္းေတြ ေပါတဲ႕
ကမၻာၾကီးပါကြာ။
ကမၻာၾကီးဟာ
သူကိုယ္ တုိင္
ေပါင္တိုၾကီးပါကြာ ။
ေနရာတိုင္း မွာ
အၾကမ္းဖက္သမားေတြ
ေခ်ာင္းေျမာင္းေနတဲ႕
ကမၻာၾကီးပဲ။
ငါတုိ႕ တိုက္ထဲ
ဘယ္အခ်ိန္ ေလယာဥ္ပ်ံ ၾကီး၀င္လာမလဲ လို႕
ေတြး ေနရတဲ႕ ကမၻာၾကီး ပါကြာ။
(အေရးထဲ
ငါတို႕ျမိဳ႕က
ေလယာဥ္ လမ္းေၾကာင္းက်တယ္)
ဒါနဲ႕ေတာင္
လူေတြ ေမ်ာ႕ေတြ
အတူတကြ
ကမၻာၾကီး ကို ေသြးစုပ္တုန္း ။
(၂၅)
တကယ္ေတာ႕
ကမၻာ ၾကီးေပၚမွာ
ငါတို႕ ေျခေထာက္ေတြ ဟာ တန္းလန္းၾကီး
သုတ္ကိုင္းမိ ေနၾကေပါ႕။
ရုန္းလည္း
မလြတ္သာ
ငါတို႕ ေျခေထာက္ေတြသာ
ျပတ္ထြက္ သြားမွာ။
(၂၆)
တစ္ခါတစ္ရံ
ကြ်န္ေတာ္ဟာ
ေရငတ္သလို
ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ခဲ႕ ။
ေသြးဆုတ္သလို
ျဖဴ ဖတ္ျဖဴေယာ္ နဲ႕
စိတ္ အစည္းေျပကာ
ဦးတည္ရာ သြားေနခဲ႕ ။
ေၾသာ္ ..
ငါလို႕ ထင္ေနတုန္း
ငါ႕ အဆင္မေျပမွဳ လို႕ ထင္ေနတုန္း
တကယ္ေတာ႕
သေဘာမွ်သာပဲ
အဆင္မေျပမွဳ ဟာ
အဆင္မေျပ မွဳ မွ်သာပဲ။
(၂၇)
( တရားကို သိျမင္ ႏုိင္ေသာသူ
ျဖစ္ရေစသား။ )
(၂၈)
ပန္းကေလးေရ
ခြင္႕လႊတ္ ပါတယ္ကြယ္ ။
ေနမင္းအား
ခြင္႕ လႊတ္ပါတယ္ကြယ္ ။
ကိုယ္႕ ကို ကိုယ္လည္း
ခြင္႕လႊတ္ရမွာပဲ။
(ခြင္႕မလြတ္ရင္
ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္သြားမလဲ)
အညစ္ အေၾကးဟာ
အညစ္ အေၾကးမွ်သာ ....။
(၂၉)
ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင္႕ မွ
လူေတြ
တစ္ေယာက္ ကိုတစ္ေယာက္
သတ္ျဖတ္ ဖို႕
အားေပးအားေျမာက္ မျပဳနိုင္။
ဒါဟာ
ငါ႕အသံပဲ
ငါ႕ ကိုယ္ပိုင္ အသံ ။
ေတာ္ေလာက္ျပီ
ငါတို႕ ေတြ
တစ္ေယာက္ ကိုတစ္ေယာက္
ဆင္းရဲ ေအာင္
ထပ္ မလုပ္ၾကနဲ႕။
သံဇကာ ျခားတဲ႕ မ်က္ရည္
ငါ ဘယ္႕ႏွယ္ သုတ္ေပးမလဲ။
(၃၀)
တစ္ခ်က္ခ်င္း
အသက္ရွင္ေနဖို႕
သံပတ္
ေျခလက္ လွဳပ္ရွားမွဳ
ဓာတ္ခဲ
ေနေရာင္ျခည္
သခၤါရ မွ်သာပဲ။
ငါတို႕ဟာ တဲတဲေလးပဲ။
(၃၁)
မ်ားေသာ အားျဖင္႕
ငါတို႕ဟာ
ကိုယ္လာတဲ႕ လမ္း
ကိုယ္ ျပန္ မမွတ္မိ သူေတြေပါ႕။
(၃၂)
ဘယ္က
အစျပန္ ေကာက္မလဲ
ငါတို႕ လည္း
ငါတို႕ ေရွ႕ ရထား ဆိုက္လို႕
တက္ခဲ႕ ၾကရတယ္။
ဒီရထား
ဘယ္က စ ထြက္သလဲ
ငါတို႕
မသိၾကဘူး မဟုတ္လား။
ငါတို႕ ဟာ
ဘယ္ႏွစ္ ဘူတာေျမာက္လဲ ။
ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာ
သြားဥးီ မွာလဲ။
ဘာတစ္ခု မွ
အပ္ခ် မတ္ခ်
ငါတို႕ မသိၾကဘူး မဟုတ္လား ။
ေနာက္တစ္စင္းမွ စီးမယ္ လို႕ေကာ
ငါတို႕မွာ
ေရြးခြင္႕ ရွိခဲ႕ ပါသလား။
ကဲ
က်ားျမီး ဆြဲ သလို
ရထားေပၚ (ငါတို႕)
စီးမိျပီ ။
(၃၃)
ငါတို႕ ခရီး
ငါတို႕ သြားရမွာပါလား။
ငါတို႕ခရီး
ငါတို႕ ျငင္းမရ ပါလား။
ေလာကရဲ႕
အစိတ္အပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကို
ငါတုိ႕ ခ်စ္ ႏိုင္ခဲ႕ပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ ေ၀းေ၀း
ခ်စ္တဲ႕ အရာမ်ား အေပၚ
ေမတၱာ မပ်က္ ရွိခဲ႕ပါတယ္။
ငါတို႕၏ အခ်စ္မ်ား
သေဘာမွ် သာ တကား။
(၃၄)
လမ္းလည္ ေခါင ္မွာ
ကုလားထိုင္ တစ္လံုးဟာ ထိုင္လို႕
ငါခ်င္း မိုးမြန္ ေနေသာ အခါ
ငါတို႕ဟာ
ျပဴတင္းေပါက္ ေတြ ပိတ္ျပီး
အိပ္ယာ ၀င္ၾကတယ္။
မနက္ျဖန္ ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ ေန႕ေန႕ ဆက္ရန္ေပါ႕
ဒီကဗ်ာ က
မဆံုးဘူး။ ။
ရည္မြန္
(၁.၁၁.၂၀၀၂ - မွ ၆.၁၁.၂၀၀၂ အတြင္း)
( kaungkin.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္၊ မူရင္းမွာကိုက အပိုဒ္ ၁၅ နဲ႔ ၁၆ မပါဘူး။)
Sunday, May 22, 2011
အေမြ (၁)
ငါဟာ အၾကီးျမတ္ဆံုးေမတၱာေတြကိုစားျပီး ၾကီးထြားလာတဲ့သားတစ္ေယာက္ေပါ့
မွိဳခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳး စိုက္ပ်ိဳးခံရတဲ့ ျပည္သူတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္တယ္။
ဂႏၱဝင္ေျမာက္ စစ္သီခ်င္းအို စစ္သီခ်င္းသစ္ေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ငါဟာ
လူသားအားလံုး သီဆိုႏိုင္မဲ့ အေကာင္းဆံုးေတးတစ္ပုဒ္ကို ၾကိဳးစားေရးခဲ့တယ္
အမည္က ျငိမ္းခ်မ္းေရး တဲ့။
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ မုဒိန္းက်င့္ခံလိုက္ရတဲ့ လူထုေတြရဲ့ရိုးသားမွဳဟာ အပ်ိဳရည္ပ်က္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ဘယ္သူ႕အေဖေခၚရမွန္းမသိတဲ့ မနက္ဖန္ေတြဟာ အိုးအိမ္မဲ့လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ေက်ာင္းပိတ္ခံထားရတဲ့ ပညာေရးေတြရဲ့ ဦးေႏွာက္ဟာထံုထိုင္းပိန္ခ်ံဳးလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ေခတ္ဆီကဘာမွမရပဲ ေခတ္ကိုရွိသမွ်ေတြပံုေပးေနၾကတဲ့ ဘဝေတြဟာရဲရင့္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ျပည္သူ႕အတြက္ကလြဲရင္ ဘာမဆိုၾကိဳးစားလုပ္ၾကတဲ့ အစိုးရေတြဟာ အဆီအစ္ဗိုက္ရႊဲလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ နားရြက္ဆြဲပါးရိုက္ခံေနရတဲ့ သမိုင္းေတြဟာ ကြ်မ္းထိုးေမွာက္ခံု ကြဲျပဲလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ အမုန္းႏွစ္ခု ေခါင္းခ်င္းေျပးတိုက္ရာက ေၾကမြသြားတဲ့တိုးတက္မွဳေတြဟာ ကုသမွဳမဲ့လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ အသားအေရာင္ခြဲျခားမွဳေတြဟာ ေခတ္ေရွ႕ေျပးလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ဘာသာေရးအားျပိဳင္မွဳတံတိုင္းၾကီးေတြဟာ တစ္ေန႔တျခားျမင့္မားလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ စြန္႔ပစ္ခံရတဲ့ လူသားခ်င္းစာနာမွဳေတြဟာ ရိုင္းပ်လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ပါးစပ္ေပါက္က်ယ္က်ယ္ေကာင္ေတြက ပါးစပ္ေပါက္ငယ္ငယ္ေကာင္ေတြကို ကိုက္စားလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ အက်ိဳးအျမတ္ကို အနံ႔ခံလိုက္ေနတဲ့ အရင္းရွင္စနစ္ၾကီးဟာ လက္နက္အျပည့္အစံု တပ္ဆင္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ေသြးညွီနံ႔ နံေနတဲ့ ယမ္းေငြ႕ေတြဟာ ေကာင္းကင္မွာတရစပ္ ပ်ံဝဲလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ အရိုးေပၚအေရတင္ေနတဲ့ အလွအပေတြဟာ အက်ည္းတန္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ လိုအပ္စြာ စနစ္တက် ဥေပကၡာျပဳခံထားရတဲ့ အခ်စ္ေတြဟာ အသဲကြဲလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ရွေထာင့္မ်ားစြာကတက္လာတဲ့ အမွန္တရားမ်ားစြာဟာ လက္ရွိမွာ ရိုက္ပြဲေတြျဖစ္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ငါတို႔ရဲ့ေလာဘေတြက ငါတို႔ရဲ့အနာဂတ္ေတြကို ခြက္ေဇာင္းခုတ္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ လူရဲ့လြပ္လပ္မွဳေတြဟာ လူရဲ့အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ရက္စက္စြာျပည့္က်ပ္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ဂြ်န္လင္ႏြန္ေတြ ေခ်ေဂြဗားရားေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတြကို ေန႔စဥ္လုပ္ၾကံၾကလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ေသသင့္တဲ့ေခတ္စနစ္ေတြကို ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ပစ္သတ္ေနတဲ့ငါဟာ ဧရာမ သူပုန္ၾကီးျဖစ္လို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ ငါဟာ ငါ့ကိုယ္ငါ ငါ့ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ဂုဏ္ယူစြာ သယ္ပိုးထြက္ခြာလို႔
ငါ့ရဲ့ေတးမွာ..............
သားေရ...
ဒီေတးကို ဒိထက္ေကာင္းေအာင္ဆက္ေရးဖို႔ မင္းကို အေဖ ေပးခဲ့တယ္။ ။
(၀၇.၀၉.၂၀၀၃ ဖခင္မ်ားေန႔
က်ဆံုးေလျပီးေသာ ရဲေဘာ္ဖခင္အား ဒီကဗ်ာျဖင့္အေလးျပဳသည္...။)
သုအိုင္စံ
အေမြ
အဖိုးေသ
အေဖထမ္းေလွ်ာက္
သားတစ္ေယာက္ဆက္ယူ။
အရိုးေၾက
အရည္ခမ္းေျခာက္
"က်ား" မေၾကာက္တဲ့လူ။
အမ်ိဳးေတြ
သေျပပန္း"ေတာင္"့
တရားေစာင့္လွ်က္ "မူ"။ ။
သုအိုင္စံ
Saturday, May 21, 2011
ခြက္ထဲမွခြဲထြက္ျခင္း
ငါ့ဘဝ ရရခ်င္း
ဒုကၡနဲ႔ အခ်င္းေဆးခဲ့။
ေဖေဖနဲ႔ေမေမဟာ
ပံုစံခြက္တစ္ခုထဲမွာ ခ်စ္ၾကိဳက္
စိုက္ပ်ိဳးျခင္းခံရတဲ့ငါ
ပံုစံအနာၾကီးနဲ႔ေပါ့။
ေထာင္လိုမ်ိဳး
ေဘာင္အိုဆိုးေတြနဲ႔ စည္းရိုးကာ
ေခတ္မ်ားစြာကို
စစ္သြားမာမာၾကီးနဲ႔ စားလာတဲ့ခြက္
နင္းမိုင္းေတြကို ေျမမ်ိဳထားတဲ့ခြက္
သခ်ိဳင္းေတြကို အရည္ၾကိဳထားတဲ့ခြက္
ဘဝေတြကို ခိုးစားထားတဲ့ခြက္
အလွေတြကို ပိုးစားသြားတဲ့ခြက္
တစျပင္ကို မ်ိဳးပြားထားတဲ့ခြက္
အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္ေတြကို
အာဏာျပ ခ်ိဳးဖ်က္ထားတဲ့ခြက္
ခြက္၊
ရွိခြင့္ မရွိေတာ့တဲ့ခြက္။
အဖိုးကထိုးေခ်
အေဖကကန္ခြဲ
မကြဲေသးတဲ့ဒီခြက္
ခု...ငါ့အလွည့္။
ခြက္ကိုရိုက္ခြဲ
တိုက္ပြဲဝင္ ရဲရဲေပးဆပ္
ငါလြပ္လပ္ရမယ္
...ငါလြပ္လပ္ရမယ္
......ငါလြပ္လပ္ရမယ္
.........ငါလြပ္လပ္ရမယ္။ ။
သုအိုင္စံ
Friday, May 20, 2011
လူငယ္
တစ္ညေနမွာ
ေကာင္ေလးရဲ့ပုခံုးေပၚကို
လူတစ္ေယာက္ ခုန္ခ်လာတယ္
ဲျပီးေတာ့..သူ႔လက္ထဲက
စာတစ္လံုးမွ မေရးရေသးတဲ့
သမိုင္းစာအုပ္အထူၾကီးကို ကမ္းေပးတယ္
"ေဘာပင္ေရာ"လို႔ေကာင္ေလးကေမးေတာ့
ရင္ဘတ္ကိုလက္သီးနဲ႔အေလးျပဳျပီး
"ေသြးနဲ႔ေရး"လို႔ေျပာတယ္
ေကာင္ေလးကိုထပ္မေတြ.ရေတာ့ဘူး။ ။
သုအိုင္စံ
Wednesday, May 18, 2011
ထြက္ခြာခ်ိန္ (၆)
(၁)
တရားသံ၊ မဲ့ငိုငိုသံ၊ သက္ျပင္းခ်သံ.......စေသာအသံမ်ား
အေၾကာက္တရား၊ ေမတၱာ၊ ပညာရွင္စိတ္......စေသာစိတၱဇနာမ္မ်ား
က်မ္းစာအုပ္၊ တုတ္ေကာက္၊ ေဆးသြင္းပိုက္......စေသာသက္မဲ့မ်ား
ဆရာဝန္၊ သမီး၊ ၾကမ္းပိုး......စေသာသက္ရွိမ်ား
အခန္းထဲမွာရွိတယ္။
(၂)
တင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ့ ဖခင္ရဲ့လက္ထဲမွာ
ဖခင္ရဲ့အတိတ္ရွိတယ္
ပစၥဳပၸန္မွာ ဝင္သက္ထြက္သက္မွတ္ေပမဲ့
ဝင္ေလထြက္ေလမမွ်ဘူး
ဝင္ ၁...ထြက္ ၁
ဝင္ ၁...ထြက္ ၂
ဝင္ ၁...ထြက္ ၃
ဝင္ ၁...ထြက္ ၄
အသက္ရွဳနွဳန္းေတြ ေႏွး ေႏွး လာ၊
ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ္မွာ
စိတ္ကိုကပ္ထား...ဘုရား...ဘုရား...
ႏွစ္ကုန္ရင္သားၾကီးႏိုင္ငံျခားကျပန္ေရာက္
ဒီႏွစ္သမီးေလးဘြဲ႕ရ
ဒီကေလးေတြအဆင္ေျပပါ့မလား...ဘုရား...ဘုရား...
ဇနီးမယားရဲ့ ရုပ္ကလာပ္ကိုျမင္ေယာင္
ဖ်တ္ကနဲ
၃၅ ႏွစ္အရြယ္က ကိုယ္ေကာက္က်စ္ပစ္လိုက္တဲ့
မိတ္ေဆြရဲ့ အရွံုးမ်က္ႏွာ (ျပံဳးျပံဳးၾကီး) ေပၚလာ
ဘုရား...ဘုရား...
တစ္ဘဝလံုးသိုေလွာင္လာတဲ့သတၱိမ်ား
အေၾကာက္တရားအျဖစ္ကန္ထြက္ ေဇာေခြ်းမ်ား
ေႏွးေကြးစကၠန္႔၊ ေလးနင့္ေဝဒနာ၊ ေျခာက္ျခားစိတ္အင္အား။
(၃)
အခန္းထဲကေန ဆရာဝန္ ေခါင္းခါျပီးထြက္သြားတယ္
ဖခင္ရဲ့ကိုယ္ထဲကေန ဖခင္ရဲ့ဝိညာဥ္ ေခါင္းခါျပီးထြက္သြားတယ္
သမီးရဲ့ရင္ထဲကေန ျမင့္မိုရ္ေတာင္ၾကီး ေခါင္းမခါပဲထြက္သြားတယ္၊
(၄)
သက္ရွိ ၂ ေယာက္ေလ်ာ့သြား (မသိသာ)
သက္မဲ့ ၁ ခု ထပ္တိုး (မသိသာ)
က်ိဳးက်ိဳးပ်က္ပ်က္ ရွိဳက္သံၾကားက
စိတ္အဆိပ္တက္ေနတဲ့ ဝမ္းနည္းျခင္း (သိသိသာသာ) နဲ႔
အခန္းထဲမွာ
ကက္ဆက္က တရားသံတခုပဲ (အတည္ျငိမ္ဆံုး)
တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ က်န္ေနခဲ့တယ္။ ။
(ဒီကဗ်ာအား အေဝးေရာက္ သားတစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာေပၚမွ ကူးယူခဲ့ပါသည္။)
သုအိုင္စံ
ေမညမ်ား …
ကမာပုလဲ
ေမဟာ …
မိုးရိပ္ မိုးေငြ႕ကေလးေတြနဲ႔ …။
တကယ္ဆို
ေမဟာ ေႏြပါပဲ
ေႏြေႏွာင္းရာသီရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သီခ်င္းဟာ … ေမ။
ငွက္ကေလးေတြက
အိမ္ကေလးေတြကို အလ်င္အျမန္ တည္ေဆာက္
တမိုးစာ စားစရာကေလးေတြကို စုေဆာင္း
ေျပာင္းလဲစ ျပဳလာတဲ့ ေလထုကို
ေမက ဣေျႏၵရရ ရင္ဆိုင္တယ္ ...။
ေမည ေတြမွာ
တခါ တခါ မိုးသက္ေလရနံ႔
တခါ တရံမွာ လွ်ပ္ႏြယ္ထစ္ခ်ဳန္း
ရွယ္ရြန္ေကာ ရဲ႕ သူပုန္႔ ႏွလံုးသား ေတးသြား
တေယာဘိုးတံေပၚမွာ
ေမဟာ ...
လွလွပပ ကခုန္တယ္။
ႏႈတ္ဆက္တယ္ ေမ
မင္းဟာ တာ၀န္ေက်ပါတယ္
စက္႐ံု၊ အလုပ္႐ံုေတြက
မင္းကို အမွတ္တရ ရွိေနၾကမွာပါ
ငါ့မွာသာ
မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ ခရီးရွည္ေတြနဲ႔
မင့္ကို ...
အိပ္မက္ထဲအထိ .... လြမ္း။ ။
ကမာပုလဲ
ေမ၊ ၂၀၁၁။
ရွယ္ရြန္ေကာ = Sharon Corr ( The Corrs Music Band)
သူပုန္႔ႏွလံုးသား = Rebel Heart ( Violin Tune by Sharon Corr)
http://www.youtube.com/watch?v=Nh1zWWWY22M
ေမရနံ႔ ၊ သီခ်င္းတပုဒ္ႏွင့္ ႏိုင္သူ အကုန္လံုးယူ
အတြတ္
၁၉၇၉- ၈၀ ခုႏွစ္က ရွမ္းျပည္နယ္ ကေလာၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့သည့္ အစိုးရ စက္မႈသိပၸံေက်ာင္း ကို တက္ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ကိုပင္ တေခါက္၊ ႏွစ္ေခါက္သာ ေရာက္ဖူးသည့္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေတာၿမိဳ႕သားသည္ ကေလာတြင္ ေက်ာင္းတက္ရမည္ ဆိုေတာ့ မိခင္က ခြင့္ မျပဳခ်င္။ သို႔ေသာ္ သူ႔သားအား တလလွ်င္ ၃၅၀ က်ပ္ခန္႔ ကုန္က် မည့္ ေဒသေကာလိပ္သို႔ ပို႔ေဆာင္ျခင္းငွာ ဘယ္လိုမွ မစြမ္းႏိုင္ခဲ့ေလေတာ့ သြားေပါ့ သားရယ္ ဟုသာ သက္ျပင္းေမာျဖင့္ ေျပာႏိုင္ရွာခဲ့သည္။
ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္သည္။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူက ေပၚဦးေပၚစ ဗြီဒီယိုေတြကို လိုက္ျပ သည္။ အိမ္တအိမ္က ျပေနလ်င္ အိမ္ေရွ႕ပလက္ေဖါင္းတြင္ ရပ္ၾကည့္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီး။ ေအာ္ ဗြီဒီယိုဆိုတာ ဒါပါလား။ မဟာ ဗႏၶဳလလမ္း၊ အေနာ္ရထာလမ္း၊ ကမ္းနား လမ္းရွိ တရုတ္လူမ်ဳိး အိမ္အခ်ဳိ႕က ဗြီဒီယိုကို တံခါးဖြင့္ကာ လမ္းမဘက္လွည့္ၿပီး ျပေပးသည္။ လမ္းသြားလမ္းလာ က်ေနာ္တုိ႔က ရပ္ၾကည့္ရသည္။ ေမာရမွန္းမသိ၊ ပင္ပန္း ရမွန္းမသိ။ အဆန္းတက်ယ္ ပါလား။
ဗြီဒီယိုမ်ားမွ မုိက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ကို ၾကည့္ရသည္။ ဘီးဂ်ီး ေတးဂီတ အဖြဲ႕ကို ၾကည့္ ရသည္။ ေဘာ္နီ အမ္ ( Boney M ) (ေနာင္တြင္ ေလယာဥ္ပ်က္က် တဖြဲ႕လံုး ေသဆံုး) ကို ၾကည့္ခြင့္ရသည္။ ဘီတယ္လ္၊ အီးဂဲ စံုလို႔ပင္ ၾကည့္ရသည္။ တေယာက္ ႏွစ္က်ပ္ ေပးရသည္။ သို႔ျဖင့္ အက္ဘာ (ABBA) ေတးဂီတ အဖြဲ႕ကို ၾကည့္ခြင့္ ရခဲ့ပါသည္။
အက္ဘာသည္ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံမွ ဆြီဒစ္လူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ ဆြီဒင္ႏိုင္ ငံ၊ စေတာ့(က) ဟုန္း ( Stockholm) ၿမိဳ႕တြင္ စတင္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ ခဲ့သည္။ တီး၀ိုင္း ၏ အမာခံ ေလးေယာက္ကား လင္မယားစံုတြဲ ႏွစ္တြဲပင္ျဖစ္သည္။ ဘန္နီ ( Benny Andersson ) ႏွင့္ အန္နီ ( Anni-Frid “Frida” Lyngstad) တို႔က တတြဲ၊ ဘီဂ်န္ ( Bjorn Ulvaeus) ႏွင့္ အဂၢနီသာ ( Agenetha Faltskog) တို႔က တတြဲ ျဖစ္သည္။ ဘင္နီက ကီးဘုတ္တီး၊ သီခ်င္းေရးသည္။ ဘီဂ်န္က ဂစ္တာတီးသည္။ အင္နီႏွင့္ အဂၢနီသာ တို႔က ပင္တိုင္ အဆိုရွင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔၏ ေအာင္ျမင္မႈကား ေတးဂီတ သမိုင္းတြင္ စတုတၳေျမာက္ အေရာင္းရဆံုး ေတးဂီတ၀ိုင္းအျဖစ္ ရပ္တည္ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့သည္။ ဓါတ္ျပား အယ္လ္ဘမ္မ်ား တကမၻာလံုးသုိ႔ သန္းခ်ီ ေရာင္းခ်ႏိုင္ခဲ့သည္။
သူတို႔၏ ကမၻာေက်ာ္ေတးသီခ်င္းမ်ားကို ေကာ္ပီသီခ်င္းလုပ္ကာ ဗမာျပည္တြင္ “ေမဆြိ” ျဖစ္လာခဲ့သည္။ “အယ္ခြန္းရီ” (ယခု နာမည္ႀကီးေနေသာ အယ္ဇိုင္းစီ၊ အယ္ခြန္း၀ါ တို႔၏ အေဒၚျဖစ္သူ) ျဖစ္လာသည္။ ထိုစဥ္က နာမည္ႀကီးခဲ့ေသာ “အျမန္ယာဥ္၊ ေလယာဥ္ပ်ံ သီခ်င္းတို႔သည္ကား အက္ဘာ၏ ကမၻာေက်ာ္ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို ျမန္မာ စာသားသြပ္ ေကာ္ပီလုပ္ ဆိုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကမၻာတြင္ အက္ဘာ ေတးဂီတ၀ိုင္းသည္ အေကာင္းဆံုး သံစဥ္သီခ်င္းမ်ား ဖန္တီးႏိုင္သည့္ အဖြဲ႕ဟု ဂီတသမိုင္း ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၃ ေလာက္တြင္ အက္ဘာအဖြဲ႕ ၿပိဳကြဲသြားခဲ့ပါသည္။
ႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ကေလာတြင္ ေက်ာင္းသံုးႏွစ္တက္ၿပီးေသာအခါ ခ်ယ္ရီ၊ စိန္ပန္းျပာႏွင့္ ထင္း႐ူးေတာကို စြန္႔ခြာခဲ့ရသည္။ ထား၀ယ္ ဟိႏၵားသတၳဳတြင္းတြင္ အဆုပ္နာ (သံသယ) ျဖစ္သည္အထိ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ခဲ့သည္။ ေဆးထိုးဖို႔ကုိ အခ်ိန္ပို ဆင္းရသည္။ ယူနီဆက္ က ေပးလွဴေနေသာ အဆုပ္နာေပ်ာက္ေဆး ( Strep ထိုးေဆးမ်ား) သည္ လမ္းခုလတ္တြင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့သည္။ မန္ေနဂ်ာ အပါအ၀င္ အရာရွိႀကီးမ်ားအတြက္ အားေဆးအမ်ဳိးမ်ဳိးသည္ကား ေဆး႐ံုတြင္ အသင့္၊ အလ်ံပါယ္။ အဆုပ္နာ ထုိးေဆးကို ၀ယ္ မထိုးႏိုင္သျဖင့္ အိပ္ယာေပၚကေန ေသေန႔ကို ေစာင့္ေနေသာ အညတရ မိုင္းအလုပ္သမား မ်ား။ ၁၉၈၈ ဂၽြန္ ၂၁ ရက္ေန႔၊ သတက-၂ (ရန္ကင္း) တြင္ ေငြသံုးေထာင္ ေလ်ာ္ေၾကး ေပးကာ အလုပ္မွ တရား၀င္ထြက္လိုက္သည္။ အေမက သူ႔ အိုစာ၊ မင္းစာ လက္ေကာက္ ကေလး ေရာင္းကာေပးသည္။ ထိုေန႔သည္ကား ကမၻာေက်ာ္ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီး၏ အႀကိဳတိုက္ပြဲ ဂၽြန္- ၂၁ အေရးအခင္း ျဖစ္သည့္ေန႔ပင္ ျဖစ္ေနသည္။
၈၈ အေရးေတာ္ပံု၊ လူ႔ေဘာင္သစ္၊ နရသိမ္ အက်ဥ္းေထာင္၊ မ်ဳိးခ်စ္ဒီမိုကရက္တစ္ လူငယ္တပ္ေပါင္းစု (ေတာ္လွန္ေသာ လူ႔ေဘာင္သစ္) မွသည္ လက္ရွိ ဘ၀သို႔။
ကေလာ ေက်ာင္းမွာတုန္းက ဆရာ တေယာက္ေျပာလုိက္သည့္ စကားကို အမွတ္ ရလာသည္။ ကိုယ္ကလည္း အဲဒီသီခ်င္းကို ႀကိဳက္သည္။ အက္ဘာ(ABBA)၏ ေအာင္ႏိုင္သူသာ အကုန္ယူသြားတယ္ (The Winner Takes It All) ျဖစ္သည္။ အေပၚယံ လွ်ပ္ခံစားလ်င္ အခ်စ္ အသည္းကြဲသီခ်င္း ျဖစ္သည္။ အေသအခ်ာ ခံစားမည္ဆိုလ်င္ ဘ၀ထိုထို၏ အဘိဓမၼာေတြ ပါေနသည္ဟု ခံစားရသည္ ….
ေအာင္ႏိုင္သူသာ အကုန္ယူသြားတယ္
ငါတို႔ ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို
ဘာတခုမွ် ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္ စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီ အေၾကာင္းေတြက
ငါ့ကို နာက်င္ေနေစေသာ္ျငား…
ခုဆို ဒါဟာ သမိုင္း ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
ငါ့မွာ ရွိသမွ် အခြင့္အလမ္းေတြ အားလံုးကို
ငါခ်ခင္း ကစားခဲ့တာပါ။
ၿပီးေတာ့….
မင္းလည္း ဒီလိုပဲ ကစားခဲ့တယ္ေလ၊
ေျပာစရာ မရွိေတာ့ပါဘူး….
ကစားဖို႔ အရန္၀ွက္ဖဲလည္း မရွိေတာ့ဘူး။
ႏိုင္တဲ့လူ အကုန္ယူ
ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ နေဘးမွာ ႐ႈံးတဲ့သူက
သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ ရပ္တည္ရတယ္၊
ဒါ… သူမရဲ႕ ကံၾကမၼာပဲ။
ငါဟာ…
မင္းရဲ႕လက္ထဲ က်ေရာက္ခဲ့ရတယ္၊
ဒါကိုပဲ ငါ့ပိုင္ဆိုင္မႈ…လို႔
ငါ ေတြးထင္ေနခဲ့တယ္။
အဲဒီ ပံုေဖာ္မႈက
ငါ့အသိကို ျပဌာန္းခဲ့…
ငါ့ကို စည္း႐ိုးတခု တည္ေဆာက္ေပးခဲ့…
ငါ့ကို သိုက္ၿမံဳတခု တည္ေဆာက္ေပးခဲ့…
အဲဒီမွာ
ငါဟာ ႀကံ့ခိုင္သန္စြမ္းလာမွာလို႔…
ငါထင္ေနခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့…
ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ ႐ူးသြပ္မႈသာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ၊
စည္းမ်ဥ္းေတြ အတိုင္းသာ
ငါ ကစားေနခဲ့တယ္။
ဘုရားသခင္ေတြက
အံစာတံုး တတံုးကို လွိမ့္ကာ လွိမ့္ကာ ကစားေနတယ္
သူတို႔ရဲ႕ စိတ္အာ႐ံုဟာ ေအးစက္ ေရခဲတံုးသဖြယ္။
ဒီမွာ တစံုတေယာက္ေသာသူဟာ
နိမ့္က် က်႐ႈံးေနခဲ့….
တစံုတေယာက္ေသာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူဟာ
အ႐ံႈးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရခဲ့…
ႏိုင္သူကသာ အားလံုးကို သဲ့ယူေနတယ္။
အ႐ႈံးသမားတေယာက္အဖို႔
က်႐ႈံးမႈကိုသာ ပိုင္တယ္…
ဒါဟာ အင္မတန္ ႐ိုးရွင္းပါတယ္…
ငါ့ဘက္က ဘာေၾကာင့္ ေစာဒက တက္ရေနရမွာလဲ။
ဒါေပမဲ့ ငါ့ကို ေျပာျပစမ္းပါ၊
သူမဟာ မင့္ကို ငါနမ္းသလိုမ်ဳိး နမ္းပါရဲ႕လား…
သူမက သင့္အမည္နာမကို ေခၚတဲ့အခါ
ခံစားမႈဟာ မင္းရင္ထဲမွာ ထပ္တူျဖစ္ပါရဲ႕လား။
မင္းသိပါတယ္…၊
ငါမင္းကို သိပ္လြမ္းေနတယ္ဆိုတာ…
ဒါေပမဲ့ ငါေျပာႏိုင္တာက
စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒသေတြကို ငါလိုက္နာေနရတယ္။
ကစားပြဲဟာ တဖန္ ျပန္လာဦးမွာပါ၊
ဒိုင္လူႀကီးမင္းေတြက ဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္….
ငါ့ကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြအတိုင္း လိုက္နာေစရမယ္ေပါ့။
ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ဆိုတာက
အၿမဲတန္း စင္ေအာက္မွာသာ…
ခ်စ္သူတေယာက္ (သို႔) သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အျဖစ္နဲ႔လား…
ႀကီးျမတ္သူတေယာက္ (သို႔) သိမ္ငယ္သူတေယာက္ အေနနဲ႔လား…
ႏိုင္သူကေတာ့ အားလံုးကို သဲ့ယူမွာေနာ္…။
ငါ့အေနနဲ႔ ….
ဘာမွ် ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။
တကယ္လို႔…
ဒါဟာ မင္းကို
စိတ္ထိခိုက္ ၀မ္းနည္းေစတယ္ဆိုရင္၊
ၿပီးေတာ့….
မင္းငါ့လက္ကို ဆြဲကိုင္လႈပ္ရမ္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာကို
ငါ နားလည္ခဲ့ပါၿပီ။
ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္…
တကယ္လို႔…
ဒါဟာ မင့္ရင္ကို
ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ထိခိုက္ေစခဲ့တယ္ ဆိုရင္ …
အလြန္႔ကို စိတ္တင္းက်ပ္ေနတဲ့ ငါ့ကို၊
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ မရွိေတာ့တဲ့ ငါ့ကို
မင္း ေတြ႔ေနရမွာပါ။
ဒါေပမဲ့ မင္းျမင္မွာပါ …
ႏုိင္တဲ့သူ အကုန္ယူမွာ…
ႏိုင္တဲ့သူဟာ အားလံုးကို သဲ့ယူေနမွာ …. ။
ယူက်ဳ ( you tube) ေက်းဇူးနဲ႔ ထပ္ၾကည့္ ခံစားခြင့္ကို ရေနပါတယ္။ သစၥာေဖါက္ သြားတဲ့ ခ်စ္သူအတြက္ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ခံစားရတယ္ မိန္းကေလးအျဖစ္ အဂၢနီသာက ခံစားသီဖြဲ႕ပါတယ္။ ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာကို လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အေသလုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္သူထဲ သူ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရဆံုးလူ ဗလူးတပ္စ္ ပါလာေတာ့ ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာက “ေၾသာ္ ဗလူးတပ္စ္ … မင္းလည္းပါသကိုး” ( Oh! Brutus you too … ) ဆိုကာ ေသဆံုးသြားခဲ့ သည္။
သီခ်င္းက အခ်စ္အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာသည္။ သစၥာေဖါက္ ခံရျခင္းကိုလည္း ျပသည္။ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး လူ႔အဖြဲ႕ အစည္း၏ ခံစားမႈ အေထြေထြကို ေျပာေနသည္။ ဘ၀ သည္ ကစားပြဲတခုဟု ဆိုလ်င္ ထိုကစားပြဲတြင္ ႏိုင္သူ ရွိသလို ႐ႈံးသူလည္း ရွိမည္။ စည္းမ်ဥ္းေတြ အတုိင္း ကစားရသူသည္ က်င့္၀တ္ကို အေတာ့္ကို ထိမ္းရသည္။ စိတ္ခံစား မႈ၊ ဆႏၵစြဲတို႔ကိုလည္း ထိန္းခ်ဳပ္သန္႔စင္ရသည္။ ကစားပြဲ၏ တရားမႈ၊ မတရားမႈကလည္း ပါးပါးကေလးပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အမွန္တရားကို ယံုၾကည္ေသာ၊ အမွန္တရား ဘက္က သတၱိရွိရွိရပ္ေသာ က်င့္၀တ္ေကာင္းသည့္ ကစားသမားသည္ ႐ံႈးရလ်င္လည္း ယာယီပင္ျဖစ္သည္။
“ကစားပြဲဟာ တဖန္ျပန္လာဦးမွာ ( The game is on again)”
မွန္ပါသည္။ ကစားပြဲဟာ ျပန္လာဦးမွာျဖစ္သည္။ တရားမႈႏွင့္ မတရားမႈတို႔၏ ကစားပြဲသည္ တရားမွ်တမႈ မႏိုင္မခ်င္း ကစားပြဲဟာ အေသအခ်ာကို ျပန္လာဦးမွာ ျဖစ္သည္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ေသာ ဗမာျပည္ လႊတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈက ဒါကို ျပေနသည္။
“ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ဆိုတာက အၿမဲတန္း စင္ေအာက္မွာသာ ( spectators of show, always staying low )
ခ်က္ႏိုင္ငံ သူရဲေကာင္းႀကီး ဂ်ဴးလိယက္ ဖူးခ်စ္က “ဘ၀မွာ ပြဲၾကည့္သူ မရွိ” ဟုဆို ခဲ့သည္။ မွန္ပါသည္။ ဘ၀မွာ အဘယ္သူသည္ ပြဲၾကည့္သူ ျဖစ္ႏိုင္ပါမည္နည္း။ သို႔ေသာ္ ၾကားေနလိုလို၊ ဘာလုိလို၊ ညာလိုလိုႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ေလထုတြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပရိသတ္ ေနရာယူထားသူမ်ား ရွိသည္။ အၾကင္သူသည္ အၿမဲတန္း စင္ေအာက္တြင္သာ ေနရမည္ ျဖစ္သည္။ သဏၭာန္အရ စင္ေပၚတက္ထိုင္ခြင့္ကို ေခတ္ပ်က္တြင္ ရေနႏိုင္ေသာ္ျငား အႏွစ္ သာရ ရွိရွိ သမိုင္းတြင္ သူသည္ ထာ၀ရ စင္ေအာက္တြင္သာ။ လိပ္ျပာငယ္လ်က္၊ နိမ့္က်လ်က္ သာရွိမည္။ ကစားပြဲေတြကား အေသအခ်ာကို ျပန္လာဦးမည္ ျဖစ္သည္။ ။
အတြတ္
ေမ ၂၀၁၁။
စာကိုး။ ။ http://en.wikipedia.org/wiki/ABBA
သီခ်င္းကိုး။ ။ http://www.youtube.com/watch?v=jC8f8jrNas4&feature=related
The Winner Takes It All By ABBA
၀န္ခံခ်က္။ ။ မူရင္းသီခ်င္းကို ခံစားဗမာမႈျပဳရာတြင္ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိႏိုင္ပါသည္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မူရင္းသီခ်င္း၏ ဆိုလိုရင္း မပ်က္ေအာင္ ႀကိဳးစားခံစားမႈ ျပဳျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
နိဗၺာန္ဘံု ရွိလား၊ အလုပ္သမားလက္မွတ္နဲ ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မိုးေရစက္ေတြ...
ေမာင္လြမ္းဏီ
လူတိုင္း ခရီးသြားၾကဖူးပါလိမ့္မယ္။ ခရီးသြားတ့ဲေနရာမွာလည္း လူတဦးခ်င္းအလိုက္။ မိသားစုလိုက္၊ ေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာအုပ္လိုက္၊ အေပါင္းအသင္းတသိုက္၊ တေလွထဲစီး တခရီးသြား မိတ္ေဆြ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ တေခါက္မဟုတ္ တေခါက္မက ေရာင္းေရး ၀ယ္ေရး သာေရး နာေရးကိစၥအဆံုး လူတိုင္း ခရီးသြားခဲ့ၾကမွာပါ။ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခ်ိန္ကာလက စခဲ့ေလ တယ္မသိေပမဲ့့ ရထားဘူတာေလးေတြမွာ၊ သေဘၤာဆိပ္ေတြမွာ၊ ကားဂိတ္ေတြမွာ၊ ထမင္းဆိုင္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ၊ အရက္ဆိုင္ေတြမွာ ကုန္ကုန္ေျပာပါစို ့၊ ရပ္ရြာထဲက အိမ္ ဆိုင္ေလးေတြမွာ ခေလးအလုပ္သမားေလးေတြကို ျမင္ေတြ ့ဖူးခဲ့ၾကမွာပါ။ တခ်ဳိ ့ခေလး ေတြက ေဆြရိပ္မကင္း မ်ဳိးရိပ္မကင္းတဲ့သူေလးေတြေပါ့။ တခ်ဳိ ့ကလည္း အေဖာ္သဟဲ ရ ေအာင္ေပါ့။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီခေလးေတြဟာ အရြယ္နဲ ့မမွ်ေအာင္ အလုပ္လုပ္ၾကရ တယ္ ဆိုတာပါပဲ။
ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကာလမ်ားက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ ့အလုပ္လုပ္ေနၾကရတဲ့ ခေလးေတြကို စာနာ သနားတတ္တဲ့ စိတ္နဲ ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ရံုကလဲြလို ့ သူတို ့ေတြရဲ ့ဘ၀ေပး အက်ဳိး နဲ ့အနာဂတ္ကို ေစ့ေစ့ စပ္စပ္ စဥ္းစားမိခဲ့သူ အေတာ္ရွားပါးမယ္ ထင္ပါတယ္။ “ေကာင္ေလး ဒီအထုပ္ကို ကားေပၚတင္ေပး။” “ဒီဆဲြျခင္းႀကီးကို ရထားထိုင္ခံုေအာက္ သြင္းေပးေဟ့။” “လက္ဘက္ရည္ တခြက္ကြာ၊ စီးကရက္တပဲြပါယူခဲ့။” “လက္ဘက္တပဲြရယ္၊ ဘဲေခါင္းတျခမ္း ရယ္၊ အရက္တလံုး ျမန္ျမန္လုပ္ကြာ ခ်ာတိတ္” ဆိုတဲ့ အသံေတြဟာ ျမန္မာလူ ့ေဘာင္အဖဲြ ့ အစည္းမွာ မသိလိုက္ မသိဘာသာ စဲြကပ္လာတဲ့ ခေလးသူငယ္ေတြရဲ ့ဘ၀ ပဲ့တင္သံေတြ မဟုတ္ပါလား။ ပူေလာင္ျပင္းထန္လွတဲ့ ေႏြေနေအာက္မွာ ရထားအရပ္ “ေရေအးေအးေလး ယူၾကအုန္းမလားရွင့္” ဆိုတဲ့ အားကိုးတႀကီးနဲ ့ အသံတိမ္တိမ္၊ မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသား ၈ ႏွစ္ ရြယ္ ေရသည္ မေလးေတြရဲ ့ေခါင္းေပၚက ေရအိုးေလးဟာ ဘ၀ခါးခါးကို ပိျပားသြားေစႏိုင္ တဲ့ပံုရိပ္။ အရက္ပုလင္း တလံုးပိုက္ၿပီး မစစ္ရင္ ျပန္ေပးဦးေလး” လို ့ ေစ်းေခၚေနတဲ့ ခေလး ငယ္ေတြရဲ ့ ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ။ ဒါေတြကို သီခ်င္းသီဖဲြ ့ရင္ တဘ၀စာ ရင္ခုန္သံေတြျဖစ္ မွာပါ။
မၾကာလွတဲ့ ႏွစ္ပိုင္းေတြကမွ (Child labour) ခ်ဳိင္းေလဘာလို ့ေျပာဆိုလာၾကတဲ့ ခေလး အလုပ္သမား ျပႆနာဟာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားလာရတယ္လို ့ေျပာရမွာေပါ့။ ပညာသင္ၾကား ရမဲ ့အရြယ္၊ မိဘရင္ခြင္မွာ အိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္ေတြကို နားေထာင္ခံစားရမဲ့ အရြယ္မွာ ထမင္းစား ကြ်န္ခံဘ၀နဲ ့ ရုန္းကန္ေနၾကရတဲ့ ဒီခေလးငယ္ေတြကို ေရွး၀ဋ္ေၾကြးပါ လို ့ လို ့ေျပာရင္ တရားမဲ့လြန္းမွာပါ။ အေျခခံက်တဲ့ အေျဖကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး စနစ္ ေတြရဲ ့ လက္ေ၀ခံျပႆနာေတြလို ့ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမွာပါ။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခ်ိန္ကာလက စခဲ့ေလတယ္မသိေပမဲ့ ခေလးအလုပ္ သမား ယဥ္ေက်းမွဳကေတာ့ ထြန္းကားရွင္သန္ေနျမဲလို ့ဆိုရမွာေပ့ါ။ အနီးဆံုး အိမ္နားနီးခ်င္း ႏိုင္ငံ ျဖစ္တဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံက မဲေဆာက္ၿမဳိ ့ဟာ ျမန္မာျပည္သား သိန္းနဲ ့ခ်ီ လာေရာက္ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကတဲ့ၿမဳိ ့ပါ။ မဲေဆာက္ၿမဳိ ့က ျမန္မာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္၊ အရက္ ဆိုင္၊ စားေသာက္ဆိုင္၊ ေဆာက္လုပ္္ေရး လုပ္ငန္းခြင္၊ ေတာင္ယာစိုက္ခင္း နဲ ့ အိမ္တြင္း အလုပ္ရံုေတြမွာ ၁၃ ႏွစ္ မေက်ာ္တဲ့ ခေလး အေျမာက္အမ်ားကို ျမင္းဖူးေတြ ့ဖူးေနၾကမွာပါ။ တခ်ဳိ ့ လူႀကီးမင္းေတြဆိုရင္ ဆိုင္ထဲ ေနရာမယူေသးပါဘူး။ “ေပါက္စတေကာင္ေရာကြ၊ ဖန္ခြက္ေတြ ခ်ပါအုန္း” ဆိုတဲ့ အသံက ဆိုင္နံရံကို ပုတ္ခတ္လိုက္ေတာ့တာ ပဲေလ။ ဘာပဲေျပာေျပာ မတန္တဆ ေခြ်းနည္းစာဟာ ဘ၀တခုလံုး ဆာေလာင္ေနမွဳေတြကိုေတာ့ တင္းတိမ္ ႏိုင္္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ခေလးသူငယ္ေတြနဲ ့ပတ္သက္လို ့ဒီထက္ ဆိုးရြားလာေနတဲ့ ျပႆနာေတြကေတာ့ ခေလးစစ္သား စုေစာင္းခံရတာနဲ ့ ခေလးကုန္ကူး ေရာင္း၀ယ္မွဳေတြပါ။ မၾကာခန ဆိုသလို ေတြ ့ျမင္ေနရတဲ့ ခေလးစစ္သား စုေစာင္းခံရတဲ့ မိဘလုပ္သူေတြရဲ ့ မ်က္ရည္တစမ္းစမ္းနဲ ့ သက္ဆိုင္ရာ တပ္ရင္းတပ္ဖဲြ ့ေတြကို လိုက္ၿပီး အသနားခံ ေတာင္းပန္ေနၾကတာေတြ၊ ခေလး ကို ျပန္ေခၚၾကရတာေတြ၊ ေငြေပးေရြးၾကရတာေတြပါ။ တခ်ဳိ ့ မခံခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ မိဘေတြက ေတာ့ ဒီလို မတရားတာကို မခံဘူးေဟ့ဆိုၿပီး (အိုင္အယ္အို) ကို တိုင္တန္းတဲ့ အမွဳေတြ ကလည္း မၾကားခ်င္အဆံုးမဟုတ္လား။
ေနာက္တခုကေတာ့ ခေလးကုန္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မွဳေတြမွာ သားေကာင္ျဖစ္ရတဲ့ ခေလးေတြပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္က နာဂစ္မုန္တိုင္းက်ေရာက္ၿပီး ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚေဒသဟာ ခေလးကုန္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ေစ်းကြက္ႀကီးအတြက္ ကုန္ၾကမ္းပစ္မွတ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊ ပဲခူး၊ ေမာ္လၿမဳိင္ အပါအ၀င္ ၿမဳိဳ ့ ႀကီးေတြဟာ ခေလးကုန္သည္ေတြနဲ ့ ေျချခင္းလိမ္ခဲ့တယ္လို ့ဆိုရမွာေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လပိုင္းက ျမစ္၀ကြ်န္း ေပၚမွာပါပဲ။ မုန္တိုင္းက် ေရာက္ျပန္တဲ့အတြက္ ေသာင္းခ်ီတဲ့ က်ားေဖာင္ေရလုပ္သားေတြ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာပါ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရပါေသးတယ္။ လူ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ က်န္ရစ္သူ မိသားစုေတြဟာ အနည္းဆံုးေတာ့ ၄၀၀၀ ရွိႏိုင္မွာေပါ့ေလ။ ဒီမိသားစုေတြရဲ ့ခေလး သူငယ္ေတြရဲ ့ အနာဂတ္ဟာ ခေလးေစ်းတန္းမွာ ေလလံပစ္ခံရေလမလား၊ ခံစားနာက်င္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ အဆိုေတာ္ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ ့ ႏွစ္ ၃၀ နီးပါးရွိၿပီျဖစ္ ေပမဲ့ ယေန ့တိုင္ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ ရွိပါတယ္။ “ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ နိဗၼာန္ဘံု” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ငယ္စဥ္ခေလးဘ၀ကို တမ္းဆြတ္တဲ့ သီခ်င္းေလး ဆိုပါေတာ့။ ဒီခေလးေတြမွာ ေမြးရာမပါတဲ့ နိဗၼာန္ဘံုလား။ နိဗၼာန္ဘံုရွိလားလို ့ပဲ စဥ္းစားရ ခက္ေနပါေတာ့တယ္။
x x x x x x x
“၀ပ္ပါပစ္လို ့ေခၚတဲ့ အလုပ္သမားလက္မွတ္ေတြ အသစ္ထပ္လုပ္ေပးေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ထိုင္း အာဏာပိုင္ေတြက သတင္းထုတ္လိုက္တာနဲ ့ ေရွ ့ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ ဆိုသလို ျမန္မာျပည္သား ေရႊအလုပ္ သမားေတြဗ်ာ၊ ရရာ ခိုးလမ္း တိုးလမ္းေတြကေန မဲေဆာက္ အိပ္မက္ တြင္းနက္ထဲကို အစုလိုက္ အျပဳံလိုက္ ခုန္ဆင္းလာလိုက္ၾကတာ ေရသြန္က်လာ သလိုပဲ” လို ့ ဥပမာေပးေျပာေနတဲ့သူရဲ ့လက္ထဲမွာ စာရြက္လိပ္ တထပ္ကို ေတြ ့ရႏိုင္ပါတယ္။ မွားစရာ မရွိပါဘူး။ လက္မွတ္အသစ္လုပ္မဲ့သူေတြရဲ ့ကိုယ္စားလွယ္ပါလို ့အမည္တတ္ထားတဲ့ ၀ပ္ ပါမစ္ပဲြစားပါပဲ။
မဲေဆာက္ၿမဳိ ့ကို စီးပြားေရးဇံု လုပ္ေတာ့့မွာနဲ ့ အလုပ္သမားလက္မွတ္ (၀ပ္ပါမစ္) ေတြ အသစ္ ထပ္မံ ျပဳလုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြရဲ ့တရား၀င္သတင္းေတြ ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သားေတြမွာ “အထုပ္ကေလးပိုက္လို ့လိုက္ပါရေစေတာ့ ေရႊႏြယ္ရိုးရယ္ ” ျဖစ္ေန ၾကရပါၿပီ။ ထိုင္း ျမန္မာနယ္စပ္ ၀င္ ေပါက္ေတြကေန တိုး၀င္လာေနၾကဆဲမွာ မဲေဆာက္ ၀င္ေပါက္ေတြကပဲ တေန ့တေန ့ ၀င္လာေနတဲ့ ျမန္မာ ျပည္သားဦးေရဟာ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ ရွိေနတယ္ေပါ့။ ခုလက္ရွိအေျခအေနမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အဖမ္း အဆီးခံရရင္ ထိုင္းရဲ တပ္ဖဲြ ့က လူ၀င္မွဳ ႀကီးၾကပ္ေရး (လ၀က) ကို တုိက္ရိုက္ ပို႔ေဆာင္ေပးလုိက္ၿပီး လ၀က အခ်ဳပ္ကတဆင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္ျခမ္းကို ျပန္ပို႔ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မဲေဆာက္က ရဲနဲ ့ လမ္းေဘးမွာ ညွိရရင္လည္း ရတတ္တယ္။ ႏွစ္ထပ္အခ်ဳပ္္မွာ လက္သိပ္ ထိုးလိုက္လို ့လည္း လြတ္ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ဆံုး လ၀ကမွာပဲ ပဲြစားနဲ ့ျပန္ထုတ္ယူလိုက္ လို ့လည္း ရေနျပန္ေတာ့ ဲ” ေၾကာက္တတ္ရင္ မဲေဆာက္ မလာနဲ ”့လို ့ ေျပာၾကတာ ေနမွာပါ။
အလုပ္သမားလက္မွတ္အသစ္ေတြကို ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္မွာ ျပဳလုပ္ေပးမယ္ ဆိုတာ တိတိက်က် မသိရေသးေပမဲ့ ဒီတႀကိမ္ လက္မွတ္အသစ္ေတြ လုပ္ေပးၿပီးရင္ေတာ့ တရား မ၀င္ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ေန သူေတြကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဖမ္းဆီး အေရးယူမွဳေတြ ျပဳလုပ္သြားမယ္ လို ့လည္း ၾကားသိေနရျပန္ေတာ့လည္း ၾကက္သီးထသူကထေပါ့။ ခုတေလာ ၀င္ေရာက္ လာေနသူေတြကို ေန ့စဥ္ ရက္ ဆက္ဆိုသလို ဖမ္းဆီးေနတာပါ။ လက္မွတ္အသစ္ေတြကို ထပ္လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာကလည္း လက္မွတ္အေဟာင္းရွိသူ ေတြက သက္တမ္းမဆက္တဲ့ အတြက္ အသက္ဆက္ဖို ့နဲ ့ ဘာလက္မွတ္မွ မကိုင္ေဆာင္သူေတြကိုလည္း ထပ္မံ အသစ္ျပဳ လုပ္ေပးဖို ့ အတြက္ပါ။ ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြနဲ ့နီးစပ္သူေတြရဲ ့ သတင္းေတြအရေတာ့ ဒီတခါ အရင္ ပံုစံမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဖမ္းမိတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကို လူမွဳဖူလံုေရးစခန္း တခုမွာ ယာယီထိန္းသိမ္းထားမယ္။ မွတ္ပံုတင္မယ္။ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းေတြယူမယ္။ ျမန္မာ ျပည္က ေနရပ္ရင္း လိပ္စာေတြယူမယ္။ ၿပီးရင္ ျမန္မာဘက္ကမ္းကို ျပန္ပို ့မယ္ေပါ့။ ဖမ္းဆီး ျပန္ပို ့တဲ့သူေတြကို ဒဏ္ေငြလည္း တတ္ရိုက္မွာ ျဖစ္တယ္တဲ့။
ဒီတခါ ထူးျခားတာ ေနာက္တခုကေတာ့ အလုပ္သမား လက္မွတ္ကိုင္ေဆာင္ထားသူ မိဘျဇစ္သူ ေတြအေနနဲ ့ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြကို မွီခိုသူအျဖစ္ ေခၚယူထား ႏိုင္ၿပီး ၁၅ ႏွစ္အထက္ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ သီးျခားလက္မွတ္ ျပဳလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရ မယ္လို ့ သိရွိရတာပါပဲ။ အေျခခံ အခ်က္ ကေတာ့ အလုပ္သမားလက္မွတ္ မွတ္ပံုတင္ခြင့္ေပး ျခင္းဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းကို တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္ ေနထုိင္ အလုပ္လုပ္ေနျခင္းကို ကာကြယ္ တားဆီးတာပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တို ့ ျမန္မာျပည္သား ေတြကေတာ့ ခိုးလာတယ္၊ ဖမ္းတယ္၊ ေငြေပးတယ္၊ ျပန္ပို ့တယ္၊ ျပန္လာတယ္ ဆိုတဲ့ သံသရာ ႏြံထဲမွာ ၀ဲလည္ေနဆဲပါပဲ။
ႏုိင္ငံတကာ ေမေဒးေန႔မွာပဲ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြအတြက္ ႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ အလုပ္သမား အစည္း အ႐ံုးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္သြားမယ္လို႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဖဲြ ့စည္းခြင့္ ရ မရေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ န၀တ၊ နအဖ စစ္အစိုးရ လက္ထက္ေတြတုန္းကေတာ့ အလုပ္သမားေတြ အေနနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ အလုပ္သမား အဖြဲ႕အစည္းေတြ ဖြဲ႕စည္းခြင့္ မရခဲ့ဖူးပါဘူး။ အစိုးရသစ္ အေနနဲ ့ခြင့္ျပဳႏိုင္မလား ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္ေပါ့။ ျပည္တြင္းမွာ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ လည္း အလုပ္ခ်ိန္ ပိိုၿပီး ခုိင္းေစခံရတာေတြ၊ လုပ္ခလစာ အျပည့္အ၀ မရရွိတာေတြ၊ လူမႈေရးေစာင့္ေရွာက္ ေထာက္ပံ့မႈေတြ ကင္းမဲ့တာေတြေၾကာင့္ မၾကာခနဆိုသလို စက္မွဳ ဇုန္ေတြမွာ အလုပ္ သမားေတြရဲ႕ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုမွဳေတြ ရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ခုလို အလုပ္သမား အစည္းအ႐ံုးေတြ ဖဲြ ့စည္းဖို ့ ႀကဳိးပမ္း တာေတြဟာလည္း ျပည္တြင္းျပည္ပအလုပ္သမားထု အတြက္ ရလဒ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ ပါတယ္။ ျပည္ပမွာရွိတဲ့ အလုပ္သမားအဖဲြ ့အစည္း ေတြဆိုတာကလည္း တကယ့္ အလုပ္သမားထုႀကီး တခုလံုးရဲ ့ျပႆနာ အရပ္ရပ္ေတြကို အကုန္အစင္ ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ေသးဘူး မဟုတ္လား။ ဘယ္လို အေျခ အေနမ်ဳိးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာျပည္သားခ်င္း၊ အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္း၊ ဘ၀တူ အခ်င္းခ်င္း ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳေတြ၊ ခ်စ္ခင္မွဳေတြ၊ နားလည္မွဳေတြနဲ ့ေသြးစည္းညီညြတ္ဖို ့က အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။
x x x x x x x
”မိုးေတြအရမ္းရြာေနတယ္ဦး။ အရမ္းသဲတာပဲ။ တေန ့လံုး တညလံုးပဲ။ ဦးတို ့ဆီမွာ ေရာ တအား ရြာလား။ ဒီရက္ထဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္မယ္လို ့ေျပာေနၾကတယ္။ မနက္က ေမေမေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္လိုက္သြားတယ္။ ေမာ္လၿမဳိင္က ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္းဆီ လည္း သမီး ဖုန္းဆက္ၾကည့္တယ္။ ဘာမွ မထူးေသးဘူးတဲ့။ ဦးတို ့ဆီမွာေရာ ဘာေတြ ၾကားလဲဟင္။” ျမန္မာျပည္ထဲကေန အင္တာနက္ အြန္လိုင္းက လွမ္းေျပာေနတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးရဲ ့ သမီးလတ္ျဖစ္သူရဲ ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္္ ရင္ခုန္သံ စိုစြတ္ေနတဲ့ စကားေတြပါ။ သူ ့ဖခင္က ၂၆ ႏွစ္ က်ခံေနရ တာပါ။ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ အက်ဥ္းသားလို ့ဆိုရမွာေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလက အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ၁၄ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ လေပါ့။ အင္းစိန္ေထာင္၊ ျမင္းျခံေထာင္ေတြမွာ ေနထိုင္ခဲ့ရၿပီး ခုေလာေလာဆယ္ ေမာ္လၿမဳိင္ ေထာင္မွာပါ။
ေတြးဆရံုနဲ ့ပဲ ျမင္ေတြ ့ရႏိုင္တဲ့ ေထာင္ေတြေရွ ့က မိသားစု၀င္ေတြရဲ ့ ဘ၀အေမာ ေတြကိုပါ။ ရင္ထဲမွာ၊ အသည္းႏွလံုးထဲမွာ၊ အေတြးထဲမွာ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ၊ အေသြးအသား ထဲမွာ၊ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာ္၀င္ေနတာ မဟုတ္လား။ ”သဲသဲမဲမဲ ရြာေနတဲ့ မိုးထဲမွာေလ။ မိန္းမေတြက မ်ားတာေပါ့။ ထီးေစာင္းၿပီး ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ ့ေစာင့္ ေနရွာတာ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပါ့။ သူတို ့ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေပါ့။ ခုမွ မဟုတ္ဘူးေလ။ သူတို ့ေစာင့္ ေမွ်ာ္လာတဲ့ ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွိၿပီလဲ မသိဘူးဗ်ာ။” သတင္းလာယူတ့ဲ မီဒီယာ သမားတဦး ေၾကေၾကကဲြကဲြ သူ ့မိတ္ေဆြေတြကို ေျပာျပေနတာကို သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ က သူေတြ ့ခဲ့ပံုကို ေမးလ္ပို ့ၿပီး ေျပာလာပါေသးတယ္။
အသစ္တက္လာတဲ့ ျမန္မာအရပ္သားအစုိးရအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၂၀၀၀ ေက်ာ္ လႊတ္ ေပးေရးအတြက္ ေတာင္းဆုိမႈေတြကို ျမန္မာႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႔က စတင္ခဲ့တာ ခုလို လႈပ္ရွားမႈေတြ က်ယ္ျ ျပန္႔လာတာပါ။ လူထုအေျချပဳ လူငယ္ကြန္ယက္ေတြကေန စတင္ခဲ့တဲ့ ဒီလႈပ္ရွားမွဳကုိ NLD ပါတီကလည္း အျပည့္အ၀ ပူးေပါင္း ပါ၀င္ခဲ့သလုိ စာေပ၊ ဂီတ၊ ရုပ္ရွင္ အႏုပညာရွင္ေတြလည္း ၀ုိင္း၀န္းၿပီး ေတာင္းဆုိ လွဳပ္ရွားေနၾကဆဲပါ။
အက်ဥ္းသားမိသားစု၀င္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူအားလံုးက လြတ္ေစခ်င္ၾကတာပါ။ အက်ဥ္းငရဲ ဆိုတာ တစကၠန္ ့ေလးမွ ေနဖို ့မေကာင္းတဲ့အရပ္မဟုတ္လား။ ေထာင္ထဲ တန္း ထဲကေနပဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္ျပည္သူအတြက္။ ကိုယ့္အခြင့္အေရးေတြ၊ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္ေတြအတြက္ ဒူးမေထာက္ ေခါင္းမက်ဳိးပဲ မားမားရပ္ခံေနတဲ့ သူေတြမွ သူရဲေကာင္း မဟုတ္ရင္ ဘယ္လို လူကို သူရဲေကာင္းလို ့ သတ္မွတ္ရမွာလဲ။ သို ့ ေပမဲ့ ဒီလို သူရဲေကာင္း ေတြကို ကိုယ့္ျပည္သူေတြရဲ ့ေရွ ့မွာပဲ ျမင္ေတြ ့ခ်င္ၾကတာ၊ ဆႏၵရွိၾကတာ မဟုတ္ပါလား ။
စာေရးဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာကလည္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို လႊတ္ေပးေစလို ေၾကာင္း ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္း တခုမွာ ေျပာၾကားခဲ့ပါေသးတယ္။ အာဏာရွင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံ ေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ႏိုင္ငံေရးဓားစာခံမ်ားသဖြယ္ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းေလ့ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံ တကာဆက္ဆံေရးမ်က္ႏွာစာမွာ ဖိအားေပးမွဳေတြကုိ ေရွာင္လႊဲေလ့ရွိတတ္တယ္လို ့လည္း ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသူေတြ ေျပာၾကားတာကိုလည္း ၾကားလိုက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ “ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံ ေရးမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားလႊတ္ေပးဖုိ႔ တေလွ်ာက္လံုး ျပည္တြင္းျပည္ပက ေတာင္းဆုိ တုိက္တြန္းလာခဲ့တာ။ လႊတ္ေပးရင္ေတာ့ ဒါဟာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ေျခလွမ္း ျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံေရး ဓားစာခံေတြလုိျဖစ္မေနသင့္ေတာ့ဘူး” လို ့ ေျပာျပတဲ့ ဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ ရဲ ့စကားက မေလးနက္ေပဘူးလား။
ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လႊတ္ေပးေရးနဲ ့ ပတ္သက္လို ့ သူ ့အေနနဲ ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိေနဆဲျဖစ္ေပမဲ့ ခုခ်ိန္ထိ မလႊတ္ေပးတဲ့အတြက္ အရပ္သားအစိုးရသစ္ ေျပာင္းတယ္လို ့ မထင္ျမင္မိဘူးလို ့ နံမည္ေက်ာ္ ကာတြန္းဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ကေတာ့ သူ ့အျမင္ကို ေျပာျပတာကလည္း သူ ့လိုပဲ ခံစားၾကရမွာပါ။ “လႊတ္ေစခ်င္လွပါၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ အခု အစိုးရအသစ္ ေျပာင္းၿပီးေတာ့ဗ်ာ။ ျမန္မာ ႏွစ္ဆန္း တရက္ေန႔ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာပီပီေပါ့ဗ်ာ။ ေမတၱာတရား ထားၿပီးေတာ့ လႊတ္ေပး မယ္လို႔ ထင္ထားတာေပါ့ဗ်ာ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ။ ဒါေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္မလာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဪ အရင္ အတုိင္းပါပဲ လို႔ေပါ့ေလ။ အစိုးရသစ္လည္း မေျပာင္းပါဘူး အဲဒီလိုပဲ စိတ္ထဲ ခံစား ရတာေပါ့ဗ်ာ” တဲ့။
ျမန္မာႏုိင္ငံ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ခၽြင္းခ်က္မရွိ အျမန္ဆုံး ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိမႈေတြ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္တက္လာေနခ်ိန္မွာပဲ ဦးေက်ာ္သူ ဦးေဆာင္တဲ့ နာေရးကူညီမႈအသင္းကလည္း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးဖုိ႔ကိစၥ အစုိးရထံ လက္မွတ္ေရးထုိး ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကတယ္ေလ။ အခုလို လႈပ္ရွားေတာင္းဆုိမႈေတြ အရွိန္ျမင့္လာေနေပမဲ့ အစုိးရဘက္က တစုံတရာ တုံ႔ျပန္ျခင္း မရွိတာဟာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြၾကား ညိႇႏႈိင္းလုိ႔ မရႏုိင္ ေသးတဲ့ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လို႔ သုံးသပ္သူေတြလည္း ရွိတယ္ေပါ့။
“က်ေနာ္တို႔အသင္းက အသင္းသားေတြ၊ အသင္းသူေတြ အားလုံးကေနၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ဆႏၵ အေလ်ာက္ လက္မွတ္၀ုိင္းထုိးၾကတာပါ။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ထုိးေနၾကတုန္းပါပဲ။ ဒါက ေနာက္တသုတ္ ထပ္တင္ရမွာပါ။ ေနျပည္ေတာ္ေတာ့ တုိက္႐ုိက္ အဆက္အသြယ္ မရွိဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ NLD အဖြဲ႕ကုိပဲ က်ေနာ္တုိ႔ သြားၿပီး ေပးထားပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားတင္ မကဘူး၊ အားလုံး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီ လက္မွတ္ကုိ ထုိးတာပါ။” ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲဖို႔နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာေတြကင္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ႏုိင္ငံတခုျဖစ္လာဖို႔ လုိလားတဲ့ ဒီအဖြဲ႕ႀကီးအေနနဲ႔ တရားမွ်တၿပီး မွန္ကန္စြာ ေတာင္းဆုိတဲ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္းမွာ အဖြဲ႕သားေတြအားလုံး ပူးေပါင္းပါ၀င္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ သေဘာတူညီခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေျပာျပသြားတ့ဲ နာေရးကူညီမႈအသင္းရဲ႕ ဥကၠ႒ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးေက်ာ္သူ တို ့ရဲ မြန္ျမတ္တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ လုပ္ငန္းစဥ္တခုဆိုရင္ မမွားပါဘူး။
ေတာင္ႀကီးေထာင္မွာ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ က်ခံေနရတဲ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကုိဂ်င္မီရဲ႕ ညီမ မသႏၲာယုကလည္း သူတို ့ရဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္္ေလးကို တမ္းတမ္းတတ ေျပာျပတာ လြမ္းေမာစရာပါ။ “ျဖစ္ႏုိင္မလားေပါ့၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဒီလိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ေနေနၾကတာပဲ။ ေမွ်ာ္တာေတာ့ ေမွ်ာ္ေနၾကတာပဲေပါ့၊ အကုန္လုံးက။ အခု ဒီမွာ ေျပာေနၾကတာ လြတ္ႏုိင္တယ္ ဘာညာ ဆုိကတည္းက ကိုယ္က အဲဒါကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတာေပါ့။ အစုိးရသစ္ ဆုိေတာ့လည္း ပိုေမွ်ာ္လင့္တာေပါ့။”တဲ့။
ျမန္မာႏုိင္ငံက ေထာင္အသီးသီးမွာ ႏုိင္ငံေရးမွဳေတြနဲ႔ အက်ဥ္းခ်ခံေနရသူေတြဟာ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ဒဏ္၊ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းခံရတဲ့ဒဏ္၊ ၿမိဳ႔ျပနဲ႔ ေ၀းလံလွတဲ့ နယ္ေထာင္ေတြမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ခ်ဳိ ့ခ်ဳိ ့တဲ့တဲ့ ေနထိုင္ေနရတာ။ က်န္းမာေရး အေျခအေန ဆုိးရြားေနၾကတာ။ ေထာင္၀င္စာ ပုံမွန္မရတာ။ လြတ္ရက္ ေစ့ေပမဲ့လည္း ဆက္လက္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရတာ ေတြကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သ္း ေနၾကရတာပါ။
ေမာ္လၿမဳိင္ေထာင္မွာ ၂၆ ႏွစ္ က်ခံေနရတဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူအတြက္ သမီးလတ္က သတင္း လွမ္းေမးရွာ သလို ညီျဖစ္သူ ကဗ်ာဆရာ ရဲရင့္သက္ဇဲြကလည္း ကဗ်ာတပုဒ္ေရးဖဲြ ့ၿပီး ခံစားမွ်ေ၀ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္က “ မိုးေတြမဟုတ္ဘူး ... ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ”။ တဲ့။ သူ ့ကဗ်ာထဲက စာသားေလးေတြကို ခံစား ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
အေမ့ သားႀကီး အင္းစိန္ေထာင္မွာရွိတုန္းက
ဒီလိုသတင္းၾကားရတိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလံထူ
အင္းစိန္ေထာင္ဗူး၀မွာ ေျမးေလးေတြနဲ ့အတူ
ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ ့ ေမွ်ာ္ရွာသူေလ.....။
အခုလဲ ... ဒီသတင္း
အေမ့ ရင္တြင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းမ်ားစြာ
တဆယ့္ေလးႏွစ္တာကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီး
က်န္ တဆယ္ႏွစ္ႏွစ္တာကိုလည္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းမ်ားစြာနဲ ့ ျဖတ္သန္းရဦးမွာပါပဲ .....။
မိုးေတြ သဲသဲမဲမဲရြာေနတဲ့ၾကားက
ေမာ္လၿမိဳင္ေထာင္ မသြားႏိုင္တဲ့အေမ
အထူ အတြဲ ရွိမွ ထႏိုင္ ထိုင္ႏိုင္ သြားႏိုင္တဲ့အေမ
အက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရးသတင္း အၾကားမွာ
အေမတေယာက္ သူ ့သားႀကီးစိတ္နဲ ့ ေယာက္ယက္ခတ္ေနပံုမ်ား
အထူအတြဲမလို
အိမ္ေပၚ အိမ္ေအာက္ ဆင္းလိုက္ တက္လိုက္ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္
သားျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ရွာပံုမ်ား .......။
သဲသဲမဲမဲရြာေနတဲ့မိုး
မဟုတ္ဘူး ...မဟုတ္ဘူး အဲဒါမိုးေတြ မဟုတ္ဘူး.....
သဲသဲမဲမဲရြာေနတာ
အေမ့ ရဲ ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ........။ တဲ့။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မိုးေရေတြနဲ ့ကမၻာေျမကို စိမ္းလန္း ၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ပါေစသား။
၆ - ၅ - ၂၀၁၁
Tuesday, May 17, 2011
A Poem of the Moon
I love…
Dad, Mom and my buddies..
I want to go
To the village that Dad and Mom've always accounted of.
I want to know
About the language, literature
Culture and arts that belong to my parents…
My Mom sheds tears
When Dad talks about our country, land,
Buffalo, cows, horses
Songs, and Poems…
But
I don’t understand.
I don’t want to ask
Cause we'd all cry together….
One day
My Mom said
You have the future
I have our son
And your dad has freedom…
I want to recite a poem
for The moon
That is stained with...
Mg Lwan Ni
(Translate by kyaw lin)
လမင္းရဲ ့ကဗ်ာ
ေမာင္လြမ္းဏီ
က်ေနာ္ ခ်စ္တယ္
အေဖ အေမ၊
အိမ္ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းေတြ။
က်ေနာ္ သြားခ်င္တယ္
အေဖတို ့ အေမတို ့ ေျပာတဲ့ ရြာ။
က်ေနာ္ သိခ်င္တယ္
အေဖတို ့ ဘာသာစကား၊ စာေပ
ယဥ္ေက်းမႈ၊ အႏုပညာ။
ႏိုင္ငံေတြ၊ ေျမယာေတြ၊
ကြ်ဲေတြ ႏြားေတြ ျမင္းေတြ
သီခ်င္းေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ ပဲြေတာ္ေတြအေၾကာင္း
အေဖေျပာရင္၊ အေမက
၀မ္းနည္းငိုေၾကြးတယ္။
က်ေနာ္
နားမလည္ဘူး။
က်ေနာ္ မေမးခ်င္ဘူး၊
အေဖေရာ အေမေရာ
က်ေနာ္ေရာ
တူတူ ငိုရမွာစိုးတယ္။
တေန ့
အေမ ေျပာျပတယ္
သားမွာ အနာဂတ္ရွိတယ္။
အေမ့မွာ သားရွိတယ္၊
သားအေဖမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြရွိတယ္တဲ့။
က်ေနာ္
ေကာင္းကင္က
လမင္းကို ကဗ်ာရြတ္ျပခ်င္တယ္၊
တိုင္းႏိုင္ငံမဲ့သူေတြရဲ႕ ေၾကကဲြမႈမွာ
လေရာင္ စြန္းေနတယ္။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၁၅-၁၁-၂၀၁၀
Monday, May 16, 2011
MARKET
i've found myself in her shopping trolley
did mother buy me for me
or i bought myself for myself
i've found myself in my shopping trolley
i didn't register but i became a part of it
but i couldn't find myself on my shopping list
a part of the list of human culture existence
i may be next year calendar
i may be yesterday thermometer
i may be the goods that must go
i may be the products no body knows
i've found myself in their shopping trolley
all is sold
but still saying for sale out
all is sold
but no one bought or paid off
i've found universe in my shopping trolley
there're no sellers, buyers or shopping centre
but Selling, Buying and...Existing!!!!!!!!!
A'karikz Yannaing
THE SECOND SECOND
ခရမ္းျပာနိဒါန္း
ခရမ္းျပာနိဒါန္း
တကၠသုိလ္ေက်ာ္၀င္းေမာင္
(အခန္း - တစ္)
နာရီသံစက္၊ ခ်က္ခ်က္ေဒါင္ဒင္
ငါ၏အသက္၊ ခြဲ၀က္ယူငင္
ေဖာ္မဲ့ညမ်ား၊ ေျခာက္ျခားဖြယ္ပင္
မီးအိမ္ေလး၊ ညွိေပးစမ္းပခင္။
ဖန္ပုတီးေစ့၊ ေလေ၀ွ႔ခ်ိန္မွာ
သံသာခန္းဆီး၊ ဖယ္ၿပီးေသာခါ
တရုတ္ကပ္မ်ား၊ ပိတ္ထားလုိက္ပါ
ကဗ်ာမ်ား၊ ငါ့နားလာဖတ္ပါ။
အေမွာင္သိပ္သည္း၊ နက္မည္းေကာင္းကင္
ညည့္ခရီးသြား၊ ၾကယ္မ်ားပင္လွ်င္
မျမင္မစမ္း၊ လမ္းမဆက္ခ်င္
ေနအထြက္၊ ေစာင့္လ်က္အိပ္ၿပီထင္။
တံစက္ၿမိတ္မ်ား၊ ဆြဲထားငွက္အိမ္
ေတးသံလည္းတိတ္၊ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္
ခုိနားပ်ံေျပး၊ ဟုိေရွးတစ္ႀကိမ္
ႏုိင္တင္ေဂး၊ ငွက္ေလးကုိလူလိမ္။
ယခင္ခ်ိန္မ်ား၊ ေရႊငါးေပ်ာ္ရာ
ေဆးအျပာဆုိး၊ ဖန္အုိးေရမွာ
ေမွာ္ပင္ေမွာ္ရြက္၊ ေက်ာက္ခက္ခ်ည္းသာ
ေရခန္းလွ၊ သဲႏုေသာင္ထြန္းကာ။
မီးလင္းဖုိနား၊ ထင္းမ်ားစုပုံ
ပင့္ကူမွ်င္ယွက္၊ ေအးစက္ျပာပုံ
ဂြမ္းႏုေစာင္ၾကား၊ ေျခဖ်ားမွာပုံ
ရာသီေမ့၊ ကုိယ္ေငြ႔မွ်ေ၀လွဳံ။
အိပ္ရာ၀င္ေတး၊ ၿငိမ့္ေလးသံစဥ္
ေခတ္ေဟာင္းဓါတ္ျပား၊ အပ္ဖ်ားတုံးတင္
ႏြမ္းေၾကတြန္႔လိပ္၊ တိပ္ႀကိဳးေခြဆင္
စိတ္ကစား၊ ေထာင္နားနာလွည့္ခင္။
တံုးေမာင္းကုလားတက္၊ ေလးခ်က္ႏွဳိးေဆာ္
ဗရင္ဂ်ီေက်ာင္း၊ ေခါင္းေလာင္းညံေသာ္
မွန္ျပတင္းဖြင့္၊ မုိးျမင့္ဆီေမွ်ာ္
နဂါးေငြ႔၊ မွိန္ေရြ႕ျဖဴေယာ္ေယာ္။
ငါ့အိမ္ေခါင္ၾကား၊ ငွက္မ်ားစုိးစီ
ျပတင္းမွန္ထက္၊ ႏွင္းစက္စီရီ
နံ႔သာရည္စု၊ ညံ့ႏုေလျပည္
မုိးကုပ္ထက္၊ ျဖန္႔က်က္ပုလဲနီ။
ျမက္ပင္ဖုံးလႊမ္း၊ ေျမလမ္းနီနီ
လမ္းေဘးေျမအုိး၊ ေခြညွိဳးႏွင္းဆီ
ပုဏၰရိပ္ပန္း၊ ၿခံတန္းမညီ
အုန္းပင္ပု၊ သီလုနီးပါၿပီ။
ငါန္းျဖဴတုိ႔လည္း၊ သင္းခြဲထြက္ခြာ
ရြက္ေၾကြေပါေလာ၊ အုပ္ေတာေဗဒါ
ကန္ျဖတ္တံတား၊ တုိင္မ်ားယုိင္ကာ
လက္တန္းထက္၊ ပ်ံခက္အုိလိပ္ျပာ။
ေဆာင္းနံနက္ခင္း၊ ႏွင္းေငြ႔ျဖဴျဖဴ
မီးညြန္႔မီးခုိး၊ လြန္႔ခုိးလူလူ
ခရမ္းျပာလွ၊ သင္းျမၾကဴၾကဴ
ပန္းသစ္ခြ၊ နန္းမ၀င္ေတာ္မူ။
(အခန္း - ႏွစ္)
ခရမ္းျပာည၊ လလည္းခရမ္းျပာ
ျဖည္းျဖည္းက်ဆင္း၊ ႏွင္းလည္းခရမ္းျပာ
လာေရာက္ခုိနား၊ ငွက္မ်ားခရမ္းျပာ
အာ႐ုဏ္က်င္း၊ ေနမင္းခရမ္းျပာ။
ႏွင္းရည္ႏွင္းစက္၊ တြဲလ်က္ခုိေန
ခရမ္းျပာလွ၊ သစ္ခြပ်ဳိေမ
မေၾကြမက်၊ ကာလၾကာရွည္
ေခါင္းေမာ္၀င့္၊ ပြင့္ၿမဲပြင့္ပါေလ။
မညွိးမႏြမ္း၊ ခရမ္းျပာငယ္
ညဥ့္အိပ္မက္မ်ား၊ ပုိင္စားျခယ္လွယ္
ခရမ္းျပာဧခ်င္း၊ ဖန္ဆင္းသူရယ္
ေခါင္းေမာ္၀င့္၊ ပြင့္ၿမဲပြင့္ပါကြယ္။
သင္းၾကဴရနံ႔၊ သန္႔ကနဲလွ်င္
ခရမ္းျပာရိပ္၊ ဖိတ္ကနဲထင္
သည္းအူႏွလုံး၊ ပုိက္ႀကံဳးယူငင္
ေခါင္းေမာ္၀င့္၊ ပြင့္ၿမဲပြင့္ပါခင္။
ကာလကုိဆန္႔၊ ရနံ႔မကုန္
မေျခာက္မႏြမ္း၊ နတ္ပန္း၏ဂုဏ္
ဘ၀တသက္၊ တရက္သာႀကံဳ
သစ္ခြပန္း၊ ခရမ္းျပာအာ႐ုံ။
နႏၵ၀န္မွ၊ အလွဧည့္သည္
ပန္းတကာ၏၊ ေမြးမိေမြးမယ္
ကမာၻဖ်က္မီး၊ တားဆီးကာကြယ္
သစ္ခြပန္း၊ ခရမ္းျပာမိငယ္။
ျမတ္စြာဗုဒၶ၊ ဦးခ်ေကာ္ေရာ္
ဖန္အုိးေၾကြအုိး၊ စုိက္ထုိးပူေဇာ္
မဂၤလာအေပါင္း၊ ခေညာင္းေစေသာ္
သစ္ခြပန္း၊ ခရမ္းျပာဟုေက်ာ္။
အမတမင္း၊ ၀ပ္စင္းသူ႔ထံ
အလွခမ္သိမ္း၊ နန္းသိမ္းပြဲခံ
အဂၢဘုံ၌၊ နန္းစုိက္ေလျပန္
သစ္ခြပန္း၊ ခရမ္းျပာ၏ကံ။
သစ္ခြပြင့္ပန္း၊ ခရမ္းျပာခုိင္
တိမ္းမွီတိမ္းပါး၊ လွဳပ္ရွားအၿပိဳင္
ခ်ဳိ၀တ္ရည္၀၊ သင္းျမႀကိဳင္ႀကိဳင္
ကံမသင့္၊ ခူးခြင့္ဘယ္မပုိင္။
အိပ္မက္တုိ႔လည္း၊ အၿမဲခရမ္းျပာ
သစ္ခြပြင့္မ်ား၊ အနားကြပ္ကာ
ပန္းေခြပန္းျခင္း၊ ပန္းခင္းတကာ
ၾကဴၾကဴသင္း၊ ပန္းမင္းခရမ္းျပာ။
ေမတၱာကုိပြား၊ စိတ္ထားၾကည္ျဖဴ
အ၀ိဇၨာညစ္၊ ေဆးပစ္ႏုိင္သူ
ပြင့္သမွ်ပန္း၊ နတ္လမ္းညြဳန္ကူ
ပန္းသစ္ခြ၊ ေလာကဖန္ဆင္းသူ။
ၿခံ၀တံခါး၊ အနားပတ္လည္
သစ္ခြေဖာ္သင္း၊ တမင္းတျပည္
ခရမ္းျပာအား၊ အမ်ားတူညီ
ဘြဲ႔မည္သ၊ အလွစံေဒ၀ီ။
(အခန္း - သုံး)
မဟူရာစြန္း၊ နက္ရႊန္းေကသာ
မွဲ႔ငယ္စုိ႔စုိ႔၊ ပါးမုိ႔ေရႊ၀ါ
၀င့္သည့္မ်က္လုံး၊ အၿပံဳးေခၽြတာ
နဂုိလွ၊ ႏွမခရမ္းျပာ။
နံ႔သာမလိမ္း၊ ေၾကာစိမ္းသြယ္သြယ္
အသားေတာ္ညက္၊ ရွက္ေသြးျဖင့္ခ်ယ္
ဖ၀ါးသံဖြ၊ ေျခၾကြပုံႏွယ္
မ်ဳိးဇာတိ၊ သီရိမဟာႏြယ္။
အလွဘုရား၊ ပြင့္ျငားေတာ္မူ
လက္်ာရံပါး၊ ထားသင့္ထုိက္သူ
အသေခၤ်ကပ္၊ ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္သူ
အတုမဲ့၊ ယဥ္ႏြဲ႔ႏုိင္ေလသူ။
အက္ဖ႐ုိဒီးတပ္၊ ဆုျမတ္အရွင္
ႀကံငါးအင္ျပည့္၊ ဗီရဏီသခင္
ခရမ္းျပာလွ၊ သစ္ခြေတာ္၀င္
ခ်စ္ရိပ္ပြင့္၊ ၀့ံလင့္ခူးပါခ်င္။
ႏွလုံးေသြးမ်ား၊ တန္႔ထားႏုိင္သူ
ေသျခင္းတရား၊ ေမ့ထားႏုိင္သူ
ပညတ္ကုိလည္း၊ ၿဖိဳခြဲႏုိင္သူ
အံ့တပါး၊ ဘုရားငယ္တဆူ။
မိခင္ႏွမ၊ အမဆုိဆုိ
သည္းခ်ာမိတ္ရင္း၊ ညီရင္းအကုိ
ဆရာခမည္း၊ သမီးသားလုိ
သစ္ခြပန္း၊ ခရမ္းျပာလွပ်ဳိ။
အသူ႔ခ်စ္မၿငီး၊ မယ္နည္းၾကင္ယာ
ေထြရာစိတ္ကူး၊ ရူးသည့္အခါ
တရားကုိေမ့၊ ေန႔ညကုိခြာ
ေလထဲ၌၊ ေလမုိက္သုိ႔ပမာ။
အၿပံဳးလက္နက္၊ ခရမ္းျပာစက္ေလ
ေလာင္ကၽြမ္းတူးျခစ္၊ ျပာျဖစ္ေလာက္ေပ
သုိ႔ပါေသာ္ျငား၊ ေသသြားပါေစ
အၿပံဳးႏု၊ ေက်းဇူးျပဳပါေမ။
ခရမ္းျပာသစ္ခြ၊ သစ္ခြခရမ္းျပာ
ညွာတံဆစ္႐ုိး၊ ျမႀကိဳးရစ္ကာ
ေပးခဲ့ပါၿပီ၊ ထုိ႔နည္းတူစြာ
ယူပါလွည့္၊ ပန္လွည့္ခရမ္းျပာ။
ထြက္ေတာ္မူၾက၊ နန္းကခြာစဥ္
ႀကံဳေတာင့္ႀကံျငား၊ ငါကားမ်က္ျမင္
ခရမ္းျပာလွ၊ သစ္ခြသခင္
သားေျမးျမစ္၊ ေျပာရစ္စရာပင္။
ခရမ္းျပာအၿပံဳး၊ ေၾကာ့ဆုံးပညာ
ခ်ဳိသာစကား၊ ကုိယ္စားကထာ
၀မ္းပန္းညြတ္ႏူး၊ ရင့္ၾကဴးဂါထာ
မွတ္တရ၊ သစ္ခြခရမ္းျပာ။
မ်က္ႏွာျပလ်က္၊ ႏွဳတ္ဆက္ၿပီးလွ်င္
လွ်ပ္ႏြယ္ၿပိဳးျပက္၊ မုိးသက္ေလဆင္
ေၾကြက်ေသာင္းေသာင္း၊ ရြက္ေညာင္းရြက္က်င္
အျပန္ခက္၊ ညဥ့္နက္ေစေတာ့ခင္။
(အခန္း - ေလး)
ဆုိက္ပရပ္ပင္ရိပ္၊ ေနခ်ိတ္ၿပီခင္
မုိးေစြငွက္မ်ား၊ တိမ္ၾကားသုိ႔၀င္
ကမ္းေျခသဲမုိ႔၊ လွဳိင္းတုိ႔ေဗာင္ဗင္
ေလွာ္တက္စုိက္၊ ငုိရွဳိက္မိၿပီခင္။
၀ဲဆုိင္ကစုပ္၊ ျမဳပ္လုေသာေလွ
မမီ၀ုိး၀ါး၊ ပဲ့ကားက်ဳိးေၾက
ထုိသည္အခုိက္၊ တုိက္ခတ္ေျမာက္ေလ
အေမွာင္တြင္း၊ စုန္ဆင္းဟုိအေၾက။
သေျပညိဳပန္း၊ လန္းလ်က္ပါကုိ
သံလြင္ရြက္မ်ား၊ ဖားဖားစုိစုိ
ခရမ္းျပာသစ္ခြ၊ ေမႊးျမရီခ်ဳိ
ေအဒင္နန္း၊ ဒန္းပန္းနီညိဳညိဳ။
ပုဂံပင္းယ၊ အင္း၀ကုန္းေဘာင္
နယ္စပ္နယ္ျခား၊ ပုပၸားနတ္ေတာင္
ငပလီကမ္း၊ ေမာရွမ္းျပည္ေထာင္
အဖူးသြား၊ ဘုရားေရႊေျပာင္ေျပာင္။
ေရနီေျမာင္းေဘး၊ လမ္းေလးေပၚမွာ
ခ်ယ္ရီေထာင္ေသာင္း၊ ထေနာင္းတမာ
ျမကန္အင္းယား၊ ကမ္းပါးေျမမွာ
သစ္ခြမင္း၊ ပန္းခင္းခရမ္းျပာ။
အုိက္ဆစ္ျမစ္ထဲ၊ ေရခဲျပင္တြင္
ေဒါင္ဒင္သံေပး၊ ေယးလ္မွေျမာ္ခင္
ေမာ္စကုိမွ၊ ခန္းမလြင္ျပင္
ပန္းသစ္ခြ၊ အလွထပ္ကာဆင္။
ဗုံသံတုိးတုိး၊ ဟာမုိးနီယန္
ႏွင္းဆီေခါင္ရမ္း၊ စိန္ပန္းနီက်န္
သရက္ပင္အုပ္၊ ငွက္အုပ္ဆူညံ
တုိ႔သြားမည့္၊ တႏၲိနိေကတန္။
ကရ၀တ္ခန္းမ၊ ျမန္မာ့ရိပ္သာ
ယမုန္ကမ္းစပ္၊ တပ္ဂ်္မဟာ
ပါရီၿမိဳ႕စြန္း၊ ျမင့္သြန္းအီဖာ
သစ္ခြပြင့္၊ ဂုဏ္တင့္ခရမ္းျပာ။
ေအဗြန္ျမစ္ကမ္း၊ လမ္းေလွ်ာက္စုိ႔ခင္
ဂ်ီနီဗာကန္ပါး၊ ေနနားမယ္ခင္
အင္နစ္ဖရီကၽြန္း၊ ကြန္းေထာက္ပါခင္
ႏုိင္းျမစ္ထဲ၊ ေလွပြဲၾကည့္မယ္ခင္။
ေရစင္ေတာ္သြန္း၊ ပ်ံ႕မြန္းမဂၤလာ
ေအာင္သေျပႏု၊ ခ႐ုသံသာ
ေအာင္ေျမကုိနင္း၊ ေအာင္ျခင္းဗ်ဴဟာ
ပိတ္၍ထား၊ တံခါးအပါယ္ရြာ။
ထုံးျဖဴေဖြးေဖြး၊ ေဆးေရးနံရံ
ေစတီဂူေက်ာင္း၊ ေခတ္ေဟာင္းပုဂံ
႐ုပ္ထု႐ုပ္ၾကြ၊ အလွကုိဖန္
စူးစူးစမ္း၊ နတ္လမ္းျပည္နိဗၺာန္။
ေဂ်႐ုစလင္ၿမိဳ႕၊ သြားစုိ႔အတူ
မကၠာခရီး၊ ဆက္ၿပီးေခၚယူ
ေဗာဓိပင္ရိပ္၊ ေခၽြးသိပ္ေတာ္မူ
ပန္းသစ္ခြ၊ ပ်ဳိးၾကႏွစ္ကုိယ္တူ။
သမၼာက်မ္းျမတ္၊ ရြတ္ဖတ္သူေတြ
ကုိရမ္စကား၊ ေျပာၾကားသူေတြ
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း၊ ဆုေတာင္းသူေတြ
ေကာင္းကင္ၿမိဳ႕၊ ဆုံစုိ႔အုိအေဆြ။
သူတုိ႔အိမ္သား၊ မိသားစုလည္
ေခတၲကစား၊ တုိ႔ကားဧည့္သည္
မစိမ္းမဆတ္၊ ေနတတ္ေစဖြယ္
အိမ္ရွင္၀တ္၊ ဧည့္၀တ္မ်ားဖလွယ္။
မႏွင္ေသာ္လည္း၊ ခြဲခြာခ်ိန္တန္
မ်က္ရည္စက္လက္၊ မုိုးရက္၀သန္
အလြမ္းဘုရား၊ တည္ထားကာခ်န္
လူမသိ၊ ငါ၏ပူပုံဟန္။
အေနကဇာတိ၊ ငါ၏သံသရာ
ေမွ်ာ္မွန္းမတတ္၊ ခဲကတ္မေရရာ
လုိက္ေတာ္မူလည္း၊ လက္တြဲမည္သာ
အမူႏြဲ႔၊ အုိဘယ့္ခရမ္းျပာ။
(အခန္း - ငါး)
ေလျပည္သြဲ႔သြဲ႔၊ မြန္းတည့္ေကာင္းကင္
ခ်ဳိးျဖဴငွက္ေလး၊ ဆုိေတးပဥၥင္
တကုိယ္ေရမုိ႔၊ ေနလုိ႔မရႊင္
ငါ့အသက္၊ ခြဲ၀က္ယူပါခင္။
ေနရစ္ပါေရာ့၊ သြားေတာ့မယ္ခင္
ခရမ္းျပာလွ၊ သစ္ခြသခင္
ေနာင္မ်ားတေန႔၊ ျပန္ေတြ႔ပါလွ်င္
အခ်စ္ဆုံး၊ ၿပံဳးလ်က္ႀကိဳေစခ်င္။
တကၠသုိလ္ေက်ာ္၀င္းေမာင္
( ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ျမန္မာစာဌာနမွထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္
ေက်ာက္စီလွ်င္ ေလးမည္စုိးတာမုိ႔ စုေပါင္းကဗ်ာစာအုပ္မွ )
(ကဗ်ာဆရာ ႏွင္းခါးမိုး nykomme.blogspot.com မွတဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)
Saturday, May 14, 2011
ကင္းေမွ်ာ္စင္ေတြ
တေလာကလံုးကို ကင္းေထာက္ေစာင့္ၾကည့္ရမွာမို့
တေလာကလံုးရဲ့ အၾကည့္ကိုခံႏိုင္ရည္ရွိေနတာလား
ေလွကားရွည္ရွည္ အရပ္ျမင့္ျမင့္
ကင္းေမွ်ာ္စင္ေတြရဲ့ ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္စဥ္။
ဖ်တ္လတ္ေသာဧည့္ၾကိဳအျပံဳးေတြကို ဆြဲသံုးထားေပမဲ့
လွွပေသာဧည့္ၾကိဳအျပံဳးလို ခ်ိဳသာပ်ဴငွာမွုကိုမျပဳတတ္
လိုအပ္လို့ပတ္သက္ရရင္လည္း
ဆက္ဆံေရးက အမိန့္ေပးသံလို မာျပတ္ျပတ္ျပင္းထန္
ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ခံႏိုင္တဲ့ ရိုးသားမွုတစ္ခုထဲနဲ့ရပ္တည္ရွင္သန္။
ျခံစည္းရိုးေတြလို ေမြးေမြးခ်င္း ေျခခ်ဳပ္က်
ပစ္မိန့္ရျပီးသား ပေဒသာမိုင္းေတြကို ကိုယ္မွာပတ္
ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေလထုနဲ့အရာဝတၳဳေတြကို ရင္ခုန္မိပါရဲ့
ႏွလံုးသားတည့္တည့္ကို ၀င္လာရဲတာက က်ည္ဆံေတြသာ။
အလွည့္က်ကင္းသမားလို မိတ္ေဆြေတြသာဂ်ဴတီခ်ိန္းခ်ိန္းသြားၾက
အခ်ိန္ျပည့္ေညာင္းခ်ိျခင္းနဲ့သာ က်င့္သားရအပန္းေျဖေနရေတာ့
ဗံုးတစ္လံုးကို ျပိဳင္တူနမ္းမဲ့၀ိညာဥ္အလာကို လိုတ တတ္လာခဲ့
စစ္ကိုစခဲ့တဲ့ ရာဇ၀င္အို ရာဇ၀င္သစ္ေတြနဲ့ေ၀းရာ...........
ကဲ....ရန္သူေတြတက္လာၾကျပီ
ဘာေတြဘယ္လိုပဲ ဇိမ္ယူအိပ္ေမာက်ေနပေစ
စတင္ပစ္ခတ္ မီးကုန္ယမ္းကုန္သြန္ခဲ့ရတာ ကင္းေမွ်ာ္စင္ေတြပါ
စက္ေသနတ္ေတြရဲ့အမွ်ေ၀သံေတြညံေနတဲ့ စ်ာပနမွာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေျပာင္းေရြ. ကာဘာယူ ပစ္ခတ္ခြင့္ေလးေတာင္မရတဲ့
အဲဒီ ကင္းေမွ်ာ္စင္လို ေကာင္ေတြေပါ့
အဲဒီ ျခံစည္းရိုးလို ေကာင္ေတြေပါ့
စခန္းသိမ္းတိုက္ပြဲမွာ
အရင္ဦးဆံုး ပစ္ခြင္းဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတာေလ၊
အထဲမွာေတာ့
ပ်င္းရိစြာအိပ္ေမာက်ေနတဲ့...ဦးေဆာင္မွဳ။ ။
သုအိုင္စံ
Tuesday, May 10, 2011
လြမ္းေနသူ
တေန႔တျခားဆိုးရြားလာတဲ့ ျမန္မာ့သစ္ေတာျပဳန္းတီးမွဳအေၾကာင္း ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ျမန္မာမွဳေျမာက္ ရိုးရိုးယဥ္ယဥ္ကဗ်ာေလးတပုဒ္ေတြ႔လို႔ ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္တယ္။
လြမ္းေနသူ
ငါ့အရိပ္မွာခို
ငါ့အသီးခ်ိဳစား
ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါး
ငွက္ကေလးမ်ားကိုလြမ္းတယ္။
အပူေတာက
အေမာလြန္ခရီးသြားေတြကို
တဒဂၤရင္၀ေအးျမေစခဲ့တဲ့
ေရခ်မ္းစင္ကေလးကိုလြမ္းတယ္။
တိုင္ေတြကယိုင္
အမိုးလည္းမခိုင္ေတာ့ေပမဲ့
လာသမွ်သူကိုၾကိဳဆို
ဇရပ္အိုကိုလြမ္းတယ္။
သပိတ္ပိုက္ကိုရင္ငယ္
ရြာလည္ကိုဆြမ္းခံသြားေတာ့
ေမာင္ေက်ာင္းသားက ဗ်တ္ကိုထမ္း
'ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႕' လို႔ ေအာ္သံကိုလြမ္းတယ္။
မနက္ဆိုရြာကထြက္
ညေနဘက္ရြာျပန္၀င္
ႏြားတအုပ္ကိုေန႔စဥ္ေက်ာင္းတဲ့
ကဖိုးေကာင္းရဲ့ ပုေလြသံကိုလြမ္းတယ္။
ရြာေဘးနားမွာလဲေလ်ာင္းေနတဲ့
သဲေခ်ာင္းထဲကလက္ယက္တြင္း
ေရခပ္ဆင္းတဲ့ လံုေမပ်ိဳတို႔
ေတးတေၾကာ္ေၾကာ္ဆိုၾကတာကိုလြမ္းတယ္။
ဖန္ခုန္ထုတ္စည္း
ကစားနည္းကစံု
ရြာထဲက ကေလးတျပံဳ
ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပံုကိုလြမ္းတယ္။
(အထူးသျဖင့္ေတာ့ေလ)
တႏွစ္မွာတခါ
ဒို႔ရိုးရာအေမြအျဖစ္
ရြာလံုးကြ်တ္ႏႊဲေပ်ာ္
'ကဆုန္လ' ရဲ့ပြဲေတာ္ကိုလြမ္းတယ္။
ဘုရား... ဘုရား...
ဘယ္လိုၾကမၼာမ်ိဳးနဲ႔မ်ား
ငါတိုးခဲ့ရတာပါလိမ့္။
အခုေတာ့ငါ...
ေရျခားေျမျခားတိုင္းတပါးမွာ
ေရသစ္ေျမသစ္ဘ၀သစ္မွာ
အေဆာင္အေယာင္ေတြမွာ ေယာင္ျခာျခာ
အလြမ္းေတြနဲ႔သာေနရေတာ့တယ္။ ။
(တရုတ္ျပည္ေရာက္ ရြာထိပ္ကေညာင္ပင္ၾကီးသို႔)
ကိုကိုညိဳညိဳ
oct 2008
Monday, May 9, 2011
ဆက္မေရးျဖစ္ေသးေသာ.....
အရင္က က်ေနာ္ ကဗ်ာနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ေခါင္းစဥ္ေလးတခုေပးျပီး ေန႔စဥ္ တေၾကာင္းျဖစ္ေစ၊ တပိုဒ္ျဖစ္ေစ ပံုမွန္ေလးေရးတယ္။ ဒီအေလ့အက်င့္ေလးမိုက္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ေရးျဖစ္ခဲ့သမွ်ေလးကို ျပန္တင္လိုက္တယ္။
ေမွာ္ကသိုဏ္း
Happy Birthday လုပ္ရမလား၊
Free Aung San Suu Kyi လို႔ေအာ္ရမလား၊
Down With Dictatorship လို႔က်ိန္စာတိုက္ရမလား။
ရန္ကုန္ျမိဳ့ထဲ အမွိဳက္ဆို႔ေရလွ်ံ ျခင္ေတြတ၀ီ၀ီ၀ဲပ်ံေနတယ္။
တပ္မေတာ္သားတစ္ဦး ဂ်ီသရီးကိုက်ည္ထိုးျပီးေတာက္ေခါက္တယ္၊
ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ လွိဳင္းတစ္လံုးတိုးလာသလိုမ်ိဳး။
နာဂစ္ျဖတ္နင္းခဲ့တဲ့လယ္ကြင္းေတြဆီကေန မရွိေတာ့တဲ့ေက်ာင္းေလးဆီ ေက်ာင္းသားေလးေတြ မလာေတာ့တာ ၁ႏွစ္ရွိျပီ၊
ဒီပန္းခ်ီဆိုးဟာ ပိုးစိုးပက္စက္ ေဆးစက္ထဲ့သူမဲ့ေန။
ကြ်န္းသစ္လံုးေတြ အျပည့္တင္ထားတဲ့ ၁၀ ဘီးကား ၁၀ စီး နယ္စပ္မ်ဥ္းကို ေမာင္းႏွင္ေက်ာ္ျဖတ္
တရုတ္ျပည္ထဲက စက္ရံုတစ္ရံုရဲ့ အ၀မွာရပ္တယ္၊
ထမင္းမ၀တဲ့ ရိုးမကေတာ့ ဒုကၡ၀ေနတဲ့ ျပည္သူေတြကို ရင္ခြင္ပိုက္လို႔။
ဆိုက္ေရာက္လာတဲ့လူငယ္မွာ ရင္နာစရာ အျဖစ္ဆိုးေတြတနင့္တပိုးနဲ႔၊
ထြက္ခြာေနတဲ့လူငယ္ဟာ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ရာေတြ အသစ္ပ်ိဳးလွ်က္၊
ဗိုက္ဟာလာနဲ႔တိုင္းျပည္ထဲ ဗိုက္ဆာေနတဲ့မိခင္ဟာ ရင္နာေနတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ေၾကြလို႔ရယ္။
ဘ၀။
ညီမေလးေရ...မင္းပန္းခ်ီေရးတဲ့အခါ
မင့္ပါးျပင္လြလြႏွစ္ခ်ပ္ေပၚက
လြပ္လပ္မွဳကိုဆာေလာင္ေနတဲ့ မင္းပါးခ်ိဳင့္ေလး ႏွစ္ပြင့္ကိုပါေအာင္ေရး၊
အဲဒီအခါ မင္းလက္ထဲက စုတ္တံဟာ အာဏာရွင္ကို ေတာ္လွန္တဲ့ လွံတစ္လက္ျဖစ္ျပီး
မင္းေရွ႕က ကင္းဘတ္စ္စဟာ လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦးအတြက္ အလံတစ္ရြက္ျဖစ္ေလရဲ့၊
အနာဂတ္ျပခန္းထဲမွာ မင္းရဲ့အႏုပညာဟာ ျပည္သူေတြရဲ့ေအာင္ပြဲလို သပ္ရပ္တင့္တယ္ခမ္းနားလို႔။
ဘုရားသခင္ မုန္႔ဖိုးေပးလိုက္တဲ့ ဒုကၡတရားေတြနဲ႔ ဘုရားသခင္ဖြင့္ထားတဲ့ဖဲ၀ိုင္းထဲ ငါတို႔၀င္ခဲ့တယ္၊
ဘုရားသခင္ရဲ့ အသုဘပြဲမွာ၊
ဘ၀ဆိုတာ (ငါ+မင္း=ငါတို႔) ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ရေအာင္ ေနထိုင္ရွင္သန္ျခင္းအႏုပညာ၊
လူကလူကို ဖဲခိုးမရိုက္နဲ႔၊
လူကလူကို ဂုတ္ေသြးစုတ္မအုပ္ခ်ဳပ္နဲ႔၊
ဖဲ၀ိုင္းၾကီးတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္။
စက္တင္ဘာရဲ့ လမ္းေျမေပၚ ဦးေႏွာက္သားျပဲရဲ ပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုး၊
ေျချပတ္တစ္ဖက္ကို မရွာႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေျချပတ္တစ္ဖက္ မြေၾက၊
ေရပုတ္ေျမာင္းထဲက ေမွာက္ခံုေသ သံဃာေတာ္အေလာင္းပုတ္ပြ၊
လူသတ္ ထရပ္ကားေတြ ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့ ရန္ကုန္ေျမ၊
သာသနာ့သားေတာ္ေတြ လွမ္းေလွ်ာက္လမ္းေဖာက္ခဲ့တဲ့တိုက္ပြဲ၊
အာဏာရွင္ေတြ မိုက္မဲမိုက္ကန္းခဲ့တဲ့သမိုင္း၊
အမိေျမကို ေသြးမုန္တိုင္းက ခြပ္ေနရဲ့...
လူထုရဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေအာင္ပြဲဟာ ေရာင္စဥ္ျခည္ လက္ၾကြျပသ...
အမွန္တရားနဲ့ ေသြးလွည့္ပတ္စီးတဲ့ အနာဂတ္မွာ။
ရဲရင့္ရိုးသားေျဖာင့္မွန္တဲ့ က်ည္တစ္ေတာင့္က မြဲညစ္ပိုးစားေဖာက္ျပန္ေနတဲ့ ဦးေနွာက္ကို ပစ္ေဖာက္ဖြင့္ထြက္သလိုမ်ိဳး၊
လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ဖို႔ ဒီေခတ္ဆိုးကို ပစ္သတ္တာဟာ မြန္ျမတ္တယ္၊
အဲဒီက်ည္ဆံေတြ သန္းေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ရွိတဲ့ႏိုင္ငံမွာ သတၱိေတြ ယမ္းအ ေနလို႔မျဖစ္ဘူး၊
ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ခူးရမယ္၊
ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ဦးခ်မယ္၊
ဘုရားမ်ား။
ဆင္းလာတဲ့ ဆိုကၠားေပၚက ငါက တက္လာတဲ့ ဆိုကၠားေပၚကေကာင္ ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိရဲ့၊
ဘ၀ဆိုတာ မင္းလိုပဲ ေရွ႕ဆက္ရုန္းတက္ရဦးမဲ့ တကယ့္ကုန္းအတက္ေတြနဲ႔ေပါ့ကြာ၊
ခက္တာက အစိုးရမခ်စ္အားလို႔ ပစ္ထားတဲ့ရပ္ကြက္ထဲက ငါတို႔ဘ၀ေတြ ေဂြခြင္ခဲ့ရအခါခါ ဘီးေပါက္ခဲ့ရအခါခါ တိမ္းေမွာက္ခဲ့ရအခါခါ၊ ေပါက္ျပဲစုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ရာစုလမ္းေတြေပၚ၊
ေရလွ်ံဗြက္ထေနတဲ့ ခေရာင္းလြင္ျပင္ဘ၀တန္ဖိုးခပ္ဆိုးဆိုးေတြေပၚ၊
သံသရာလိုပဲ လည္ပတ္ေနတဲ့အရာေတြကို မရပ္လိုက္နဲ႔၊
လည္ပတ္ေနတဲ့ေကာင္ေတြကို သတ္ၾက၊ သမိုင္းဘီးၾကီးလိမ့္ေနသည္။
မိုးလင္းခဲ့ျပီ၊
အဲဒီမွာ မနက္စာမရွိလည္း အိပ္ယာထရေပဦးမည္၊
အလုပ္လိုက္ရွာေနတုန္း ဗိုက္ဆာလာဦးမည္၊
စားစရာမရွိေသာ္လည္း ခံႏိုင္ရည္ရွိရဦးမည္၊
မိုးခ်ဳပ္ခဲ့ျပီ၊
အဲဒီမွာ အိပ္ယာမရွိလည္း အိပ္ရေပဦးမည္၊
မိဘကေမြးျပီး ႏိုင္ငံေတာ္က ပစ္ထားေသာ ခေလးမ်ားရဲ့ အနာဂတ္မဲ့ေရာဂါ ျမိဳ့ၾကီးမ်ားတြင္ ကူးစက္ပ်ံ့ႏွံ့ေနသည္။
ေက်ာ္ေက်ာ္သည္ ႏြားႏို႔ခြက္ကို သြန္မသြားခဲ့ပါ။
စာသင္ယူဖူးသူႏွင့္ စာသင္ေပးဖူးသူတို႔
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအားလြမ္းေနတုန္း အလြမ္းခံေနရေသာ ေက်ာင္္းေတာ္ၾကီးရဲ့ မုဒ္ဦး၀တံခါးအား
စစ္ခေမာက္တစ္လံုးႏွင့္တူေသာ ေသာ့ဂေလာက္ တစ္လံုးခ်ိတ္ဆြဲထားစဥ္
စစ္တကၠသိုလ္ထဲမွာ ဗိုလ္ေလာင္းေတြ တစ္အုပ္ျပီးတစ္အုပ္ သင္တန္းဆင္းသြားခဲ့ၾကျပီ၊
မိုးရြာစဥ္လူအခ်ိဳ႕ ေငြနွင့္အ၀ယ္ခံရျပီး လံုျခံဳခဲ့ေသာ္လည္း လူအခ်ိဳ႕မွာေငြႏွင့္ အကန္ခံရေသာေၾကာင့္ စိုရႊဲ စုတ္ျပတ္ေနေသာဘ၀မ်ား၊ ေမာင္းတင္က်ည္ထိုးထားတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔၊
ေကာင္းကင္ဆိုးအား ပစ္ခ်ပစ္သတ္သြားမဲ့
မ်ိဳးဆက္မ်ားရဲ့ စိတ္ဓါတ္ လြတ္ေျမာက္ေရး ဓါးတစ္လက္လို က်စ္လစ္လက္ပထက္ရွ ေနတယ္။
ရန္နဲ႔ငါၾကား ခ်န္ထားစရာ အခ်စ္မရွိပါ။
ဒါဏ္ရာတစ္ေသာင္းနားတဲ့ အတိတ္
ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ေသာင္းနားတဲ့ တိုက္ပြဲ
အနာဂတ္တစ္ေသာင္းနားတဲ့ ေအာင္ပြဲ
ေထာင္ထဲက ၆၅ ႏွစ္ မိခင္ေတြေမြးသမွ် ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြျဖစ္တဲ့ေျမရဲ့ chamberထဲက ကမၻာမေက်ဘူး ဟိန္းထ၊ လမ္းကိုယ္တိုင္ခ်ီတက္ေနရတဲ့လမ္းေပၚက ခ်ီတက္ေနၾကတဲ့ျပည္သူ႔ဘ၀မ်ား (တရားသျဖင့္)။
ျပည္တြင္းစစ္ အစြဲမကြ်တ္တဲ့ အရိုးစု၀ိညာဥ္ ၃ ေကာင္
သံလြင္ျမစ္ထဲ ေရရွပ္ေျပးကစားရာကေန ေဒါနေတာင္တန္းေပၚ လႊားကနဲ ၀ဲပ်ံခုန္တက္လိုက္စဥ္၊
တစ္ေကာင္က look over there လို႔ေျပာတယ္
ေနာက္တစ္ေကာင္က where လို႔ေမးတယ္
ေနာက္ထပ္တစ္ေကာင္က there ညႊန္ျပတယ္၊
အဲဒီမွာ ေသြးအိုင္ထဲ လဲျပိဳေသေနတဲ့ သင္တိုင္းျဖဴပ်ိဳ
ျမန္မာ့တပ္မေတာ္သံုး စစ္ဖိနပ္ခြာရာမ်ား
ေတာင္ယာစပါးခင္းပ်က္ထဲက အနိဌာရံု ျပည္တြင္းစစ္ရဲ့ထြက္ကုန္မ်ား
ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာဟာ အစိုးရဆိုးရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာဆိုးေတြကို လိုက္ပါသယ္ေဆာင္လို႔။
ရြာထိပ္ ေရတံခြန္က လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေတြထုတ္လုပ္ျပီး ျမိဳ့ၾကီးျပၾကီးေတြဆီ ပို႔ေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ
ေလာပိတရြာေလးကေတာ့ ဆီမီးခြက္ေလးထြန္းျပီး ကၾကီး ခေခြးေတြအလြတ္က်က္ေနရေၾကာင္း ေတးတစ္ပုဒ္ေရးဖြဲ.ခဲ့ၾကတယ္၊ ဒီေန႔ေတာ့...ထင္းခုတ္သြားသူဟာ တပါးေျမဆီစီးဆင္းေနတဲ့ ဂက္စ္ပိုက္လိုင္းၾကီးနဲ႔ ခလုပ္တိုက္လဲ ေမ့ေမ်ာအံ့ၾသ၊ ကိုယ့္ခ်မ္းသာမွဳထဲမွာကိုယ္ဆင္းရဲေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ လူထုဘ၀နဲ႔ ကၾကီး ခေခြး လူ႔အဓိပၸါယ္ေတြ၊
ေကာင္းကင္ဟာေျမျပင္ကို ေသနတ္ဒင္နဲ႔ ဆန္ရင္းနာနာေထာင္းေနေလရဲ့ (ျဖစ္သင့္လို႔လား) (ျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့/လွ်က္/တယ္)၊
ေကာင္းကင္ ကို ေျမျမိဳဖို႔ ျပည္သူေတြရဲ့ ဟက္တက္ကြဲ ႏွလံုးသားအက္ေၾကာင္း စိတ္ဓါတ္မီးေတာင္ေတြ ဓါတ္လိုက္ေပါင္းစည္းျပီ။
လူတေယာက္ျဖစ္ဖို ့ သူဘယ္ေလာက္က်င့္ရမွာလဲ
လူတေယာက္ျဖစ္လာရန္ သူဘယ္ေလာက္အနစ္နာခံရမွာလဲ
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေျပာတဲ့ ဘ၀တန္ဖိုးကိုိ ယံုလို ့
မ်ိဳးဆက္တို ့တခုျပီး တခုခ်ရင္း
လူဆန္သူဆန္တဲ့ ပ်ိဳးခင္းေလးဆီ၊
စေတးတယ္လို ့မေျပာရဘူး၊ ေရြးခ်ယ္တယ္လို ့ေျပာရမယ္လား
ပညာတတ္ စကားလံုးဒသနေတြၾကားက ငါတို ့ ငတံုးငအ ေတြ၊ ဘာျဖစ္လဲ။
တိုက္ၾကားထဲ ဆိုက္ထားတဲ့ ညငွက္တစင္းဆီ
ရိုက္စားရဲေတြ ယင္းထေနတဲ့ေလာဘေတြနဲ ့ကပ္သီလာရဲ့
တရား၀င္ေကာက္ေတာ့အခြန္၊ အတင္းေကာက္ေတာ့ဘာလဲ၊
အေမွာင္ထဲက ထမင္းတနပ္၊ ညငွက္ေတြရဲ့ေတာင္ပံခတ္သံ
ျပင္းထန္လာျပီ။
ရိုးရိုးသားသား ခိုးစားမဲ့ သူခိုးဟာ ဆာေလာင္ေနတဲ့ အစာအိမ္ကို အားျပဳျပီး
ေၾကာင္တေကာင္လို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ခုန္၀င္လိုက္တယ္
ျပီးေတာ့...ထမင္းအိုးထဲက ထမင္းတံုးကိုႏွိဳက္
ေၾကာင္တေကာင္ ငါးေၾကာ္ကိုက္ခ်ီေျပးသလို ထြက္လာလိုက္တယ္
သိပ္ေတာ္တဲ့ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ဟာ၊ သူခိုးကို ၅ နာရီအတြင္းမွာ မိေအာင္ဖမ္းျပီး
၅ ရာတန္ ၅ ရြက္ ထုတ္ေပး၊ ေနာက္မလုပ္ဖို ့တားျမစ္ အမွဳပိတ္ပစ္ခဲ့တယ္
တိုး...တက္...ေန...ပါ...တယ္...ဆို...တဲ့...တိုင္း...ျပည္...ထဲမွာ၊
(p.s. ထမင္းခိုးျခင္းသည္ အစစ္ျဖစ္၍ ေငြေပးျခင္းသည္ အတုျဖစ္သည္။)
သင္လာတဲ့ သခ်ၤာဟာ မွားခဲ့ျပီ
လူသတ္ဗံုးတလံုးထဲမွာ အမုန္းတရား ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏွဳန္း
စစ္ပြဲတခုထဲမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏွဳန္း
ယံုၾကည္ခ်က္တခုထဲမွာ ဒါဏ္ခံႏွဳန္းအား ဘယ္ေလာက္
ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳထဲမွာ ေအာင္ျမင္မွဳ ဘယ္ႏွခု
ရလဒ္အေျဖထဲမွာ ျပဳန္းတီးမွဳ ဘယ္ႏွခု
အတည္ျပဳရခက္တဲ့ သီအိုရီအတုေတြၾကား
ျမင္လာတဲ့ အျမင္ဟာ ၀ါးခဲ့ျပီ
(လူ ့သမိုင္းဆန္ဆန္ေတာ့ သူ ့အတိုင္းသူမွန္ေနတာေပါ့ကြာ။)
ေနဓါးလို ေရသြားလို ေလအားလို
သတ္ကြင္းကို ျဖတ္ရင္းနဲ ့ထိုးတက္
ပဲ့ေၾကြေပမဲ့ ဆက္ေ၀ေနတဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြ
.................................................
ေအာင္ေျမမွာပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြေ၀လို ့
ျပည္သူ ့ပီတိမ်က္ရည္ေတြနဲ ့သၾကၤန္ေရပက္မယ္
ျပည္သူ ့လက္ခုပ္သံေတြနဲ ့ မဏၭာပ္လွည့္မယ္
(အနာဂတ္တိုင္း...အနာဂတ္တိုင္းမွာ)။
စစ္တပ္က စစ္တပ္ကို ပစ္သတ္ျပီး အသစ္စမယ္ လို ့
ကဗ်ာဆရာက အေ၀းကၾကပ္ေပးေနတယ္
ျပန္
ျပန္လာ
ျပန္လာၾက
ျပန္လာၾကပါ
ျပန္လာၾကပါဦး
ျပန္လာၾကပါဦး ဒီကို
ဒီမွာ..၅ သန္းေလာက္ဟာ မဟုတ္မဟတ္ေတြနဲ ့ အဆင္ေျပေနေပမဲ့
သန္း ၅၀ ေလာက္ဟာ ဒုကၡေတြနဲ ့ ရွင္ ေသ ေနခဲ့တယ္၊ မင္းဘယ္မလဲ။
သံေခ်ာင္းဟာ ဓါး တလက္ ေလာက္ပဲ ေတာင့္တ ခဲ့ေပမဲ့
ဓါးတလက္ဟာ သံေခ်ာင္းလက္ထဲမွာ အျမဲရွိမေနခဲ့ဘူး
ေမခလာကယ္တဲ့ ဇါတ္လမ္းေတြကို ေမ့ျပီး
ေသခ်ာတဲ့ ဘ၀လမ္းေတြေပၚ ေရြ ့ၾက
မီးပင္လယ္ကို ကိုယ္တိုင္ ေလွာ္ခပ္ေနၾကစဥ္။
ငါ့အိမ္ ငါ့အေမ ငါ့ရြာ ငါ့ရြာသား၊ အားလံုး ရွင္ေပ်ာက္ ေသေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားၾကျပီ
ငါမျမင္ဖူးေသးတဲ့ ငါ့ညီမေလးက ခေလးတေယာက္နဲ ့ ငိုျပတယ္
မင္းေတာင္းတဲ့ မုန္ ့ဖိုးအတြက္ သူပုန္ရဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြပဲ ရင့္ခဲ့တယ္
ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္ကိုႏွလံုးသားထဲ ငါေသာက္ထဲ့ပစ္လိုက္တယ္
မင္းထြက္လာစရာမလိုဘူး၊ ငါျပန္ခဲ့မယ္ ညီမေလး၊ ဒါ...ငါတို ့တိုင္းျပည္
ဒီစစ္ေခြးေတြကို အဆိပ္ေကြ်းသတ္ဖို ့ေလ့လာေနပါ။
က်ည္ဖူးကိုဖြင့္ ယမ္းကိုသြန္ ျပန္ပိတ္
သူလွ်ိဳစိတ္ေတြ ဒီေသနတ္ထဲလႊမ္း ေနတယ္၊
စာအုပ္ကိုထုတ္ အလယ္ကဆြဲဆုတ္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းလုပ္
ဆရာယုတ္စိတ္ေတြ ဒီေက်ာင္းခန္းထဲ ရမ္းေနတယ္၊
သေဘာထားလြဲရံုနဲ ့ရထားလမ္းကို ခုတ္ခြဲရေရာလား
ငါတို ့မွာ ေရွ့တန္းစခန္းေရာ ေနာက္တန္းစခန္းေရာ ေပါင္းမွ
ဒီသံလမ္းေလး ၂ ေခ်ာင္းပဲရွိတာ
ငါတို ့မွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေရာ တိုက္ပြဲေရာ ေပါင္းမွ
ဒီေတာ္လွန္ေရး ၁ ခုပဲရွိတာ
ေသာက္သံုးလည္းမက်၊ မလုပ္တတ၊္ ဘာမွမတိုက္တတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ
ေနာက္ဆံုးတြဲကေန အပုတ္ခ် အာရိုက္ လိုက္ခဲ့ပါ
ရထားဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္အားေတြ တနင့္တပိုးနဲ ့သယ္ေဆာင္ထိုးတိုက္ လို ့။
ဟုတ္ပါတယ္
အမွဳန္အစလို(လက္ျဖာတဲ့ၾကယ္) အတြက္ သံုညလို စၾက၀ဠာဟာ က်ယ္ခဲ့တယ္
အရုးရင့္ အရြယ္အို (ညေနၾကယ္) ေတြက
လူထုေမးခြန္းကို ေမွာင္ေအာင္ေျဖလို ့မျဖစ္ဘူး
အေမ့အျပံဳးေလး တုတ္ေကာက္နဲ ့ ပုဂံလမ္းေပၚ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ဆီ
အေမ့ေျမးေလး ကတံုးဆံေတာက္နဲ ့ မူၾကိဳေတးဆို ခုန္ေပါက္ေနတဲ့ဆီ
လင္းလက္ခဲ့
ဖူးပြင့္တဲ့ ၾကယ္ပ်ိဳေတြက အေမြဆက္ခံ လင္းေတာက္မယ္
ဒီ..စစ္ဖိေနာင့္သံသည္ ဂီတမဟုတ္ပါ။
ဓါးေျမာင္တလက္လို ေရာခ့္ကဗ်ာဆရာ ေရာက္ခ်လာတယ္
ျပီးေတာ့...စားပြဲေပၚကို ညီမွ်ျခင္းတခု၊ ေျမြေဟာက္တေကာင္လို ေပါက္ခ်လိုက္တယ္
(မေန ့ကအေၾကာင္း + ဒီေန ့အေၾကာင္း + မနက္ဖန္အေၾကာင္း = ဖတ္မရေတာ့ပါ) တဲ့
အရက္ပုလင္းတလံုးရဲ့ ေရွ့မွာ လၻက္ရည္တခြက္ရဲ့ ေရွ့မွာ
ျမိဳ့ျပစိတ္က်ေရာဂါဟာ ျမိဳ့ျပနံနက္ေနေရာင္လို အေမာက္ေထာင္လန္းဆန္းလို ့
စာေပနယ္က အလုပ္ျဖဳတ္ခ်ိဳးသတ္ခံလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ ့
ရြာလည္ ပုတ္သိုးေနေသာ ဘ၀မ်ား။
ဒီကိုလာပါ၊ ဖတ္ပါ မွတ္ပါ၊ ျပီးရင္ျပန္ထား၊ ငွားခြင့္မရွိ
အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ ဖြင့္ထားေပးခဲ့ဖူးတယ္
တိုင္းျပည္မြဲေတာ့...ပိုးစားျခကိုက္ေနတဲ့ အက်င့္စရိုက္ေတြက
အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ကို ၀ိုင္းကိုက္စားလိုက္ၾကျပီ
ေက်ာက္စာကို ေရးခဲ့တဲ့ ေက်ာက္တံတေခ်ာင္း
ေစ်းေကာင္းလို ့ ေရာင္းခ်ိဳးလိုက္ၾကျပီ
ပိဋက ၃ ပံု အာဂံုေဆာင္ထားတဲ့ ရဟန္းတပါး
ပုန္ကန္ စကားမ်ားလို ့ ပစ္သတ္လိုက္ၾကျပီ
စာၾကည့္တိုက္ထဲကို စာေရးဆရာမေလး ၀င္လာတယ္
လာရွာတဲ့ ကိုးကားရမဲ့စာအုပ္ဟာ ေပ်ာက္ေနေလရဲ့
သူမသည္ ၀တၳဳကို ရွက္ျပံဳးျပံဳးသလို အဆံုးသတ္ခဲ့၏။
Gladiator ေဖ်ာ္ေျဖတာကိုပဲ ေဟးလား၀ါးလား အေပ်ာ္လိုက္မေနၾကနဲ့
Gladiator လို ကိုယ္တိုင္၀င္တိုက္ ေဖ်ာ္ေျဖရမဲ့ ဘ၀
တိုင္းျပည္ရဲ့ ရင္ထဲမွာ အတြင္းလူနာ လာလာလုပ္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ
တိုင္းျပည္ရဲ့ အ၀င္အ၀မွာ အျပင္လူနာ လာလာလုပ္ေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြ
ကိုယ့္အသက္ရွဴႏွဳန္းဟာ ကိုယ္ကုထံုး ကိုယ့္ႏွလံုးသားဟာ ကိုယ့္ေဆး၀ါး
ေလာကဆိုတဲ့ေလထုထဲ လူဆိုတဲ့သီခ်င္းဟာ ပီသခြင့္ဆိုတဲ့ဂီတလို
လင္းပက်ဳးရင့္ အလံတလူလူလြင့္ေနရမယ္၊
တျခမ္းပဲ့ ဗေလာင္ဆူေနတဲ့ ေရာမျမိဳ့ၾကီးထဲမွာ
မင္းေရာငါေရာ ပက္လက္ေမ်ာေနတဲ့ သေဘၤာပ်က္ၾကီးလို
ပင္လယ္ကိုယ္တိုင္ ဖြဲ ့စည္းပံုပ်က္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အဏၰ၀ါခရီး
နီးသည္ျဖစ္ေစ ေ၀းသည္ျဖစ္ေစ ရြက္လႊင့္ေလေတာ့။
အာဇာနည္ေန ့
ဘုရားလည္ပင္းကို ၾကိဳးကြင္းလာမစြပ္နဲ ့
ၾကိဳးစင္ပ်က္က်၊ ၾကိဳးျပတ္တတ္သည္
အာဇာနည္ေန ့။
အရိႏၵမာတို ့ ယိမ္းႏြဲ ့ပါးတို ့လို
ရာဇ၀င္ေတြ အျခံအရံနဲ ့ ရွင္သန္ခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး။
ငါ့ဘ၀သမိုင္းစာအုပ္ကို
ငါ့ပထမဆံုးခုတ္ခ်က္နဲ့ ေရးသားပံုေဖာ္ဖို ့
ဓါးအိမ္ထဲကခုန္ထြက္လိုက္တယ္။တိုက္ဓါး။
ေရးခ်ိန္ ဖတ္ခ်ိန္ မရခဲ့တဲ့ ဗဟုသုတေလးနဲ ့
ေသြးခ်ိန္ သခ်ိန္ မရခဲ့တဲ့ ပင္ကိုရည္ေလးနဲ ့
တိုက္ရင္းနဲ့ ထက္ခဲ့၊ တိုက္ရင္းနဲ ့ပဲ့ခဲ့
ေလာကက ခုတ္ပစ္ရမွာေတြ သိပ္မ်ားတယ္။
ငါ့ ဓါးရိုးမွာ ငါ့ လက္ေဗြရာ ပဲရွိရဲ့
ငါ့ဓါးသြားမွာ ရန္သူ ့ေသြးဟာ နီက်င္စြန္းကပ္ေနတယ္။
ေရေဆးမ၀ယ္ႏိုင္လို့ ေရနဲ့ပဲ ေရးလိုက္ရတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ
ဆီေဆးေတြ ပိုလွ်ံေနလို့ အဆီအစ္ ဗိုက္ရႊဲေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ
ေလာကျပတိုက္ထဲက ပန္းခ်ီဟာ နရီ ကာရန္ ေဆးစပ္မွန္ရင္ မေကာင္းဘူးလား
တေယာက္ အေရာင္ တေယာက္ ႏွိဳက္မခိုးနဲ့
တေယာက္ ေဘာင္ တေယာက္ ရိုက္မခ်ိဳးနဲ့
မေတာ္တဆ စိုက္ပ်ိဳးခံရတဲ့ လူ ့ျဖစ္တည္ျခင္းမွာ
လူက လူကို ကိုးကြယ္စရာ လိုလို ့လား
ကိုယ့္ ခါးရိုး ကိုယ္ အားကိုးတဲ့ ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲ ေဟ့ေကာင္။
ရဲေဘာ္ရိုင္ယန္ကို ေမ့လိုက္ေတာ့ကြာ
ငါတို့မွာ စားစရာမရွိေတာ့ဘူး
ဒါမွမဟုတ္...စားမဲ့လူေတာင္မရွိေတာ့ဘူး
ဒီလိုလည္းမဟုတ္ေသးဘူးဆိုရမလား
ဥပေဒအစဥ္အလာေတြနဲ့ပဲ
ကုေနတာၾကာလာတဲ့ ကင္ဆာ ဟာရင့္ခဲ့ျပီ။
သရက္ေထာင္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ လြတ္ေျမာက္ေရးကဗ်ာေလာကကို အုပ္ခ်ဳပ္တယ္
ရဲရင့္နဲ့ရဲသီဟ ေမာင္းခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံတစင္း လြတ္ေျမာက္ေရးေကာင္းကင္နံရံကို ထိမွန္တယ္
စစ္ျငိမ္းေအး ေရးခဲ့တဲ့ ပန္ခ်ီကားတခ်ပ္ လြတ္ေျမာက္ေရးျပတိုက္မွာ ကပ္ထားတယ္
ရဲနည္ေရးခဲ့တဲ့ ေတးတပုဒ္ လြတ္ေျမာက္ေရးသံစဥ္ notes နဲ့ယက္လုပ္တယ္
တိုးေအာင္လြင္ လက္ထဲက ေၾကးနန္းတရြက္ လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုက္ဘာနဲ့ေဖာ္ခဲ့တယ္
လြတ္ေျမာက္ေရးကို ပံုေဖာ္အသက္သြင္းဖို့ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ခရီးျပင္းခ်ီေအာင္ပြဲခံရတယ္
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္က ကိုေဖာ္ေ၀းေရ က်ေနာ္ ေနာက္မဆုတ္ေတာ့ဘူးလို့ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့တယ္၊ ေရးခဲ့ ရင္းခဲ့တယ္၊
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ဟာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ဒါပဲ။
ေသေနတဲ့ ေအေကစက္လတ္တလက္လို
ဘ၀ကို (ေလးေလးနင့္နင့္) ထမ္းထုတ္သြားၾက အေနာက္အရပ္ဆီ (ေလးေလးနက္နက္)
ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို မသိတဲ့ အမ်ားအတြက္ဗ်ဴဟာေတြနဲ
ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို သိတဲ့ ငါ့အတြက္ဗ်ဴဟာေတြနဲ ့၊
အခြင္ ့အေရးကို siege မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ကြဲျပဲ
အခ်စ္ေလးကို keep မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ အသဲကြဲ၊
ျပည္သူ ့ေသြးကို lead မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ဟိုလႊဲဒီလႊဲ၊
ရြက္က်ပင္ေပါက္လို ေရာက္ေလရာမွာ ခ်စိုက္ေပမဲ့၊ ဘ၀ဟာေပါက္ဖို ့ေသခ်ာရဲ့လား
အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာင္းေရႊ ့စိုက္ပ်ိဳးခံရတဲ့ သစ္ပင္မ်ားစြာ၊ ဥယ်ာဥ္မွားၾကီးထဲမွာတိုင္ပတ္ရြာလည္
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့လြတ္ေျမာက္ေရးကုန္သည္မ်ား။
ေျမပံုတခ်ပ္နဲ ့ပထ၀ီဘာသာရပ္ မျဖစ္ဘူး၊
ရာဇ၀င္တစနဲ ့ သမိုင္းဘာသာရပ္မျဖစ္ဘူး၊
ေဗဒင္ေဟာစာတမ္းတရြက္နဲ ့ နကၡတ္တာရာကို ရမ္းေဟာလို့မရဘူး၊
ေဟာ့ကင္းေျပာတာကို လက္ညိဳးေထာင္ေခါင္းျငိမ့္ခဲ့၊ ေဟာ့ကင္း ျပန္ျပင္တာကို ေခါင္းျငိမ့္ လက္ညိဳးေထာင္ခဲ့၊
ေဖာက္ထြက္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဦးေႏွာက္ေလး တည္ေထာင္ၾကည့္ရေအာင္လား၊
သမိုင္းကေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးတခုနဲ့ လြပ္လပ္ေရးကို ပံုေဖာ္ေမြးခဲ့တယ္။
လိေမၼာ္ေရာင္ေတြ မွိန္ေမွာင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ လိေမၼာ္သီးေတြ
ဘယ္ကိုမွမေရာက္တဲ့ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမ အစုတ္ၾကီးေပၚက
စစ္တလဘတ္ၾကီးအုပ္ကာထားတဲ့ ထရပ္ကားၾကီးထဲမွာ
လူမိုက္မ်က္ခြက္နဲ ့ G3 ၄ လက္က ကင္းေစာင့္လို ့
အမိေျမ...
ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား စစ္ကားတန္းၾကီးေတြ
ဖုန္တေထာင္းေထာင္းနဲ့ ျမန္မာျပည္ အလယ္ေၾကာကို ေမာင္းတက္လာတယ္
ႏြား ကၽြဲ ေခြး လူ ေၾကာင္ အကုန္ေရွာင္၊ မာဖီးယား ေဆးေၾကာင္တဲ့လမ္းစဥ္နဲ့
ဒီလိုနဲ့...
လူခ်မ္းသာ ျမိဳ့ ၁ ျမိဳ့ ျဖစ္လာတယ္ လူဆင္းရဲ ရြာ ၁၀၀ ပ်က္သြားတယ္
အဲဒီဖိႏွိပ္မွဳ ေရျပင္ထဲျမဳပ္သြားတဲ့ ဘ၀ေတြ
ဘယ္ဘုရားသခင္ရဲ့ ရင္ျပင္မွာ သြားေပၚခဲ့ပါသလဲ
စစ္ကားတန္းၾကီးဟာ ပ်ဥ္းမနားျမိဳ့ကို အျဖတ္
ျမိဳ့ေလးဟာ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါ
ကဗ်ာဆရာ လက္ထဲက ခြက္ဟာက်ကြဲ
စာရြက္ေပၚ ဓါးသြားေတြ ညီညာျပန့္ၾကဲလို့
ေတြးဆေရးထားတဲ့ကဗ်ာကို ေသြး ဇ နဲ့ဖတ္လိုက္တဲ့အခါ
မင္းဟာ...ေတာ္လွန္ေရး...ေပ့ါကြာ။
ငါက ေတာမီးအလယ္ေခါင္က ေခြးငယ္ေလး တေကာင္လို
မင္းက ေရခဲမုန္တိုင္းထဲ ညွပ္ပိတ္မိေနတဲ့ မီးသတ္ေလယာဥ္ တစင္းလို
ကမာၻဟာ
တဟုန္းဟုန္း ေဒါသတၾကီးေလာင္ေနတဲ့မီးကို
တ၀ုန္း၀ုန္း ေလာဘတၾကီးလွ်ံေနတဲ့ေရနဲ ့မျငိမ္းသတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး
လူဟာ
လိုလိုေလာေလာဆာေနတဲ့ဗိုက္ကို ပိုပိုေပါေပါလွ်ံေနတဲ့အစာနဲ ့မျဖည့္ႏိုင္ခဲ့ဘူး
အရူးသစၥာအတၱနဲ့ ဥေပကၡာအက ကို ကခဲ့ အခဲ့ တယ္။
ဧရာ၀တီဟာ
ေရငန္ေတြကို ျပန္အန္ မထုတ္ႏိုင္ေသးဘူး
စပါးပင္ေတြမွာ အားအင္မရွိေသးဘူး
မ်ားျပားလွတဲ့ မိဘမဲ့ခေလးေတြဟာ
အစားစားရဖို ့အေရး အခ်င္းခ်င္း ၾကီးၾကပ္ရွာေကၽြးေနရရွာတယ္
အေရးၾကီးလြန္းလွတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေတြဟာ
ေရၾကီးသြားခဲ့တဲ့ အရပ္မွာ ျပန္ေပၚမလာေသးဘူး
နာဂစ္ အလုပ္အေကၽြးျပဳသြားတဲ့ ၁၁ ဘီလီယံနဲ ့
ရြာအသစ္အုပ္စုေလးေတာင္ ျပန္မတည္ႏိုင္ဘူးလားကြာ။
မိုက္တြင္းနက္နက္နဲ ့တူးထားတဲ့ လွိဳဏ္ဂူနက္နက္ထဲမွာ
ျပည္သူေတြ ခူးစားႏိုင္တဲ့ သီးရြက္သီးႏွံ မရွိဘူး
စစ္အတၱအေတြးအေခၚနဲ ့အသစ္လွလွအေရးေပၚ ေဆာက္ထားတဲ့ျမိဳ႕မွာ
ျပည္သူေတြေသာက္ဖို ့ေကာ္ဖီဆိုင္ မရွိဘူး
လုပ္ ပင္း စားေနတဲ့ စီးပြားေရး သံသရာမွာ
ျပည္သူေတြဟာ မုန္႔ဟင္းခါးေလးေတာင္ အေၾကြး မစားႏိုင္ဘူး
တျခားဖက္မွာ ျမင္းေဆးေတြ ေထာင္ ေသာင္း သိန္း နဲ ့ခ်ီထုတ္ေနေပမဲ့
ဖ်ားတဲ့အခါ ကြီနင္းေလး ေတာင္ ေဆာင္မသိမ္းထားႏိုင္တဲ့ ေဆးရံုမွာ
ခေလးအုပ္ေတြ အေထြးလိုက္ အထုပ္လိုက္ တုပ္ေကြးမိေနရဲ့
ဆရာ၀န္ေတြက ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရြက္လႊင့္သြားၾကတဲ့အခါ
ေဟာဒီ ေရမြဲ ေျမမြဲ အေဟာင္းအႏြမ္းေျမမွာ
ေရာဂါေတြ ပြဲေတာ္လို ေသာင္းက်န္းေနတာ မဆန္းပါ။
ငါတို ့ထဲမွာကလည္း
အပ္ကြက္နဲ ့ဘ၀ပ်က္သြားတဲ့ ေကာင္ေတြလည္းရွိရဲ့
ခြခ်က္နဲ ့အျမတ္ထြက္သြားတဲ့ ေကာင္ေတြလည္းရွိရဲ့
အျပီးသတ္ endgame ကို အနီးကပ္ ထိန္းကစားမဲ့ဗ်ဴဟာလိုျပီ
ဗ်ဴဟာမ်ားစြာ ဆြဲခဲ့ပါရဲ့
ဘူတာထဲ ရထား ေရာက္မလာတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ ့
ေစာင့္ေနသူ ပရိသတ္ၾကီးဟာ ေျခေညာင္း ဗိုက္ဆာ ရင့္ေရာ္ အိုမင္း
ခ်ခင္းထားတဲ့ ဘ၀သံလမ္းမ်ားကို အေဆြးမခံၾကနဲ ့ေဟ့
ထပ္ရင္းရမဲ့ ဘ၀မာန္စြမ္းအားမ်ားကို ျဖည့္ခဲ့ပါ။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေရွ႕ထြက္မိုင္း ၂ လံုးၾကားထဲက ေပၚတာလို
ေန ့ရက္တိုင္း ေရာ္၀ါေနတဲ့ ကရင္ရြာအိုေလးမွာ ငါေနတယ္
အစိုးရတပ္ေတြလည္း ဆုတ္ေျပးသြားၾကျပီ
သူပုန္တပ္ေတြလည္း ဆုတ္ေျပးသြားၾကျပီ
မင္းတို ့ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တဲ့ လက္ပစ္ဗံုး
ဘယ္ရြာသားေတြမွ စားသံုးလို ့မရဘူးကြာ
မင္းတို ့ျမွဳပ္ႏွံခဲ့တဲ့ အေလာင္း ပုတ္နံ ့တေထာင္းေထာင္းနဲ ့ရြာပတ္တယ္
အစိုးရတပ္သားေတြက
ငါ့သမီးကို နမ္းရွိဳက္ဖို ့ေခၚသြားတယ္
သူပုန္တပ္သားေတြက
ငါ့သားကို အထမ္းလိုက္ဖို ့ေခၚသြားတယ္
ငါကေတာ့ ႏွမ္းငပိ လုပ္ဖို ့ႏွမ္းစိုက္ က်န္ခဲ့တယ္
ဆန္လုပ္ဖို ့ တမံတုတ္ စပါးစိုက္ က်န္ခဲ့တယ္
ခရစမတ္အလွဴမွာ ေကၽြးမဲ့ ၀က္ ၾကက္ေတြ ငါေမြးထားခဲ့ေပမဲ့
စစ္ကပူလာတဲ့အခါ မင္းတို ့ေတြကိုပဲ ငါ ေပး ေပးစား လိုက္ရတယ္
မင္းတို ့အေခြျပန္ျပန္ရစ္ နားေထာင္တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ ေတာင္ကုန္းေတာင္ရိုးေပၚမွာ
ငါလိုေကာင္ အဖိုးအိုဟာ ရိုးအစြာ လူျဖစ္ရွံုးခဲ့တာ ႏွစ္ ၆၀ ၾကာျပီ။
အမွားဦးေႏွာက္ပ်က္လမ္းစဥ္နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ တည္ေဆာက္လာတာ
အမ်ားသံုးေသာက္မဲ့ ေရခ်မ္းစင္ေလးေတာင္ မျဖစ္လာဘူးဆိုေတာ့
ႏြားတသိုက္ ေနရီညိုမွာ ျခံသြင္းသြားသလိုမ်ိဳး
ဘားတိုက္ေတြဆီကိုသာ ျပန္ဆင္းသြားပါေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ေရ…
ျပည္သူ ့ဆႏၵေတြကိုေတာ့ လူထုုသံအမတ္ခန္ ခဲ့့ေပါ့ကြာ။
ခ်င္းခ်င္းနီ သံသရာသမိုင္းဆီက ခရီးျပင္းခ်ီ သံဃာလွိဳင္းျပန္လာခဲ့တယ္
ဒဏ္ရာကို ေမတၱာနဲ ့သကၤန္းရံုျပီး အနာဂတ္ အရုဏ္မွာ ဆြမ္းခံထြက္ခဲ့
ေဟာဒီ စနစ္ဆိုး ေဆြးေဆြးကို ျဖဳတ္ဖို ့တနင့္တပိုး ေသြးေၾကြးတို ့ဆြမ္းလွဴထြက္ပါ။
အစိုးရတပ္ေတြက
ငါတို ့သူပုန္တပ္ေတြကို တြန္းထုတ္လိုက္တဲ့အခါ
ငါတို ့အငတ္ခံျပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အသစ္စက္စက္ စာသင္ေက်ာင္းေလးဟာ
မိဘမဲ့ခေလး တစ္ေယာက္လို တဆတ္ဆတ္တုန္ခါ က်န္ခဲ့ေလရဲ့
အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ ရန္သူ ့တပ္မွဴးဟာ
အဲဒီေက်ာင္းကို ဖဲၾကိဳးျဖတ္ဖြင့္လွစ္
ရြာရဲ့ခေလးငယ္ေတြကို စာသင္ခြင့္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္
(အလံျဖဴေထာင္လာရင္ မပစ္ရ
အေရးေပၚလူနာတင္ယာဥ္ မဖ်က္ဆီးရ
လူၾကီးလူေကာင္းေတြရဲ့ အားျပိဳင္ပြဲမွာ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြရွိတယ္)
လူ ့ဦးေႏွာက္ဟာ
နယူးကလီးယားဗံုးကို ေဖာက္ခြဲဖို ့အထိ မမိုက္မဲေသးဘူး
ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို လက္မွတ္ထိုးဖို ့လည္း စာမတတ္ေသးဘူး
မရင့္ေသးေသာ အရူးေရာဂါမွာ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ ကမၻာေတြအထပ္လိုက္ ဘ၀ေတြအထပ္လိုက္
သတိရ ရပါေသာ ပင္လယ္ရြာငယ္ေလးေရ…အခုေလာက္ဆို…မင္းရင္ခြင္ထဲက ခေလးငယ္ေတြ
အလယ္တန္းေတြ..ဆယ္တန္းေတြ.. ေအာင္ေနေလာက္ေရာေပါ့
ငါတို ့မွာေတာ့ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ ပုဂၢလအတၱေတြ ဆယ္စုႏွစ္စီပဲ့ေၾကြလို ့
ငါတို ့ရဲ့ ပရဟိတ ေနေရာင္ေအာက္ အနာဂတ္ဟာ ေတာက္ေျပာင္လာေစရမယ္
စာၾကိဳးစားပါ ရြာငယ္ေလးေရ…
ေခတ္ကို အလႊတ္ရေအာင္က်က္
ဦးေႏွာက္ကို ရာစုသစ္လို အေမာက္ေထာင္ဖြင့္ကားထား
ဒီတိုင္းျပည္မွာ
အရင္ ႏွစ္ ၆၀ စာ ဆိုး၀ါးမွားမိုက္ခဲ့တဲ့ မတိုးတက္မွဳေတြအတြက္
ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ ၆၀ ၾကိဳးစားအားစိုက္ရမဲ့ မ်ိဳးဆက္ထုရဲ့တာ၀န္ေတြနဲ ့
ဆြဲယူဖဲ့ထုတ္လႊင့္ပစ္လိုက္လို ့မရတဲ့ ႏွလံုးသားဟာ မင္းရဲ့ ျမန္မာျပည္။
ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚက ဆြမ္းေတာ္တင္ထားတဲ့ ဒုကၡတရားေတြကို
ဆြမ္းေတာ္တင္သူဟာ ျပန္စြန္ ့စားေနရတဲ့ ဘ၀နဲ ့ျမိဳ့ၾကီးေရ…
စိတ္စစ္ ရုပ္မွန္မွာ သဒၵါေပါက္ အမွ်ေ၀ ခ်င္သေလာက္
အတိတ္ ပစၥဳပၸဳန္မွာ အာဏာေအာက္ ရပ္ ေသ ေနတဲ့ လူထုကို လမ္းျပပါ။
ဒုကၡက က်ားမာန္နဲ ့ခုန္ဆင္းလာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚကဗံုးလို က်လာတယ္
လူက သိပ္ေတာ္တယ္
ေလယာဥ္ပစ္ လက္နက္ဆီ ေျပးျပီး နဲ ့အပီအျပင္ ပစ္ခ်တယ္
ေလာကအဓိပၸါယ္ဆိုတာ
အဲဒီမွာ ထိမွန္တယ္ မထိမွန္ဘူး
ေသနတ္က ဂ်မ္းျဖစ္တယ္ မျဖစ္ဘူး
ဗံုးေတြက ကြဲတယ္ မကြဲဘူး
ေသနတ္သမားက သတိၱမဲ့တယ္ မမဲ့ဘူး
ေကာင္းကင္ၾကီးကေတာ့ ေျမျပင္လို ဟား ဟား ဟားနဲ ့ ဟားတိုက္ရယ္လို ့။
ျခင္ကိုက္ခံထားရတဲ့အလင္းမွာ
ျခင္ကိုရိုက္မလား အလင္းကိုပိတ္မလား
မင္းတို ့အားလံုးရဲ့ စိတ္အားလံုး ျပတ္သားဖို ့လိုေနျပီ ေဟ့ေကာင္။
ရိုးသား ေငးဆြ ထံုအ ေၾကာက္ရြံ ့ေနတဲ့ က်င့္စဥ္နဲ ့ေတာ့
အမ်ိုးသားေရး ဂုဏ္ျဒပ္ ေျမာက္တဲ့ လူ ့ျဖစ္စဥ္ကိုရလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး
တိုက္ထုတ္ပစ္ရမယ္
တိုက္။
သုအိုင္စံ
၁၁.၀၉.၂၀၀၉
Saturday, May 7, 2011
ရထား
(၁)
လူမိန္းမရဲ့ဥမင္လွိဳဏ္ေခါင္းထဲကေန
တစ္တြဲရထားေလးထြက္လာခဲ့
အားလံုးဗလာ ဘာမွမပါခဲ့့
ဥၾသဆြဲသံဟာအေရာင္အဆင္းမဲ့တယ္။
လမ္းေတြရွိေနျပီလား
လမ္းေတြမရွိေသးဘူးလား
ဆႏၵနဲ့ျဖစ္ေစ
ဆႏၵမဲ့ျဖစ္ေစ
ခုတ္ေမာင္းသြားရမဲ့ရထားက
(လိုရမယ္ရ)
အတၱေတြကိုတြဲေပၚပစ္တင္လိုက္ရဲ့
ဥၾသဆြဲရင္တကိုယ္ေရသီခ်င္းျဖစ္တယ္။
ေခါင္းတြဲသက္သက္ၾကီးသြားေနရတာကို
ျငီးေငြ.လာတဲ့ရထားေတြဟာ
ကိုယ္စီလိုအပ္စြာေနာက္တစ္တြဲခ်ိတ္ဆက္
ရထားဟာရထားဆန္လာခဲ့တယ္။
ဒီ၂ တြဲရတားဟာ
၂ ေယာက္အိပ္ကုတင္တ၀ိုက္မွာေျပးဆြဲ
ဥၾသဆြဲသံဟာအခ်စ္သီခ်င္းပဲ။
ရထားဟာသားဖြားရံုဘူတာကအထြက္
၃ တြဲျဖစ္လာခဲ့ျပီး
ေလးနင့္လာတဲ့စား၀တ္ေနေရး
ရင့္အိုလာတဲ့ငယ္ခ်စ္ျခင္း
အသစ္စက္စက္စိတ္ထြက္ေပါက္နဲ့
ဥၾသဆြဲတဲ့အခါမိသားစုဓါတ္ပံုျဖစ္တယ္။
ဒီရထားဟာသံုးတြဲရွိျပီး
ဒီသံုးတြဲဟာသံုးစင္းျဖစ္တယ္။
(၂)
ရထားကရွည္ရွည္
ခရီးကေ၀းေ၀း
၀န္ထုပ္ကေလးေလး
လူရထားတို့ေျပးလြားေန။
(၃)
ေလာကလမ္းေပၚက
(တစ္ခုတည္းေသာ)
ဘာမွမရွိတဲ့ဘူတာရံုထဲကို
(တစ္တြဲတည္းေသာ)
ဘာမွမပါတဲ့ရထားဆိုက္ကပ္ခဲ့
(တစ္ရွိဳက္တည္းေသာ)
ဥၾသဆြဲသံဟာစ်ာပနေတးျဖစ္တယ္။
(၄)
ရထားကအမ်ားၾကီးခ်န္ထားခဲ့ေပမဲ့
သံလမ္းေပၚဘာမွက်န္မေနခဲ့ဘူး။ ။
သုအိုင္စံ
အေရာင္မ်ားရဲ့ထြက္ကုန္
(၁)
ပန္းခ်ီေရးသူေတြထဲက
၂ ဦးဟာသူ့မိဘျဖစ္တယ္။
မေတာ္တဆျပဳတ္က်ခဲ့တာလား
ရည္ရြယ္အစျပဳခံခဲ့ရတာလား
ကင္းဘတ္ျဖဴေပၚကေဆးတစ္စက္
သူျဖစ္တယ္။
အေဖနဲ့အေမဟာ
အဲဒီေဆးစက္ကိုခ်ယ္မွဳန္းအသက္သြင္း
သူၾကီးျပင္းတယ္။
အေဖ့ရဲ့ေတြးဆခ်က္ေတြ
အေမ့ရဲ့စုတ္ခ်က္ေတြနဲ့
ေမတၱာေတြစိုလက္ေနတဲ့ပန္းခ်ီကား
သူဟာသူမဟုတ္ေသးပါလား။
(၂)
ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ေရးဆိုျပီး
စုတ္တံနဲ့ပညာေတြေပးခဲ့
မိဘေတြထြက္ခြာသြားတဲ့ေန့မွာပဲ
ပန္းခ်ီကားဟာပန္းခ်ီထေရးတယ္
ငါဟာငါျဖစ္ျပီလို့လည္း
သူေၾကြးေၾကာ္လိုက္ေသးရဲ့
သူ့ကိုယ္ပိုင္အယူအဆေတြနဲ့
သူ့ပံုကိုခံစားၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
(ဥပမာ...မၾကိဳက္ဘူးဆိုပါစို့)
အျဖဴသက္သက္ဖံုးအုပ္လိုက္လို့လည္းမရ
အမဲသက္သက္သုတ္ပစ္လိုက္ဖို့လည္းမလုပ္အပ္
လက္ရွိလက္ရာေလးကိုပဲခ်ဲ့ထြင္ဖန္ဆင္း
ရွင္သန္ျခင္းဆိုတာ
ပံုသြင္းခံရျပီးသား
အသစ္စက္စက္ေရးဟန္တစ္ခ်က္ပဲ။
(၃)
ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ရပိုင္ခြင့္လား
ျငင္းပယ္မရခဲ့တဲ့တာ၀န္လား
ဘ၀ဆိုတာ
ကိုယ္မစခဲ့ရတဲ့
ကိုယ့္ေရးလက္စပန္းခ်ီကားေပါ့
ျဖစ္တည္မွဳထဲမွာအက်ဥ္းက်ေနတဲ့
ျဖစ္ျခင္းခံျဖစ္တည္သူအျဖစ္နဲ့
ဘယ္လူဟာလြပ္လပ္ခဲ့ပါသလဲ
ေသခ်ာတယ္
ေဘာင္ေသတစ္ခုခုထဲမွာ
အေရာင္အစုစုေတြနဲ့ယွက္ျဖာေပါင္းစပ္
လူဆိုတာ
သူကိုယ္တိုင္အေရးခံေနရတဲ့
ဒုတိယပန္းခ်ီဆရာျဖစ္တယ္။ ။
သုအိုင္စံ
Wednesday, May 4, 2011
ထိုင္း-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ဆက္ဆံေရး တိုးတက္မႈ ျမင့္မားလာ
ဆံုဆည္းရာ၊ ေမလ ၄ ရက္ ၂၀၁၁
ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ ၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာ အတိုက္အခံ ေတြရဲ့ စာရင္းကို ျမန္မာအစိုးရက ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆီကို ေပးပို႔ခဲ့တယ္လို႔လည္း တာ့ခ္ ခ႐ိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ႏိုင္စမတ္လြိဳင္ဖာ က ေျပာပါတယ္။ အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံ အမ်ဳိးသား လံုျခံဳေရး ေကာင္စီက ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္း လိမ့္မယ္လို႔လည္း တာ့ခ္ ခ႐ိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးက ယမန္ေန႔ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ထိုင္းအစိုးရဟာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ရွိေနၾကတဲ့ ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူေတြ အေပၚ အရင္တုန္းကလည္း တင္းၾကပ္မႈေတြ လုပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒီတႀကိမ္ တင္းၾကပ္မႈေတြကေတာ့ မဲေဆာက္-ျမဝတီ စီးပြားေရးဇံု တည္ေဆာက္ဖို႔ အစီအစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ႏိုင္တယ္လို႔ မဲေဆာက္ အေျခစိုက္ ဘီဘီစီ သတင္းေထာက္ ကေျပာပါတယ္။
ျမန္မာဖက္မွာလည္း အထူးစီးပြားေရးဇံု တည္ေထာင္မယ့္ ေဒသတြင္းမွာရွိတဲ့ လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ေတြကို ျမန္မာအစိုးရက ရွင္းလင္း ေနၿပီး လံုျခံုမႈ ရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေနတယ္လို႔ တာ့ခ္ ခရိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ႏိုင္စမတ္ လြိဳင္ဖာက ေမလ ၃ ရက္ေန႔က မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ကူးယူကိုးကား။ ။ ဘီဘီစီ (http://www.bbc.co.uk/burmese/burma/2011/05/110503_thai_burma.shtml)
က်ဳိက္ဒံုေဒသတြင္ နအဖ ႏွင့္ ဒီေကဘီေအ တပ္မ်ား တိုက္ပဲြျပင္းထန္
ဆံုဆည္းရာ၊ ေမလ ၄ ရက္ ၂၀၁၁
ကရင္ျပည္နယ္ ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္ က်ိဳက္ဒံုေဒသတြင္ ဒီေကဘီေအ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာလားဘြယ္ ဦးေဆာင္တဲ့ တပ္မဟာ ၅ တပ္ေတြနဲ႔ နအဖ စစ္တပ္ စကခ ၅ လက္ေအာက္ခံ နည္းဗ်ဴဟာ ၁ မွ တပ္မ်ားႏွင့္ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္ေန႔က စၿပီး ယေန႔အခ်ိန္အထိ တိုက္ပဲြေတြ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနပါတယ္။
ဒီေကဘီေအ ကလိုထူးေဘာဗ်ဴဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာလားဘြယ္ ဦးေဆာင္သည့္ တပ္ရင္း ၉ဝ၈၊ ၉ဝ၂ ႏွင့္ ၉ဝ၁ တပ္ဖဲြ႔မ်ား ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္ က်ဳိက္ဒံုေဒသတြင္ အေျချပဳၿပီး နအဖ စစ္အေျခစိုက္စခန္းမ်ားကို ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ျခင္း၊ ရဲစခန္းမ်ားအား ၀င္ေရာက္ပစ္ခတ္ျခင္း၊ ျမ၀တီ-ေကာ့ကရိတ္ကားလမ္းရွိ နအဖ စစ္ကားမ်ားကို ျခံဳခိုတိုက္ခိုက္မႈေတြေၾကာင့္ နအဖ ဘက္မွ ထိခိုက္မႈမ်ားျပားတာေၾကာင့္ နအဖ စစ္တပ္အင္အားျဖည့္ဆည္း တိုက္ခိုက္တာျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီလ ၂၇ ရက္ေန႔ကလည္း ႀကိတ္ေက်းရြာအေျခစိုက္ ခလရ ၃၇၁ တပ္ရင္း အေျခစိုက္စခန္းအား ဒီေကဘီေအ တပ္မဟာ (၅)မွ တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ားက ၀င္ေရာက္ပစ္ခတ္ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့ၿပီး ဧၿပီလ ၂၅ ရက္ေန႔ကလည္း အဇင္းရဲစခန္းကို ဒီေကဘီေအ တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ားက ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဧၿပီလ ၂၃ ေန႔မွ ေမ ၃ ရက္ေန႔အထိ နအဖ ဘက္မွ ၂၅ ဦးေက်ာ္ ေသဆံုးၿပီး ၂၀ ေက်ာ္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရခဲ့ေၾကာင္း သိရပါတယ္။
Tuesday, May 3, 2011
ဘိကၡဴမာတာ
ေဒၚရႈ၊ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ သီလရွင္မ်ားကို ေထာင္ဝင္စာ ေပးပို႔ေနသူ
အသက္ (၆၂) ႏွစ္အရြယ္ရွိ ဘိုကေလးသူ ေဒၚရႈသည္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ သံဃာ့အေရးအခင္းေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ ေထာင္ဝင္စာေတြ႕မည့္သူမရိွသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ သီလရွင္မ်ားကို အပတ္စဥ္ေထာင္ဝင္စာ ေပးပို႔နိုင္ေရးအတြက္ မိသားစု၏ စိတ္ပူပင္မႈမ်ားႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ဖိအားေပး ေႏွာင့္ယွက္မႈမ်ားၾကားမွ လုပ္ကိုင္ေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ေထာင္ဝင္စာေတြ႕သူမရိွျဖစ္ေနၾကသည့္ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လူပုဂၢိဳလ္အခ်ဳိ႕ကိုပါ ေထာင္ဝင္စာ ေပးပို႔ေနပါသည္္။
ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧရာဝတီအင္တာနက္ သတင္းစာမ်က္ႏွာမွ ေဆာင္းပါရွင္ မင္းနိုင္သူ၏ ေဆာင္းပါးတြင္ ေဒၚရႈအေၾကာင္း အစိတ္အပိုင္းကို ယခုကဲ့သို့ ေရးသားထားခဲ့သည္။
“ဘိကၡဴမာတာ” ေဒၚရႈ (မင္းနိုင္သူ Friday, 18 February 2011 18:47 ဧရာဝတီ ေဆာင္းပါး )
"ဒီ အေၾကာင္းေတြေရးရင္ အာဏာပုိင္ေတြက အေႏွာင့္အယွက္ ေပးမွာကို စိုးရိမ္မိတယ္။ အန္တီ့အတြက္ စုိးရိမ္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အန္တီ ေထာင္၀င္စာေတြ႕ေပးေနရတဲ့ သံဃာေတြကို ေထာင္၀င္စာ သြားေတြ႕မယ့္လူ မရွိေတာ့မွာစုိးလုိ့” ဟု ေမးသမွ်ကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖၾကားေပးေနတဲ့ ေဒၚရႈက ေျပာလက္စကုိ ခဏရပ္လုိက္ရင္း သူ႔စိုးရိမ္မႈကို ဖြင့္ဟပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သက္ျပင္းတခ်က္ ရႈသြင္းလုိက္ရင္း ေဒၚရႈက စကားဆက္ျပန္ပါတယ္။
“အန္တီဘာေတြ လုပ္ေနတယ္ဆုိတာလည္း ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ၊ ေထာင္၀န္ထမ္းေတြက သိၾကပါတယ္။ အန္တီက နုိင္ငံပုန္ကန္ေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္သူမွ ေထာင္၀င္စာ လာမေတြ႕နုိင္တဲ့ သံဃာေတြကုိ သနားလြန္းလုိ႔ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႕ေပးေနတာ သက္သက္ပါပဲ”
ေဒၚရႈဆိုတာကေတာ့ နိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အက်ဥ္းက်ခံေနရၿပီး ေထာင္ဝင္စာေတြ႕မယ့္သူ မရွိတဲ့ သံဃာေတြကို ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႕ေပးေနသူပါ။
စမ္းေခ်ာင္းျမဳိ႕နယ္၊ ေ၀ဠဳ၀န္ေျမာက္ ရပ္ကြက္မွာရွိတဲ့ ေဒၚရႈရဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလး ထဲမွာေတာ့ ျမန္မာနုိင္ငံတ၀န္းက အက်ဥ္း ေထာင္ေတြမွာ ေထာင္၀င္စာေတြ႕မယ့္သူ မရွိျဖစ္ေနတဲ့ သံဃာေတြဆီကုိ ေပးပုိ႔မယ့္ ေထာင္၀င္စာ ထုပ္ေတြ အၿမဲမျပတ္ ရွိေနတတ္တယ္လုိ႔ အရွင္စေႏၵာဘာသက မိန့္ဆုိပါတယ္။ အရွင္ စေႏၵာဘာသဟာ ၁၆ ႏွစ္ၾကာ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေဒၚရႈရဲ့ ေထာင္၀င္စာအလႉကုိ လက္ခံခဲ့ဖူးသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
“ဦးပဥၨင္း ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ အင္းစိန္ေထာင္ကေန လြတ္လာေတာ့ သူ့အိမ္မွာ ၃ ရက္ေလာက္ တည္းခုိခဲ့ဖူးတယ္။ သူ့အိမ္ထဲမွာ နယ္ေထာင္ ေတြဆီပုိ႔မယ့္ ေထာင္၀င္စာထုပ္ ကေလးေတြ အၿမဲမျပတ္ ရွိေနတတ္တယ္။ အပတ္စဥ္ ေထာင္၀င္စာထုပ္ေတြ ေပးပို႔နုိင္ဖုိ႔ ေစ်းတကာလွည့္ ေစ်း၀ယ္ရ၊ ခ်က္ရ ျပဳတ္ရနဲ႔ သူ႔မွာ နားေနခ်ိန္ရယ္လုိ႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ” လုိ႔ အရွင္စေႏၵာဘာသက ဆုိပါတယ္။
အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (NLD) စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ စည္းရုံးေရးအဖြဲ႔၀င္ ေဒၚရႈဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ အတြင္းက ေက်ာက္ေတာ္ႀကီးဘုရားမွာ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းခဲ့တဲ့အတြက္ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ ၄၅ ရက္ၾကာ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းမႈကိုလည္း ခံခဲ့ရသူပါ။
စိတ္ပင္ပန္း၊ ကုိယ္ပင္ပန္းတဲ့အျပင္ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ ေစာင့္ၾကည့္မႈကို မၾကာခဏ ခံေနရတဲ့ အလုပ္ကို ဘာေၾကာင့္ ေဒၚရႈ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါလဲ။
ေဒၚရႈက ေရွ႕ေန ကိုဖိုးျဖဴ၊ ကိုညီညီနိုင္တို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းအၿပီးမွာ ကိုဖိုးျဖဴက သူ ေရွ႕ေနလိုက္ေပးေနတဲ့ အမႈမွာပါတဲ့ ေျမာက္ဥကၠလာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ သီလရွင္ေတြကို ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႕မယ့္သူ မရွိတာေၾကာင့္ ဆြမ္းကပ္ေပးဖို႔ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီကေနစၿပီး သံဃာေတာ္ ၇ ပါးနဲ႔ သီလရင္ ၇ ပါးတို႔ကို စၿပီး ဆြမ္းကပ္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
“ေရွ့ေန ကုိဖုိးျဖဴက အန္တီရယ္၊ သူမ်ားေတြက ထမင္းစားေနခ်ိန္မွာ သူတုိ႔မွာ အငတ္ေနရတယ္။ သိပ္သနားစရာေကာင္းတာပဲ ထမင္းလာ ေကၽြးေပးပါလားလုိ႔ ေျပာလာလုိ႔ စေကၽြးတာ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဘုန္းႀကီးေတြကေန ဘယ္ဘုန္းႀကီးေတြလည္း ေထာင္၀င္စာ မရၾကပါဘူး၊ ကူပါဦး ဒကာမႀကီးရယ္ဆုိေတာ့ က်န္သံဃာေတြကုိပါ ေထာင္၀င္စာေတြ႕ေနရေတာ့တာ။ အခုဆုိ ၃ ႏွစ္နဲ့ ၄ လ ရွိလာၿပီေပါ့” လုိ႔ ေဒၚရႈက ထင္မွတ္မထားပါဘဲ သံဃာေတြကုိ ေထာင္၀င္စာေပးပုိ့ ျဖစ္ခဲ့ပုံကုိ ျပန္ေျပာပါတယ္။
အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒၚရႈ အပတ္စဥ္ ေထာင္၀င္စာေပးပို႔ေနရတဲ့ သံဃာ အပါး ၅၀ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ဒီလုိ တုိးပြားလာတဲ့ သံဃာ ဦးေရကုိ အပတ္စဥ္ေထာင္၀င္စာ ေတြ႕နုိင္ေရးအတြက္ NLD ကလည္း ေဒၚရႈကုိ ကူညီေထာက္ပံ့ေပးပါတယ္။ NLDက နုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားတဦးအတြက္ တလကုိ ၅၀၀၀ က်ပ္နႈန္း ေထာက္ပံ့ ေပးေနေပမယ့္ လုံေလာက္တဲ့ ပမာဏေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
အသက္ ၆၂ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဘုိကေလးသူ ေဒၚရႈဟာ ျမန္မာနုိင္ငံအႏွံ႔ နုိင္ငံေရးေၾကာင့္ အထိန္းသိမ္းခံထားရတဲ့ သံဃာေတြဆီကုိ အပတ္စဥ္ ေထာင္၀င္စာ ေပးပုိ႔နုိင္ေရးအတြက္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ အမ်ဳိးသမီး ၂ ဦးနဲ႔အတူ လုပ္ကိုင္ေနရတာပါ။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ၂ ဦးကို တေယာက္အတြက္ တလ က်ပ္ ၂ ေသာင္းေပးၿပီး အကူအညီ ေခၚထားရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဒၚရႈနဲ႔ အတူေနၾကတဲ့ သားနဲ႔ သမီးက ဒီလို ေထာင္ဝင္စာပို႔တဲ့ အလုပ္လုပ္တာကို သေဘာမတူတာေၾကာင့္ ကူမယ့္သူေတြ ေခၚထားရတာလို႔ ေျပာျပပါတယ္။
“သားေတြ၊ သမီးေတြ သေဘာမတူဘူး ဆုိတာက အန္တီပင္ပန္းတာကုိ သူတုိ႔ မၾကည့္ရက္လုိ႔ပါ။ သူတုိ႔ တားေပမယ့္ အန္တီက ဆက္လုပ္ေနေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ သားသမီးေတြကလည္း သိပ္မၾကည္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အန္တီ့ အမ်ဳိးသားနဲ႔ ကြဲခဲ့ရတာလည္း ဒီအလုပ္ေတြ ေၾကာင့္ေပါ့” လုိ႔ ေဒၚရႈက ဆိုပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ေဒၚရႈဟာ သူ႔ဆီက ပုိ႔လုိက္မယ့္ ေထာင္၀င္စာထုပ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမယ့္ ေထာင္တြင္းက သံဃာေတာ္ေတြရဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သားသမီး ေတြရဲ့ ျငဴစူတဲ့ မ်က္ႏွာေတြအၾကား ဗ်ာမ်ား ေနရသူ ျဖစ္ပါတယ္။
ေဒၚရႈဟာ သံဃာေတြကုိ ေထာင္၀င္စာထုပ္ ပုိ႔ႏုိင္ေရးအတြက္ဆုိရင္ သူ႔သမီး လက္၀တ္လက္စားေတာင္ ေပါင္ဖို႔ လက္မေႏွးဘူးလို႔ အရွင္ စေႏၵာဘာသက မိန္႔ပါတယ္။
“ဦးပဥၨင္း ေထာင္က လြတ္လာၿပီးေနာက္ သူ့အိမ္ကုိ ေရာက္ၿပီး အျပန္မွာ သူလည္း လမ္းၾကုံတာနဲ့ နုိင္ငံျခားမွာ ရွိေနတဲ့ သူ့သားပုိ့လုိက္တဲ့ ေငြကုိ ဘဏ္မွာ လုိက္ထုတ္တယ္။ ေငြလည္း ရေရာ အေပါင္ဆုိင္ ေျပးၿပီး သူ့သမီး လက္၀တ္ လက္စားေလးကုိ ျပန္ေရြးတယ္။ သားပုိ့တဲ့ေငြက ေထာင္၀င္စာထုပ္ပို့ခ်ိန္ မမီေတာ့ သမီးလက္ေကာက္ေလး ခဏ အေပါင္ထားလုိက္ရတယ္ ဦးပဥၨင္းလုိ့ ေျပာတယ္။ ေဒၚရႈဆုိတာ အဲလုိ အမ်ုိးသမီးပါ” လုိ့ အရွင္စေႏၵာဘာသက ဆိုပါတယ္။
နုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားတဦးအတြက္ တလ ၅၀၀၀ က်ပ္ဆုိတဲ့ NLD ရဲ့ေထာက္ပံ့ေငြဟာ ျမင့္တက္လာတဲ့ ကုန္ေစ်းနႈန္း၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းအၿပီး တုိးပြားလာတဲ့ နုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြေၾကာင့္ ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သလုိ ျဖစ္ေန ရတယ္ လုိ႔လည္း အရွင္စေႏၵာဘာသက မိန္႔ၾကားပါတယ္။
နုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း (AAPP) ရဲ့ စာရင္းေတြအရ ျမန္မာနုိင္ငံမွာ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၂၀၀၀ ေက်ာ္ရွိေနပါတယ္။ ဒီစာရင္းထဲမွာ သံဃာ အပါး ၂၅၀ ေက်ာ္နဲ႔ သီလရွင္ ၁ ပါး ပါ၀င္ေနေပမယ့္ ေဒၚရႈ ေထာင္၀င္စာထုပ္ ေပးပို႔နုိင္တာက သံဃာ အပါး ၅၀ ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဒၚရႈဟာ သံဃာအပါး ၅၀ သာမကဘူး ေထာင္၀င္စာ ေတြ႕သူ မရွိျဖစ္ေနၾကတဲ့ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လူပုဂၢုိလ္တခ်ုိ့ကုိပါ ေထာင္၀င္စာ ေပးပို့ေနတာပါ။
ေဒၚရႈဟာ သံဃာေတာ္ေတြကုိ ေထာင္၀င္စာေတြ႕ေနေပမယ့္ သူ့ေထာင္၀င္စာထုပ္ကုိ လက္ခံရယူေနတဲ့ သံဃာေတာ္တုိင္းကုိ ျမင္ေတြ႕ဖူးသူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
“မိသားစု၀င္ျဖစ္မွ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႕ခြင့္ရတာေလ။ အန္တီက ေထာင္၀င္စာထုပ္ေတြကုိ အင္းစိန္ ေထာင္ဘူး၀မွာပဲ ေပးထားခဲ့ရတာ။ နယ္ေထာင္ေတြအတြက္ ဆုိရင္ေတာ့ ေထာင္၀င္စာထုပ္ကုိ ေသခ်ာ ထုပ္ပိုးၿပီး စာတုိက္ႀကီးကေန ပါဆယ္ ပို႔ရတာေပါ့။ တရားရုံးက စီရင္ခ်က္ မခ်ေသးလုိ႔ တရားရုံးထုတ္ ထြက္လာတဲ့ သံဃာတခ်ဳိ႕ကုိပဲ အန္တီ ေတြ႕ဖူးေသးတယ္” လုိ႔ ေဒၚရႈက ေျပာပါတယ္။
ဒီလုိေတြ႕ခြင့္ရတဲ့အထဲက တခ်ဳိ႕ျမင္ကြင္းေတြဟာ သူ႔စိတ္ကုိ ထိခုိက္ေစခဲ့ၿပီး သူ႔အလုပ္ကုိ ဆက္လုပ္ေစဖုိ႔အတြက္ တြန္းအားေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
“၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းအၿပီးမွာ အဖမ္းခံရတဲ့ ေျမာက္ဥကၠလာ သစၥာသရဖူေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္ကုိ ေထာင္၀င္စာ သြားေတြ႕ရတုန္းက ဒကာမႀကီးရယ္ ဒကာမႀကီးရဲ့ ေထာင္၀င္စာေၾကာင့္သာ ဦးပဥၨင္းမွာ လူလူသူသူေလး စားရေသာက္ရပါတယ္။ ဒကာမႀကီး ေက်းဇူးႀကီးမားပါေပတယ္ဆုိၿပီး အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ဘုန္းႀကီးက လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး အန္တီ့ကုိ ေျပာေတာ့ အန္တီ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကုိင္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒီျမင္ကြင္းကုိ ခုထိ ျမင္ေယာင္ေနတုန္းပဲ။ ျပန္ေတြးမိတုိင္းလည္း ငိုခ်င္ေနတုန္းပဲ” လုိ႔ ေဒၚရႈက ရႈိက္သံကို ထိန္းရင္း ေျပာျပပါတယ္။
၁၉၉၃ ခုႏွစ္က နုိင္ငံေရးပုဒ္မနဲ႔ နအဖ စစ္အစုိးရရဲ့ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ျခင္း ခံခဲ့ရတဲ့ အရွင္စေႏၵာဘာသ ဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အထိ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႕သူမရွိျဖစ္ေနရာက ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းအၿပီး အင္းစိန္ေထာင္ထဲကုိ သံဃာေတာ္ေတြ ထပ္မံ ေရာက္ရွိလာၿပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒၚရႈရဲဲ့ ေထာင္၀င္စာထုပ္ကုိ လက္ခံရရွိ လာပါေတာ့တယ္။
“သံဃာေတြဆုိတာက ေတာသားေတြမ်ားတယ္ေလ။ သံဃာေတြရဲ့ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြဆုိတာကလည္း ေတာသူ ေတာင္သားေတြ မ်ားတာဆုိေတာ့ သူတို႔ ေဒသေလးက လြဲရင္ မသြားတတ္ မလာတတ္။ ဒီေတာ့ ေထာင္၀င္စာလည္း လာမေတြ႕တတ္ၾက၊ မေတြ႕နုိင္ၾက။ ဒီလုိအခိ်န္မွာ ေဒၚရႈက မိသားစုေတြ ကိုယ္စား ေထာင္၀င္စာထုပ္ေလး ပို႔ေပးလာေတာ့ ဦးပဥၨင္း အရမ္းကို ၀မ္းသာသြားတယ္။ ဒကာမႀကီးကုိလည္း အရမ္းေတြ႕ခ်င္လာတယ္” လုိ႔ အရွင္စေႏၵာဘာသာက ဆုိပါတယ္။
အရွင္စေႏၵာဘာသ အင္းစိန္ေထာင္က လြတ္မယ့္အခ်ိန္မွာ သူအရမ္းေတြ႕ျမင္ခ်င္လြန္းတဲ့ ေဒၚရႈက လာႀကိုေနေပမယ့္ ေတြ႕ခြင့္ မသာခဲ့ပါဘူး။
“အဲဒီေန႔က ဦးပဥၨင္းကုိ သူ လာႀကိဳေနတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဦးပဥၨင္းက က်န္းမာေရးေၾကာင့္ လဲက်သြားေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြ စီစဥ္ေပးတဲ့ ကားနဲ႔ လုိက္သြားရၿပီး သူနဲ႔ မေတြ႕လုိက္ရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔အိမ္ကုိ ဦးပဥၨင္းသြားေတြ႕တယ္။ သူ႔အိမ္မွာလည္း ၃ ရက္ တည္းခဲ့တယ္”
အရွင္စေႏၵာဘာသ ေဒၚရႈအိမ္မွာ တည္းခုိေနခ်ိန္မွာ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ မယက အဖြဲ႔က ေဒၚရႈနဲ႔ အရွင္စေႏၵာဘာသကုိ ဆင့္ေခၚပါေတာ့တယ္။ အာဏာပုိင္ေတြ သူ႔ကုိ ေခၚၿပီဆုိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဒၚရႈဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ပဲ သူ ေထာင္ထဲေရာက္ရင္ လုိအပ္မယ့္ ပစၥည္းေတြကို အသင့္ျပင္ၿပီး လုိက္ပါသြားတာပါ။
“သူ႔မ်က္ႏွာမွာ တုန္လႈပ္တဲ့ အရိပ္အေယာင္မေတြ႕ရဘူး။ သူ႔ကို ဖမ္းဆီးရင္ ေထာင္ထဲမွာ လုိအပ္မယ့္ အသုံးအေဆာင္ ေတြကိုလည္း သူက အသင့္ ထုပ္ပိုးထားၿပီးသား။ ဦးပဥၨင္းကုိ လက္ခံထားတဲ့အတြက္ဆုိၿပီး စမ္းေခ်ာင္း မယက ရုံးမွာ သူ ဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္းခံရတယ္။ သူကေတာ့ ဦးပဥၨင္းကုိ လက္ခံတာဟာ ဘာျပစ္မႈကိုမွ က်ဴးလြန္တာ မဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး အာဏာပုိင္ေတြကုိ ေျပာတယ္” လို႔ ေဒၚရႈေခၚယူ စစ္ေမးခံရတဲ့ ကိစၥနဲ့ ပတ္သက္ၿပီး အရွင္ စေႏၵာဘာသက မိန္႔ပါတယ္။
စမ္းေခ်ာင္း မယက ရုံးက ျပန္လာၾကတဲ့ေနာက္မွာ ေဒၚရႈဟာ သူ႔အိမ္မွာပဲ ဆက္လက္ တည္းခုိေနနုိင္ပါေၾကာင္း ေျပာေပမယ့္ သူ့အတြက္နဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြက ထပ္မံေႏွာင့္ယွက္မွာကုိ မလုိလားတဲ့ အရွင္စေႏၵာဘာသဟာ သူ႔နယ္ကုိ ျပန္လည္ ႂကြသြား ပါေတာ့တယ္။
နုိင္ငံေရးမႈနဲ႔ နအဖ စစ္အစုိးရရဲ့ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းမႈခံခဲ့ရတဲ့အျပင္ ေထာင္ကလြတ္လာခ်ိန္မွာလည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေတြမွာ သီတင္းသုံး ေနထုိင္လုိ႔မရေအာင္ အာဏာပုိင္ေတြက ေႏွာင့္ယွက္ျပန္တာေၾကာင့္ ထုိင္းနုိင္ငံကို ထြက္လာခဲ့ရတဲ့ အရွင္ စေႏၵာဘာသက ေဒၚရႈကုိ ေအာင့္ေမ့သတိရေနဆဲ၊ ေဒၚရႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူ႔မွာ အမွတ္ရစရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။
ဆက္လက္ၿပီး အရွင္စေႏၵာဘာသ မိန္႔ၾကားတာကေတာ့ ...။
“သူ့ေက်းဇူးေတြဟာ ဦးပဥၨင္းတုိ႔ သံဃာေတြအေပၚမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဦးပဥၨင္း သူ႔ကုိ နႈတ္ဆက္ေလ့ရွိတဲ့ စကားေလး တခြန္းရွိတယ္။ အဲဒီစကားေလးကုိၾကားရင္ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ပီတိျဖာသြားတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီစကားကေတာ့ ဘိကၡဴမာတာတဲ့”
“ဘိကၡဴမာတာ” ဆိုတာ ပါဠိဘာသာစကားျဖစ္ၿပီး “သာသနာ့အႏြယ္ဝင္တို႔ရဲ႕ မိခင္” လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ယခုျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ဆု ေပးရန္ ပဏာမေရြးခ်ယ္ခံခဲ့သူ ၅ ဦးစာရင္းမွာ ေဒၚ႐ႈ ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ဆု ေပးရန္အတြက္ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ ဆႏၵမဲေပးရန္အတြင္ ေမလ ၄ ရက္ေန႔မွ ၁၄ ရက္ေန႔အထိ သြားေရာက္ ဆႏၵမဲ ေပးႏိုင္ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ သြားေရာက္ဆႏၵမဲ ေပးရန္လိပ္စာကေတာ့ http://2011.citizenofburma.org/nominate-for-2011-burmese/citizen-of-burma-award-for-2011 ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား...။(ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ အင္တာနက္စာမ်က္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)
http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5600226404669894491
